Hoewel de Italianen jaarlijks duizenden toeristen ontvangen, zijn ze zelf minder reislustig. Ruim 75 procent van alle Italianen kiest er voor om de vakantie in eigen land te vieren. De favoriete manier om vakantie te vieren is aan de kust. De hitte in de zomermaanden juli en augustus is de reden dat Italianen massaal de verkoeling zoeken van het water.

Vakantie vieren op zijn Italiaans, als toerist, is een spannende aangelegenheid. Ten eerste betekent het dat je de familie meeneemt. Voor de Italianen is familie heilig en ze zijn dol op kinderen. Neem familiefoto’s mee op vakantie en laat ze zien aan de Italianen. Een betere manier om contact te maken is er niet.
 Verwacht echter niet een al te soepele conversatie in het Engels. De meeste Italianen spreken geen vloeiend Engels en als ze het spreken, dan vaak met een zwaar accent. Verstandiger en nog eens leuker is, om zelf een aantal Italiaanse woorden te leren en deze te gebruiken bij een gesprek. Vergeet daarbij niet om gebruik te maken van je lichaamstaal.

Italianen hebben alle tijd. Dat betekent onder andere alle tijd om te genieten van het eten en het gesprek aan tafel. Tussen het tweede hoofdgerecht (secondo piatto) en de kaas en het fruit kan makkelijk een uur tijd zitten. Heb je toch haast en wil je alleen maar iets drinken, ga dan naar binnen en blijf aan de toonbank staan. Dat is drie keer goedkoper dan aan een tafel zitten.

De modebewuste Italiaan vindt kleding erg belangrijk, je betrapt de Italianen nooit op smaakloze combinaties. Shorts in de stad bijvoorbeeld, is iets wat de Italiaanse vrouw niet snel zal aantrekken. Ook vrijetijdskleding dient namelijk netjes en chic te zijn. Neem daarom altijd nette kleren en schoenen mee en flaneer ’s avonds op de belangrijkste boulevard, zoals jong en oud het graag doet. Zien en gezien worden, daar gaat het om.

Dit is een gesponsord artikel.

Bar
Bijna elk dorp, hoe onooglijk ook, heeft zijn eigen bar waar je een eindeloze waaier aan koffiemogelijkheden vindt, net als veel keuze aan wijn, bier, likeur, frisdrank en nog veel meer.

Vele bars hebben ze een soort ‘uitstalraam’ met koffiekoeken, croissants, focaccia en taart waaruit je zelf iets mag nemen, als ontbijt bijvoorbeeld. Daarnaast zijn er steeds panini te krijgen (belegde broodjes) of toast (‘onze’ croque monsieurs) maar meestal (zeker als er ‘tavola calda’ vermeld staat) is er ook ‘echt’ eten te bestellen, zoals salades, pasta, kaas-charcuterieschotels, soms zelfs eenvoudige dagschotels.

De meeste bars zijn van ’s morgens zeer vroeg tot ’s avonds laat doorlopend open. Leuk is dat er bijna altijd rond het aperitiefuur (tussen 17.30 uur en 19.30 uur, soms ook ’s middags) hapjes voorzien zijn waar je zelf à volonté van mag nemen. Soms krijg je een bordje met een assortiment, je hoeft daar niet voor bij te betalen.

Pizzeria
Pizza uiteraard, de lekkerste ter wereld en vanaf 4 (!) euro tot een maximum van 9,50 euro. Normaal gesproken kun je in pizzeria’s ook eenvoudige pastagerechten of meer krijgen, andere hebben dan weer uitsluitend pizza of farinata (lokale specialiteit op basis van kikkererwtenbeslag, het proberen zeker waard, eerder als hapje). Wees niet verbaasd als je op de kaart de keuze ziet tussen witte en rode pizza, de bianca is gewoon zonder tomatensaus. Een voordeel is wel dat ze meestal al open zijn vanaf 19.00 uur en in ieder geval vanaf 19.30 uur.

