• in ,

    Trending

    Buon appetito! De 10 lekkerste Italiaanse recepten

    Caponata

    Ik hou van koken, maar ben geen kok van liflafjes, mousses, bloemetjes op mijn bord, grote borden met een minuscuul gerechtje erop en een scheikundig experiment erbij. Ik hou van lekker degelijk, schuw geen koolhydraten en ja, ben ook gek op (Italiaans) fastfood. Sono una buona forchetta, zeggen ze dan in Italië. De top tien van mijn lekkerste Italiaanse recepten is dus ook in die trant. Ze zullen geen Michelinsterren halen. Maar wat geeft dat als ze stuk voor stuk zo lekker als deze zijn?

    Hier komen ze, de tien lekkerste Italiaanse recepten volgens Lotje Lomme:

    Risotto met groene asperges, doperwten en tuinbonen
    Risotto met groene asperges, doperwten en tuinbonen (foto: Ziti Zitoni)

    10. Risotto met groene asperges, doperwten en tuinbonen

    Gebruik goede risotto, geen gepofte imitatie van een Nederlands merk. Zorg dat je de risotto goed maakt volgens de specifieke aanwijzingen. Bijvoorbeeld volgens dit recept van mijn vriendin Elisabetta van Ziti Zitoni.

    9. Ribollita van Ottolenghi

    savooiekool
    Savooiekool

    Een ribollita is gewoon een goede stevige soep die je maakt met restjes van de vorige dag, of flink lang laat trekken. Winterse kost en krachtvoer. In Ottolenghi’s Plenty staat een leuk recept met venkel, witte wijn en kikkererwten.

    Maar varianten met savooiekool of cavolo nero uit De Zilveren Lepel zijn ook erg lekker! Grappig is dat ze in Italië verschillende woorden hebben voor soep: zuppa, minestra, ribollita, vellutata. Allemaal net wat anders.

    8. Caponata

    Eigenlijk vind ik bijna alles lekker wat ze met aubergine in Italië maken. Het grote verschil is dat ze de aubergine in Italië meestal bakken (of haast frituren) in heel veel olijfolie, zoals bij de melanzane parmigiane. Of ze laten de gevulde aubergine (barchette) een uur zacht worden in de oven.

    Caponata
    Caponata (beeld: YouTube)

    Heerlijke gerechten. In Nederland zijn we veel te zuinig met olijfolie of met onze tijd die we aan een gerecht willen besteden, waardoor de aubergine vaak een beetje gummiachtig blijft. Belangrijk is ook de aubergine van tevoren met zout te bestrooien om zo het bittere sap eruit te krijgen. Lijkt een detail, is het niet. Een goed recept staat in het kookboek van Sophia Loren, en is ook terug te vinden op de website van het NRC.

    7. Amaretti-amandeltaart

    Uit het bakboek van de Italiaanse Heel Holland Bakt-winnares Sarena Solari. Dat bakboek van haar blijft voor mij een favoriet. De pastiera staat er in, tortelli dolci, de torta della nonna. Die blijf ik maken. Allemaal. Over and over. Het recept met amaretti en amandelen staat ook op de website van De Smaak van Italië.

    Amaretti-amandeltaart
    Amaretti-amandeltaart (beeld: YouTube)

    6. Sfogliatella riccia

    konosfoglia
    Konosfoglia

    Ik vertaalde al eens voor deze website het recept van dit nogal ingewikkelde streetfood uit Zuid-Italië. Het is nogal een kunstje om te maken, maarrr… het loont wél de moeite. De sfogliatella heeft zich inmiddels geëvolueerd tot de trendy en oogverblindende konosfoglia in de zomer.

    5. Polentafrietjes

    Ik hou niet van polentapuree, de structuur daarvan vind ik vies. Zo wordt polenta vaak gemaakt, maar daarom denk ik vaak ook dat mensen geen positieve associatie hebben met polenta. Als je er flink wat kaas doorheen doet en er frietjes van bakt in de oven, zijn ze een heerlijk bijgerecht! Pauline heeft er een goed recept van. Zoals zij zelf al zegt: kidsproof!

