Als ik het hek doorloop richting de voordeur van het enorme palazzo in de Romeinse wijk Balduina, komt er net een oudere, moeilijk lopende man met een hoed de deur uit. Ik kijk op en herken hem direct van de foto’s ‘Signor De Gemini!’. Verschrikt kijkt de ‘Harmonica Man’ op. Ik steek mijn hand uit: ‘Angelo van Schaik, Radio Olandese.’ ‘Ah, si. We hebben een afspraak om tien ...

De voortgang voor de documentaire over de soundtracks van de Italiaanse B-films is gestaag en in mijn research kwam ik het Beat Records label tegen. Een Romeins label dat al 40 jaar gespecialiseerd is in  filmmuziek. De kleine platenmaatschappij heeft een werkelijk enorme catalogus, duizenden titels, en wordt gerund door ‘Harmonica Man’ Franco de Gemini, die op 800 soundtracks mondharmonica heeft gespeeld. Uit hun website blijkt dat Beat Records zich op loop afstand van mijn huis bevindt. Nog een reden om een kijkje te gaan nemen. Maar eerst maar eens bellen. Zoon Daniele neemt de telefoon op en reageert wantrouwig als ik vertel wie ik ben en wat ik wil. Na enige aarzeling verbindt hij mij door met zijn vader, een zeer kranige tachtiger. Nog voor ik een vraag heb kunnen stellen barst De Gemini los. Hij heeft het Guinness Record voor mondharmonica spelen op soundtracks, ‘het zijn er meer dan achthonderd. Er zijn ook andere goede muzikanten rond, zoals Toots Thielemans, maar er is er niet één van wie zoveel opnames bestaan als van mij.’ En inderdaad een rondje Google leert dat...

In Cinecittà werden alle films gedraaid, maar in de RCA Studio’s werden de meeste soundtracks opgenomen. Alle grote componisten werkten er: Ennio Morricone, Riz Ortolani en Alessandro Alessandroni. De studio, met de legendarische studio A zo groot als een hangar en de enige plek in Italië waar je tegelijkertijd een orkest én een koor kon opnemen, staan op de Via Tiburtina, in de jaren vijftig de rand van de stad, en waren onderdeel van de Italiaanse afdeling van het Amerikaanse platenlabel RCA. RCA Italiana werd in 1951 opgericht als onderdeel van het Marshall plan en was voor 90% eigendom van de Amerikaanse moedermaatschappij en de resterende 10% kwam van de andere oever van de Tiber, uit het Vaticaan.  Het Vaticaanse geld belemmerde de artistieke vrijheid niet. Sterker nog: Pius XII is een sterke voorvechter geweest van het investeren in moderne cultuur in Rome en stimuleerde RCA dan ook om geld te steken in locale artiesten. Tot 1954 hield RCA Italia zich vooral bezig met het distribueren van Amerikaanse artiesten, de verkopen gingen niet zoals gewenst en het bedrijf dreigde te sluiten. Paus Pius XII drong aan op de bouw van studio’s en stelde als directeur Ennio Melis, hij was een ex-secretaris van het Sant’Ufficio, voor. Onder zijn leiding ging het RCA...

Bij moderne Italiaanse cultuur denk je al gauw aan film en als je aan Italiaanse film denkt dan schieten er gelijk een aantal namen door je hoofd: Luchino Visconti, Pier Paolo Pasolini, Federico Fellini, Marcello Mastroianni, Sophia Loren, Sergio Leone. Maar ook Ennio Morricone, misschien wel de grootste componist uit de geschiedenis van de cinema, Italiaans en niet-Italiaans. Maar hij was niet de enige. Voor de werkelijk tienduizenden Italiaanse films, meer of minder succesvol, zijn soundtracks gemaakt en heel regelmatig was de soundtrack (veel) beter dan de film. Mijn volgende documentaire gaat over de soundtracks van Italiaanse B-films uit de jaren ‘60 en ‘70. ‘Palermo - Milano solo andata’, ‘Sette note in Nero’, ‘Adulterio all’Italiana’. Drie films die in Italië de bioscoop hebben gehaald, maar die de landsgrenzen nooit hebben overschreden, drie films ook die prachtige soundtracks hebben voortgebracht, vol met jazzy-bossa nova, hitserige funk, of licht kitscherige lounge avant-la-lettre. Soms gezongen, meestal instrumentaal. Grote orkesten, veel blazers en een (bijna) omnipresent orgel. Heerlijk. Veel voorkomende namen zijn: Riz Ortolani, Franco Micalizzi en, vooral, Alessandro Alessandroni. Alessandroni is de schakel tussen de soundtracks voor ‘A-films’ en ‘B-films’. Hij is de fluiter op de door Ennio Morricone geschreven soundtracks van Sergio Leone’s spaghetti western, maar is tegelijkertijd verantwoordelijk voor honderden liedjes voor evenzoveel films. Multi-instrumentalist Alessandroni werd 84 jaar geleden geboren in Soriano nel Cimino, een dorp op zo’n 90 km ten noorden van Rome, als zoon van een kapper. Veel geknipt werd er niet in de kapperszaak, wel veel muziek gemaakt. Al op jonge leeftijd leerde ...