Ristorante en trattorie
Op het menu vind je antipasti, primo, secondo, contorni en dolci. Als je dat allemaal na elkaar hebt kunnen opeten zul je op zijn minst de volgende dagen geen honger meer hebben. Laat je niet leiden door de gedachtegang dat je in een Italiaans restaurant inderdaad alles na elkaar moet nemen, een volledig menu nemen is echt geen vereiste meer. Alles kan en mag, vragen staat altijd vrij maar in zo goed als alle gevallen zijn ze akkoord met elke wens van de klant. Als je dus enkel een primo wilt en misschien een dessert kan dat perfect, een tafelgenoot kan gaan voor 2 antipasti en een secondo, nog een ander voor pasta en secondo. Het enige waar je in dergelijke gevallen moet opletten is om duidelijk te maken wie welke schotel op welk moment samen met de anderen wil krijgen, anders loop je het risico dat er één nog aan de primo zit en de andere al het dessert geserveerd krijgt.

Antipasti zijn meestal kleinere porties van lokale specialiteiten, normaal vind je ook een antipasto misto op het menu, wat een selectie is van alles wat ze te bieden hebben en een uitstekende kennismaking. Je kan probleemloos vragen om één portie te krijgen voor 2 personen, meestal zullen ze je dan zelfs voor de tweede persoon extra bestek geven.

Primo is altijd pasta of risotto, normaal noemen ze je eerst alle pastasoorten op die ze kunnen bieden (tagliatelli, gnocchi, ravioli…) en vervolgens de sauzen die er mee samen kunnen gaan (altijd is er pesto, tomaat of ragu (vlees-tomaat, een beetje te vergelijken met een simpele bolognaise). Let op: Italianen houden van pasta dus deze porties zijn meestal behoorlijk groot. Ook één pasta om met 2 te delen kan gerust.

Secondo is het ‘gevaarlijkste’. Dat is de zogenaamde hoofdschotel van vlees of vis maar behalve in sommige uitzonderingen krijg je een bord met inderdaad enkel vlees of vis op, niets van groenten, aardappelen of rijst. Daarvoor dienen namelijk de contorni, de ‘bijgerechten’ (meestal keuze uit aardappelen in de oven, soms frietjes, sla (groen of met tomaat), gegrilde of gestoomde warme groenten). Mijn eerste kennismaking met een echt Italiaans restaurant betekende dat ik forel had besteld en inderdaad een bord kreeg met daarop een integrale gegrilde forel, niets meer, niets minder. Ik wachtte net zolang tot er ‘iets’ bij zou komen (frietjes, een slaatje, whatever) tot mijn vis koud was en de bediening mij met vreemde ogen aankeek. Lesje geleerd in ieder geval.

In algemene regel geldt trouwens dat wat je op het menu leest ook letterlijk is wat op je bord komt, saus met paddestoelen en look is echt louter paddestoelen en look, geen ui, geen peterselie, geen room… Anders zouden deze ingrediënten ook op de kaart vermeld staan.

Tot slot, de dolci of desserts die in onze streek uitermate lekker zijn zodat je maar beter zorgt dat je nog een plekje hebt vrijgehouden: pannacotta, notentaart, tiramisu, ijs, (lauwe) chocoladetaart en nog veel meer. Volgens Natascha heeft haar maag een afzonderlijk compartiment voor desserts zodat ze nog zoveel mag gegeten hebben als ze wil, toch kan er altijd een dolce bij.

Soms zijn er ook degustatiemenu’s mogelijk (al dan niet met aangepaste wijnen inbegrepen die in prijs variëren van 25 tot 45 euro per persoon) waarvoor een grote honger toch wel nodig is.

Een leuk extraatje is dat de meeste restaurants over een zeer uitgebreide wijnkaart beschikken, het is hier niet voor niets een vermaarde wijnstreek. Even leuk is dat de goedkoopste fles al begint bij 7 of 8 euro, maar dat je soms net zo goed een Barolo van 200 euro kan vinden.