    Kidsproof: polentafrietjes!
    Kidsproof: polentafrietjes! (beeld: YouTube)

    4. Gnocchi met gorgonzola en peer

    Maak ze wel zelf en probeer niet om er een vol bord van te eten als hoofdgerecht. Daar krijg je spijt van, net als van een zak chips of een reep chocolade. Dan voel je je opgeblazen en vettig. Het is een lekkere primo, een voorgerecht. Er staat een leuk Nederlands recept op Delicious Magazine.

    Gnocchi met gorgonzola en peer
    Gnocchi met gorgonzola en peer (beeld: YouTube)

    3. Panzerotto pugliese

    Een calzone is een grote dubbelgevouwen pizza. De panzerotto is de handzame kleinere streetfoodvariant. Het lekkerste met een vulling van andijvie, kappertjes en rozijnen…

    De combinatie van andijvie, kappertjes en provola komt als pizzatopping uit het pizzaboek van Italiëplein: Bloem, water, gist, zout, passie. Daar heb ik zelf gewelde rozijntjes aan toegevoegd en in een panzerotto gestopt.

    Panzerotto pugliese
    Panzerotto pugliese (beeld: YouTube)

    Het leuke van de panzerotto is: je kunt er in doen wat je lekker vindt. Ook lekker vind ik de vulling van de calzone contadino uit het kookboek Proef Puglia. Tomaat, ansjovis, rozijnen, bosuitjes, suiker. Een recept voor de klassieke panzerotto (tomaat en mozzarella) kun je vinden op de website van dé Italiaanse foodblogger Antoinette.

    Op dit filmpje hieronder van Jamie Oliver kun je zien hoe je een panzerotto of calzone dichtvouwt en sluit, zonder dat de vulling eruitloopt.

    Cannelloni met ricotta en spinazie in tomatensaus
    Cannelloni met ricotta en spinazie in tomatensaus (beeld: YouTube)

    2. Cannelloni met ricotta en spinazie in tomatensaus

    Ricotta en spinazie is dé gouden uitvinding van de Italianen. Je vindt het ook bij de ravioli met ricotta en spinazie in een saliebotersausje. Cannelloni kun je echter ook maken zonder helemaal zelf pasta te maken met de pastamachine en is daardoor eerder een snelle en lekkere hap.

    De dames van Chickslovefood hebben dit gerecht ook ontdekt. Op hun website staat een recept. Maar daarbij heb ik wel twee kanttekeningen:

    1. Zij gebruiken daarin lasagnevellen. Je kunt tegenwoordig bij de supermarkt ook de buisjes zelf vinden die je makkelijk kunt vullen met een spuitzak. Dan hoef je ze ook niet voor te koken. Dat is maar gedoe met lasagnebladeren. Doordat de kant-en-klare cannelloni echter niet voorgekookt zijn, moet je zorgen dat er genoeg vocht in de schaal zit, anders wordt je pasta niet gaar. De buisjes garen door het kokende vocht in de saus.
    2. Italianen maken hun saus zelf. Die van Bertolli en Grand’Italia en dergelijke zijn naar mijn mening ook veel te zout.

    1. Ravioli met een vulling van pompoen, mostarda di cremona en amarettikoekjes

    Het allerlekkerste Italiaanse recept is ravioli met pompoenvulling, mostarda di cremona en amarettikoekjes! Volgens mij dan, hè?

    Let op dat je dit lekkere Italiaanse recept precies en nauwkeurig volgt. De verhoudingen zijn daarbij heel belangrijk.

    Ravioli met een vulling van pompoen, mostarda di cremona en amarettikoekjes
    Ravioli met een vulling van pompoen, mostarda di cremona en amarettikoekjes (beeld: YouTube)

    Deze ravioli is een klassiek recept uit Mantua in Lombardije en het staat in verschillende kookboeken van bijvoorbeeld Locatelli en Carluccio.

    Ook hier: het mengen van zout en zoet, daar mag je me voor wakker maken! Een goed recept voor deze ravioli met pompoen, mostarda en amaretti staat op Ciao tutti.

    Wat zijn jouw lekkerste Italiaanse recepten?

    Dat waren ze. Mijn tien lekkerste Italiaanse recepten. Wat is jouw persoonlijke favoriet? Of heb je nog andere Italiaanse recepten die niet in een top tien zouden mogen ontbreken? Laat hieronder jouw reactie achter!

    Buon appetito!

