,

Column: een hondenleven in Italië

een hondenleven in Italië

Wie is je trouwste kameraad? Altijd enthousiast en heel erg blij om je weer te zien? Komt bij je zitten als het leven even niet gaat zoals je zou willen? Juist, je allerliefste hondenvriend! Niemand die zo onvoorwaardelijk van je houdt als je hond. In Italië toch zeker ook?

Het Nederlandse hondenleven

De honden in mijn familie horen er dan ook echt bij. Hun naam op het kerstkaartje is misschien nog net een stapje te ver, maar ze maken een belangrijk deel uit van het dagelijkse leven en gezin. Drie keer per dag een stevige wandeling. Een warme mand om lekker in te kunnen slapen. Een koekje om ze af te leiden als je weggaat. Een uitgebalanceerd maaltje om ze gezond te houden. Van tijd tot tijd een kriebel achter een oor of een aai over het bolletje. Een bezoekje aan de dierenarts als het toch een keertje mis is en ze wat ziek, zwak en misselijk zijn. En over het diepe verdriet dat je hebt als ze op een dag die vreselijk lege plek achterlaten, zullen we het nu maar even niet hebben.

Je hond hoort er toch bij?

Dat is de manier waarop ik, en ik denk velen met mij, opgroeide. Je hond hoort erbij en hoe! Dus was het ruim 20 jaar geleden een vrij shockerende ervaring om te zien dat het ook heel anders kon zijn. Ik genoot van mijn eerste vakantie in Italië. We liepen heel wat steden af om alles te zien wat op onze verlanglijst stond. We hadden ontzettend veel lol over al die nieuwe dingen die we meemaakten. Maar zo gauw er een dier in het straatbeeld of landschap verscheen, verdween de glans van die mooie vakantiedag.

Het Italiaanse hondenleven, zo’n 20 jaar terug

Magere kattenscharminkels, rondzwervende groepjes honden van een onbestemd ras, rafelige honden aan kettingen, opzwellende kadavers langs de kant van de weg. Ik werd er alles behalve vrolijk van. Mijn vakantiestemming zakte helemaal naar het nulpunt door de manier waarop de Italianen mijn bezwaren wegwuifden. Deel van het gezin? Uitlaten? Aaien? Jullie Hollanders zijn gek. Honden en katten zijn gewoon beesten. En dus onbetrouwbaar. Ze grommen en grauwen en kunnen bijten, beseffen jullie dat wel? Kun je gevaarlijke ziektes van krijgen! Hondenvoer? Joh, ze kunnen rustig de etensresten opeten. En hoezo warme mand? In huis zelfs? Kom zeg, ieder heeft zijn eigen plek in de natuur. Een hond is een hond en hoort buiten. Een mens is een mens en slaapt in bed. Zo is het altijd geweest en dus is het zo goed. Doe niet zo sentimenteel!

Honden en katten zijn gewoon beesten. En dus onbetrouwbaar. Ze grommen en grauwen en kunnen bijten, beseffen jullie dat wel? Kun je gevaarlijke ziektes van krijgen!

Die jaren erna probeerde ik me daarom maar, heel lafhartig, zo veel mogelijk af te sluiten voor al die arme dieren. Ik hield mijn hart dus vast toen we verhuisden naar Italië en een huis kochten in een boerendorpje. Want waar veel boerderijen en uitgestrekte landerijen zijn, heb je loslopende honden en blaffende honden aan roestige kettingen. Hoe ver kan je gaan in het je afsluiten van die situaties? Ik was ervan overtuigd dat een stevig meningsverschil met de buren op de loer lag. Maar gek genoeg viel dat alles mee.

LEES OOK:  Italiaans referendum: voor of tegen Renzi

De kentering

Vlak na onze verhuizing liep de laatste hond aan de ketting namelijk weg en dat was, nu terugkijkend, een keerpunt. Opeens kwam ik iemand tegen met een hond aan een riem. Die door de rest van het dorp nog wel voor gek werd verklaard. Die waren gewend aan zichzelf uitlatende honden, van die slimme rakkertjes op zoek naar vertier. Maar het was wel het begin van een nieuw tijdperk. Er kwamen namelijk steeds meer wandelende honden aan riemen. Die grote cirkels waarmee niet-hondenbezitters om de honden heen liepen, werden kleiner. Kinderen werden niet meer zo weggetrokken bij die wilde beesten. En af en toe werd er zelfs gevraagd of ze geaaid mochten worden.

Het Italiaanse hondenleven, anno nu

Er zijn nog wel honden die de nacht buiten doorbrengen in een hok, maar het merendeel slaapt tegenwoordig gewoon in een mand op hun eigen plek in huis. Loop door een willekeurige straat in mijn dorp en je hoort geblaf vanachter voordeuren. De dierenartsenpraktijken doen goede zaken, want als je een hond neemt, zorg je vanaf dag één wel op zijn Italiaans goed voor zijn gezondheid.

De hondenbrokken krijg je tegenwoordig niet alleen bij de agrarische winkels, maar ook in de dierenspeciaalwinkels die je plots overal tegenkomt. Waar je trouwens ook terecht kunt voor een bijzondere halsband of een leuk jasje en kunt kiezen uit een heel gamma aan toiletartikelen voor de nieuwe vierpotige gezinsleden. De eerste dogsitters zijn al gesignaleerd. Persoonlijke hondentrainers trouwens ook. Buurman heeft er een achter zich aan zo gauw hij met zijn puppie over straat loopt, zodat het baasje leert hoe hij zich moet gedragen.

LEES OOK:  Column: joepie, het is uitverkoop!

Hondeninhaalslag

Afgaand op mijn directe omgeving lijkt de Italiaanse samenleving bezig met een enorme hondeninhaalslag. Waarbij ze in een vrij korte tijd van het ene naar het andere uiterste lijken door te slaan. Van spartaanse verzorging naar extreme in-de-watten-leggerij. Een groot voordeel heeft het wel. Ik ben niet meer die sentimentele gekke Hollander als ik mijn verbijstering uitspreek over dierenleed. Want er zijn jammer genoeg nog altijd schrijnende situaties. Maar het verandert. Nu alleen nog minder zwerfhonden. Legere dierenasiels. En dan kun je stellen dat een hond hier in Italië net zo’n paradijselijk hondenleven leidt als die harige familieleden van mij in Nederland.

Foto: PublicDomainPictures.net

Column: een hondenleven in Italië
5 (4 stemmen)

Geschreven door Myrthe Claus

Myrthe Claus

Ons dagelijkse leven, in kleine dingen soms zo anders, maar vast toch heel herkenbaar voor iedereen in Nederland, is de basis voor mijn column hier op DitIsItalie.nl. Ik schrijf als freelancer over Italië.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Loading…