En inderdaad, bijna overal betaal je ook ‘coperto’, dat is een toeslag van 1 tot 2,5 euro per persoon voor het ‘bestek en het brood’. Het voordeel is dan weer dat er achteraf geen extra fooi meer wordt verwacht. Dit is heus geen toeristenval maar eenvoudigweg een Italiaanse gewoonte van reeds vooraf zekerheid te hebben over de tip. Toch is de bediening bijna overal vriendelijk, ook al spreken ze meestal solo italiano, maar met handen en voeten uitleggen heeft op vakantie ook wel iets, nietwaar?

Let op, eten kan er ’s avonds pas vanaf 20.00 uur, als lunch gewoonlijk tot 14.00 uur.

Agriturismo
Hier maak je altijd kennis met streekgerechten waarvan het merendeel op de boerderij zelf is geproduceerd, zowel het vlees als de groenten.

Meestal schuif je aan tafel aan en brengt men je om de haverklap een ander bordje met lekkers, zonder dat je iets gevraagd hebt of een menukaart te zien hebt gekregen, hier geldt immers meestal het principe ‘eten wat de pot schaft’, gelukkig altijd zeer lekker. Daarna krijg je een keuze tussen diverse pasta’s, diverse hoofdgerechten, soms volgt er kaas, altijd dessert.

Doe niet zoals wij de eerste keer en maak je geen zorgen over de prijs en of men je niet probeert uit te melken door al die hapjes die je vast allemaal extra zullen kosten, de prijs is vast en varieert per persoon van 25 tot 40 euro, soms met water en huiswijn inbegrepen.

Een andere ‘beginnersfout’ is dat je alles wat men je aanbiedt ook effectief opeet, ook al is het een volledige schotel salami en ham en kaas en ook al vraagt men je of je van die gevulde pannenkoekjes met champignons en gesmolten kaassaus nog een ééntje extra wil hebben, iets afslaan is echt geen schande. Er volgt immers nog minstens één pasta (soms 2) en nog minstens één hoofdschotel (ook daarvan soms 2), zeker ook dolce, dus wees soms met pijn in het hart selectief, wat je ook doet, je komt nooit met honger uit een agriturismo.

Geschreven door Natascha van Agriturismo Verdita (Merana, Piëmonte)

Het voordeel hiervan is dat we besparen op servercapaciteit (er stonden inmiddels vele tienduizenden berichtjes op deze site) én dat we meer ruimte kunnen geven aan wat wij toevoegen op Italië-gebied. We willen graag onder meer boeken met een Italiaans thema of van Italiaanse auteurs bespreken, verslagen geven van bijzondere Italiëreizen, Italiaanse films en cultuur bespreken, winacties organiseren en aandacht geven aan Italiaanse evenementen en initiatieven. Mensen die interessante informatie voor ons hebben, moedigen we aan te reageren. Wil je zelf een stuk schrijven dat Italië-gerelateerd is, dan juichen we dat toe.

De komende tijd tref je dus minder nieuwe artikelen aan op DitIsItalie.nl, maar de artikelen die verschijnen zijn wel een mooie aanvulling op wat er al is. Heb je suggesties, ideeën of opmerkingen, laat dan gerust van je horen.

Het grote voordeel van Rome is dat je er nooit op uitgekeken raakt. Als je een stedentrip naar deze schitterende stad hebt geboekt, is het grote gevaar dan ook dat je veel te veel wilt zien in een veel te korte tijd. Op zich wel logisch, want als je maar een weekendje hebt, wil je daar toch graag het Colosseum, het Pantheon, Vaticaanstad, de Spaanse Trappen én de Trevifontein in proppen. En natuurlijk ook het Forum Romanum en de wijk Trastevere… Voor je het weet heb je een veel te vol programma. Plan daarom gerust een paar dagen meer en waan je als een Romein in Rome.

Wat bedoelen we daarmee? Dat je lekker de tijd uittrekt voor een bezoek en op je gemak met een heerlijke cappuccino ‘ontbijt’. Of dat je de tijd neemt voor een uitgebreide ‘pranzo’ in de voorjaarszon op een lekker terrasje. Natuurlijk probeer je ook de pizza bij één van die niet-toeristische zaakje, die diep zijn weggestopt in de steegjes van het historisch centrum. De grote toeristische highlights staan er al meer dan 2.000 jaar. Die lopen niet weg.