  • in ,

    Trending

    7 redenen waarom je het beste in de herfst in Italië bent

    7 redenen om in de herfst naar Italië te gaan

    Het is natuurlijk nooit een verkeerde tijd om naar Italië te gaan. Maar in de herfst is Italië extra speciaal. Lees snel verder voor de zeven belangrijkste redenen om juist in de herfst naar Italië te gaan.

    1. De kleuren

    De rode daken van de Italiaanse huizen zijn nog wat roder, de bladeren kleuren geel en oranje en de schitteringen in de meren lijkt nog net wat intenser. Het felle licht van de zomer is eraf en maakt plaats voor een zachter en geliger licht. Goed nieuws voor de instagrammers: je hebt geen filter meer nodig! #nofilter

    Herfst in Toscane

    2. De straten voor jezelf

    In de bloedhitte van de zomer heb je te dealen met drommen domme toeristen die de regels voor de siësta niet in acht nemen. Maar in de herfst zijn ze verdwenen en zijn de straten weer voor jou en de locals. Je kunt weer gewoon een tafel krijgen in een restaurant en de rijen voor de toeristische trekpleisters zijn weer tot normale proporties geslonken.

    De tijd van Ferragosto met gesloten winkels en restaurants is ook voorbij. Het normale leven is teruggekeerd in de straten van de Italiaanse steden. De herfst is de tijd om het authentieke Italië weer op te snuiven.

    Ook in de steden zijn de kleuren schitterend in de herfst

    3. Foodfestivals

    De herfst betekent ook oogsttijd en in Italië kun je dan rekenen op veel regionale feesten en festivals met lokale lekkernijen. Verken de dorpen in het binnenland en nodig jezelf uit op de vele feste e sagre. Vier (en eet!) de herfst met truffels, noten, kastanjes, pastasauzen, vijgen en paddestoelen!

    Een paar tips voor lekkere foodfestivals in de herfst:

    • Het Wittetruffelfestival in Alba, Piëmont
    • Het Auberginefestival in Savona
    • Het Limoncellofestival in Massa Lubrense
    • Het Eurochocolate Festival in Perugia
    • Het Nougatfestival in Cremona

    Zelfs als je niet naar een feest of festival gaat, kun je in de herfsttijd toch proeven van de lekkerste fruit en groenten op lokale straatmarkten. Ook staan er heerlijke seizoensgerechten op de kaarten van de restaurants. Vraag de ober gerust om wat hij je aan kan raden.

    4. De wijnen

    Met al dat lekkere eten heb je natuurlijk ook iets nodig om het weg te spoelen. Godzijdank is het in de herfst ook het wijnseizoen. Ga op zoek bij de wijngaarden of doe mee aan een van de vele wijnfestivals en proef de beste wijnen ter wereld.

    Herfst: oogsttijd voor de druiven

    Heb je meer met olijven dan met druiven? Ook dan zit je in de herfst goed in Italië. De oogst van de druiven vindt nu ook plaats, zodat je kunt proeven van die andere Italiaanse specialiteit: extra vergine olijfolie.

    5. Ademruimte op de stranden

    De meeste toeristen zijn naar huis en Italianen vinden het na 1 september standaard te koud om naar het strand te gaan (ook al is de temperatuur in Catania vandaag 33 graden Celsius). Je hoeft dus niet meer te vechten om een plekje om je handdoek neer te leggen en je portemonnee binnenstebuiten te keren voor te dure strandbedden en ijsjes.

    Het strand voor je alleen

     

    6. Het weer in de herfst

    Over het weer gesproken: dat is veel beter dan in juni, juli en augustus. Het was deze zomer exceptioneel heet in Italië, maar de zomer is meestal een periode om te vermijden als je dat kunt. In de herfst in Italië is het nog steeds lekker warm, maar meestal niet meer zo bloedheet dat je overdag helemaal niets kunt doen. Eindelijk kun je genieten van lange wandelingen en excursies, zonder dat je je van schaduw naar schaduw moet begeven en geen minuut zonder waterpunt kunt.

    herfst in Italië: lekker ontbijten in de zon
    Herfst in Italië: lekker ontbijten in de zon

    7. De overdaad aan cultuur

    Theaters en musea zijn weer geopend. Grote evenementen zoals het Rome Film Festival en het Montecatini Opera Festival vinden weer plaats. Ook het Jazz Festival in Bologna staat weer op het punt te beginnen. Behalve de foodfestivals tref je in de herfst ook tal van grote en kleine culturele festivals aan. Ook voor de Italianen zelf is de herfst de tijd om naar buiten te komen en het leven te vieren!