Als je Rome als een echte local wilt ontdekken, kun je het beste een appartement in Rome boeken. Je doet zelf je boodschappen of je eet buiten de deur, maar je leeft als een echte Romein in je eigen appartement. Het is weer eens wat anders dan slapen in een hotel en vaak ook heel betaalbaar. En mocht je toch voor klappers als het Colosseum en de Trevifontein willen gaan, dan is het goed om te weten dat je ook daar om de hoek appartementen kunt boeken. Ideaal dus als je wat langer van de Romeinse sfeer wilt genieten.

Dit is een gesponsord artikel.

Terraferma vertelt een zeer actueel verhaal. Dat van Afrikaanse vluchtelingen die met gammele bootjes de poort naar Europa zoeken. Die poort vinden ze vaak in de vorm van Lampedusa, het Italiaanse eiland dat dichter bij bij de kust van Afrika dan bij het vasteland van Italië ligt. In Terraferma (dat dus letterlijk ‘vasteland’ betekent) komt een vissersfamilie (zoon, moeder en opa) voor grote dilemma’s te staan als ze – tegen de regels in – opvang bieden aan de illegale vluchtelingen.

Op welk eiland Terraferma zich precies afspeelt, wordt niet duidelijk. Wel dat het om één van de vulkanische eilandjes rondom Sicilië gaat. De Italiaanse familie kampt zo met haar eigen problemen. Naast dat de inkomsten uit de visserij vrijwel stil komen te liggen, is ook de vader van de twintiger Filippo hun een aantal jaren eerder ontvallen. Zo goed en zo kwaad als dat gaat zorgt moeder Giulietta voor haar enigszins simpele zoon te zorgen, terwijl ze droomt van een beter bestaan aan de wal. Opa Ernesto zorgt voor een klein beetje inkomsten met zijn vissersboot en Filippo helpt hem daarbij. Ze hebben min of meer al de beslissing genomen dat dit het laatste seizoen zal zijn. Na de zomer wil de Giulietta de boot het liefst verkopen om dan met een klein beetje geld de boel de boel te laten en het eiland te ontvluchten.

Voorlopig moeten ze de zomer nog door zien te komen en uit geldgebrek verhuren ze hun onderkomen aan een groepje jonge toeristen, terwijl ze zelf in de schuur moeten slapen. Tijdens een dagje vissen ontdekken Filippo en zijn grootvader dan een groep Afrikaanse vluchtelingen op een vlot. Ze nemen contact op met de kustwacht, die hun beveelt in de buurt te blijven, maar verder niets te doen. Een aantal Afrikanen is echter van het vlot af gesprongen en zwemt in hun richting. De grootvader vindt dat ze moeten handelen naar ‘de wetten van de zee’. Ze redden een aantal vluchtelingen van de verdrinkingsdood en ontfermen zich over een zwangere vrouw en haar kind.

De zwangere vreemdelinge bevalt van een baby in het huis van de Italiaanse familie, maar de overige vluchtelingen geven zich aan bij de politie. Die meldt zich vervolgens bij Ernesto en Filippo als zij de volgende dag hun gasten op een vaartochtje mee willen nemen. Of zij soms vluchtelingen hebben helpen onderduiken? En of zij wel een vergunning hebben voor het varen met toeristen? De confrontatie eindigt met de inbeslagneming van de boot, waardoor de problemen zich verder opstapelen.

Terraferma is actueel, want we hebben de beelden van vluchtelingen uit Afrika of Lampedusa en andere Italiaanse eilandjes het afgelopen jaar vaak voorbij zien komen. De film is ook een aanklacht tegen de ‘regels’ die schippers verbieden deze mensen uit zee te ‘redden’, ook al kunnen zij dan verdrinken. Mooi is ook dat de Afrikaanse jonge moeder zichzelf speelt. Tim Nit T. – zoals de vrouw heet – is daadwerkelijk een aantal jaren geleden met een boot naar Lampedusa gekomen en heeft het als een van de weinigen overleefd. Ze woont nu in Nederland en is zwanger van haar eerste kind.

Regisseur Emanuele Crealese weet het drama in schitterende, lome sfeerbeelden te vatten en dat mooi te combineren met de coming of age-achtergrond van een eenvoudige eilandbewoner. Het komt in het begin misschien wat traag op gang, maar als de familie de vluchtelingen eenmaal heeft opgepikt, dan komt het allemaal een een stroomversnelling en kijkt het ondanks de trage cameravoering gemakkelijk weg. Ook duidelijk is de hint naar het toerisme: wat is eigenlijk het verschil met de in badkleding gehulde massa’s die bij iedere aankomst van de veerboot het eiland overstromen en de zogenoemde ‘illegale’ vreemdelingen?

De hoofdrol bij deze film is in ieder geval weggelegd voor de cinematografie: kleur- en contrastrijk en met prachtige plaatjes van verlopen vissers en hun bestaan op het eiland.

Terraferma won de prijs voor beste film op het filmfestival van Venetië. Ook is de film de Italiaanse Oscar-inzending voor de categorie ‘beste buitenlandse film’ en hij draait vanaf 8 maart in de Nederlandse filmhuizen.

Zo tijdens deze koude dagen maken we bij voorkeur weer plannen om lekker het zonnige zuiden op te zoeken. We willen natuurlijk niet alleen op het strand liggen, maar ook genieten van cultuur, natuur en lekker eten. Als Italië-liefhebbers weten natuurlijk allang waar we dan moeten zijn. Maar ook binnen het schitterende Italië is de keus nog niet zo gemakkelijk. Noorden of zuiden? Bergen of laagvlakte? Kust of binnenland? Stad of streek? Gelukkig is er sinds kort een boek op de markt dat ons bij die keuze helpt: Wanneer Waarheen Italië.

Capitool Reisgidsen kennen we van die kleurrijke boekjes met wandelroutes en opengewerkte kerken. Naar eigen zeggen laten ze zien ‘waar anderen alleen over schrijven’. De foto’s in de reisgidsen van Capitool zijn altijd goed verzorgd en hetzelfde kunnen we zeker zeggen van dit dikke, op luxe papier gedrukte boek. Prachtige beelden in kleur over de volle 336 pagina’s van al het moois dat Italië te bieden heeft. En dat is veel.

Daarom geeft een team van Italië-kenners en locals in het boek do’s en don’ts. In plaats van per regio of gebied is de gids opgedeeld in de maanden van het jaar. Het idee is dat je bedenkt in welke maand je naar Italië af wilt reizen en vervolgens het boek in de desbetreffende maand openslaat. Een leuk concept, dat vooral helpt om de voor jou nog onbekende delen van Italië te ontdekken. Want hoewel je sommige gebieden beter in de winter en andere in de zomer kunt bezoeken, biedt elke stad of elke regio voor ieder seizoen wel iets interessants. Waar Wanneer Waarheen Italië vooral in slaagt, is een mooi overzicht te geven van de highlights van een stad of gebied.

Er zijn steeds 2 pagina’s ingericht voor een stuk inleidende tekst en praktische info over bereikbaarheid en accommodatie, het weer, de prijzen en tips voor het eten. Daarnaast geeft de gids suggesties om een dag, een weekend of meerdere dagen door te brengen en krijg je nog een aantal praktische do’s en don’ts te zien. Maar de meeste ruimte is er voor de schitterende kleurenfoto’s. Hoewel dit lijvige boek dus als reisgids te gebruiken is, zowel vooraf om je vakanties mee te plannen als tijdens je trip om te bekijken wat je in de omgeving kunt doen, is het boek op z’n best als salontafelboek. Om mee te pronken bij je vrienden die nog steeds jaarlijks naar Frankrijk gaan óf om zelf steeds weer op te pakken om even weg te zwijmelen bij de reis die je eerder maakte of die je nog eens hoopt te maken.

Wanneer Waarheen Italië bestellen bij Bol.com
336 blz.
€ 25,-
Van Reemst/Unieboek/Het Spectrum, 2011

Nou, dat gaat prima kunnen we jullie vertellen. Hoewel het in de hal met verre bestemmingen dankzij de crisis niet erg druk was, kon je – zelfs op de doordeweekse vrijdag – in de Europese hal over de koppen lopen. Veel belangstelling was er voor de bestemmingen ‘dichtbij’: Duitsland, Frankrijk, regio’s in Nederland en ook het door ons allemaal zo geliefde Italië. Er waren veel regio’s, campings en Nederlanders die een appartement of villa in Italië verhuren, aanwezig. Er waren behoorlijk was Italianen naar Nederland gekomen om hun accommodatie of gebied te vertegenwoordigen.

Ook druk was het bij de kraampjes die worsten, kazen en broodjes verkochten. Het was duidelijk: er moet dan misschien bezuinigd worden op vakanties, een bezoekje aan ‘il bel paese’ laten we ons ook in 2012 niet afnemen.

Voor degenen die niet naar de beurs konden komen, hebben we hier een filmpje met een impressie van slechts één minuut. De sterke nadruk ligt uiteraard op Italië in deze beelden van de Vakantiebeurs 2012.

Hoe win je gratis entreekaarten voor de Vakantiebeurs 2012?
Bij DitIsItalie.nl maken we het je in ieder geval graag gemakkelijk én voordelig. Je kunt namelijk 2 gratis toegangskaarten winnen en we geven 5 van deze sets weg! Wat moet je hiervoor doen? Heel simpel. Je moet ons gewoon even ‘liken’ op Facebook (waarschijnlijk had je dat al lang gedaan) én je plaatst een berichtje hieronder of op het prikbord op Facebook. In dat berichtje vermeld je wat jij nog graag zou willen ontdekken aan Italië. De 5 leukste reacties belonen we met de gratis toegangskaarten! Makkelijk, toch?

Praktische informatie:
Vakantiebeurs 2012 in de Jaarbeurs Utrecht
van woensdag 11 t/m zondag 15 januari 2012
dagelijks open van 10.00 uur- 18.00 uur en vrijdag 13 januari van 10.00 uur – 21.00 uur.
Kaarten aan de kassa kosten € 17,50 p.p., kinderen t/m 16 jaar mogen gratis naar binnen.

Als je vooraf online registreert via www.vakantiebeurs.nl, betaal je minder: € 12,50.

Zowel in films als in boeken uit Il Bel Pease draait het vaak om families, om gebeurtenissen uit het verleden en uit de tragiek eromheen. Het gaat niet zozeer om de actie of de plot, maar om de karakters en hun ontwikkeling. In vervolging maken we kennis met Leo Pontecorvo, een succesvol kinderoncoloog met een al even succesvol gezin, een mooi huis en 2 zoons. Maar dat kan natuurlijk niet zo blijven, anders heb je geen verhaal. En inderdaad, al in het begin van het boek wordt duidelijk dat ‘il professore’ goed in de problemen zit. Er is fraude geconstateerd in het ziekenhuis en de belastingdienst hijgt hem in de nek. Maar er is ook nog iets anders. Het verhaal van een twaalfjarig meisje dat hem beschuldigd van seksueel misbruik.

Wat begint als een spelletje met het achterlaten van een briefje op vakantie (het meisje is het vriendinnetje van één van zijn zoons), escaleert als Pontecorvo besluit het spel mee te spelen. Ook na die vakantie blijft het meisje hem brieven sturen, wat steeds dwangmatiger vormen aan begint te nemen. Pontecorvo weet niet goed hoe hij hier mee om moet gaan en als hij er eindelijk een eind aan weet te maken, is het te laat. Hij wordt beschuldigd van verkrachting.

Al in het begin van het boek wordt duidelijk dat Pontecorvo eigenlijk onschuldig is, maar toch een hoge prijs moet betalen. Niet zozeer omdat de gang naar de rechter hem kapot maakt, maar wel door de angst voor de publieke opinie. En wat zijn vrouw en zijn zoons ervan zullen zeggen. Uit schaamte sluit hij zich op in het souterrain. Overmand door twijfel en eenzaamheid overdenkt hij daar heel zijn leven. Ondertussen pakken vrouw en kinderen bovengronds de draad op, alsof er niets aan de hand is. Het loopt niet goed af, dat is duidelijk. Maar het is wel prachtig opgeschreven. Heel knap weet Piperno de totale ineenstorting van zijn personage neer te zetten. En dat allemaal op die paar vierkante meter van het souterrain. Het deed me denken aan Kalme Chaos van Sandro Veronesi, waarin Pietro Paladini ook zijn schaapjes op het droge heeft, maar dan door toedoen van het noodlot, alles vanuit zijn auto voor de school van zijn dochter als een kaartenhuis in elkaar ziet vallen.

Vervolging is een boek dat zeker niet iedereen zal weten te bekoren. De eerste 100 bladzijden zijn wat traag om door te komen, omdat je nog zo weinig weet van wat er gebeurd is. Daarnaast ontbreken hoofdstukken. Het verhaal is in plaats daarvan opgebouwd uit 4 delen, die ieder meer dan 100 pagina’s beslaan. Je legt het dus niet zomaar even weg na een hoofdstuk gelezen te hebben. ‘Wordt vervolgd’, richt de af en toe zeer nadrukkelijk aanwezige verteller zich aan het eind van het boek tot ons. Hij licht een tipje van de sluier op: ook Leo’s vrouw en zijn zoons zullen zich over het gebeurde moeten verantwoorden in het vervolg van dit gruwelijke relaas. (?)

Fans van Italiaanse literatuur raad ik zeker aan het op te pakken.

Vervolging (Persecuzione) bestellen bij Bol.com
464 blz.
€ 24,95
Uitgeverij Contact, 2011

Het bekende ‘Love Theme’ uit The Godfather.

Daarnaast componeerde Rota voor regisseurs als Luchino Visconti (Rocco e i Suoi Fratelli, Il Gattopardo) en René Clément, (Plein Soleil). Zijn werk is van onbesproken muzikale kwaliteit; het zijn autonome composities die overeind blijven zonder de filmbeelden erbij te zien. Men zou zelfs kunnen stellen dat zonder de bijdrage van Rota de films waarvoor hij de muziek schreef minder grote meesterwerken geworden zouden zijn.

Meer informatie over het programma kun je bekijken op de website van het filmhuis: www.filmhuisdenhaag.nl. Het programma doet ook diverse andere steden aan, zoals je kunt zien in onderstaande lijst.

Filmhuis Den Haag
17 november t/m 14 december 2011 (The Godfather te zien v.a. 10 november)

Chassé Cinema, Breda
8 t/m 29 januari 2012

Concordia Cinema, Enschede
11 december 2011 t/m 31 januari 2012

Filmschuur Haarlem
5 december 2011 t/m 20 februari 2012

Focus Filmtheater, Arnhem
1 december 2011 t/m 26 januari 2012

ForumImages, Groningen
12 december 2011 t/m 3 januari 2012

Filmtheater Hilversum
3 januari t/m 14 februari 2012

Filmtheater ‘t Hoogt, Utrecht
16 december 2011 t/m 8 januari 2012

Filmhuis De Keizer, Deventer
5 december 2011 t/m 24 februari 2012

Het Ketelhuis, Amsterdam
12 t/m 25 januari 2012

LantarenVenster, Rotterdam
20 november 2011 t/m 22 januari 2012

De Lieve Vrouw, Amersfoort
6 december 2011 t/m 21 februari 2011

Lumière Cinema, Maastricht
2 januari t/m 27 februari 2012

Lux, Nijmegen
6 december 2011 t/m 24 januari 2012

Plaza Futura, Eindhoven
28 december 2011 t/m 13 januari 2012

Verkadefabriek, ‘s-Hertogenbosch
11 januari t/m 1 februari 2012