    Vier jij de herfst ook in Italië? Laat hieronder jouw tip voor een goede Italiaanse herfstbestemming achter.

    Bron: thelocal.it, foto boven: Cefalù in de herfst (Edward Hendriks), overige foto’s: Pixabay

  • in

    Het Romeinse Rijk als metrokaart

    De Romeinse wegen als metrokaart

    Heb je je ooit afgevraagd hoe de belangrijkste wegen uit de tijd van het Romeinse Rijk er als een metrokaart uit zouden zien? Welnu, hier is het antwoord.

    Cartograaf en student statistiek aan de Universiteit van Chicago Sasha Trubetskoy heeft de belangrijkste wegen in het grote Romeinse Rijk van weleer opnieuw tot leven gebracht in deze interessante plattegrond.

    Alle wegen naar Rome

    Op deze kaart van Italië en de rest van Europa zijn de steden de halteplaatsen van de metro. De steden worden verbonden door de belangrijkste wegen uit de Romeinse tijd, zoals de Via Appia.

    Dit zijn de Romeinse wegen die in de metrokaart zijn verwerkt:

    • Via Appia
    • Via Augusta
    • Via Aurelia
    • Via Delapidata
    • Via Domitia
    • Via Egnatia
    • Via Flaminia
    • Via Flavia (I, II, III)
    • Via Julia Augusta
    • Via Lusitanorum
    • Via Militaris
    • Via Popilia
    • Via Portumia
    • Via Salaria
    • Via Tiburtina
    • Via Traiana
    • Via Traiana Nova

    Sasha vertelt: ‘Ik heb altijd al grote belangstelling voor het oude Rome gehad. Opeens kreeg ik het idee om de wegen in het oude Rijk op een moderne manier weer te geven. Ik wilde graag een vervoersplattegrond in hoge kwaliteit maken.’

    Het huidige Italië in de Romeinse tijd als metrokaart
    Het huidige Italië in de Romeinse tijd als metrokaart

    Om het metroplan samen te stellen baseerde hij zich op oude kaarten van het Rijk op het hoogtepunt van zijn macht in 125 na Chr. Op de kaart kun je goed zien dat in die tijd inderdaad alle wegen naar Rome leidden, zoals het bekende gezegde luidt.

    Creatieve vrijheden

    De student heeft zich wel wat creatieve vrijheden bij het maken gepermitteerd. Zo moest hij sommige wegen voor de duidelijkheid samenvoegen en heeft hij minder belangrijke wegen weggelaten.

    De Romeinse wegen in Nederland staan helaas ook niet op de kaart. Dit waren dan ook geen geplaveide hoofdwegen, maar slechts B-wegen van grind.

    Op Sasha’s website kun je een grote versie van het Romeinse Rijk als metroplan bekijken. Daar vind je ook veel andere interessant vormgegeven kaarten terug.

    Bron: thelocal.it

  • in ,

    7 typisch Italiaanse beroepen

    Elk land kent ze, die typische beroepen die je alleen daar tegenkomt. Want zeg nou zelf, een klompenmaker, een stierenvechter of een samurai horen nu eenmaal gewoon thuis in respectievelijk Nederland, Spanje en Japan. Natuurlijk vormt Italië geen uitzondering op die regel. Er zijn heel wat baantjes te bedenken die je echt alleen daar vindt. Mocht je dus overwegen een eventuele verhuizing naar Italië te combineren met een heuse carrièreswitch, dan heb je vast iets aan het volgende lijstje met suggesties die we voor je verzamelden.

    1. Parmezaanse kaasklopper

    In een land waar de keuken zo’n belangrijk onderdeel uitmaakt van het culturele erfgoed, is het niet gek dat er controleurs zijn die de kwaliteit van de typische ingrediënten met hart en ziel bewaken. Want zo noemen we het voor het gemak ‘Parmezaanse kaas’, maar lang niet elk kaasraspsel dat we over onze pasta strooien is ook echt gemaakt van Parmezaanse kaas.

    Parmezaanse kaasklopper
    Parmezaanse kaasklopper (bron: YouTube)

    De naam Parmigiano-Reggiano is beschermd en hoe! Het Consorzio del Parmigiano Reggiano leidt daarom Parmezaanse kaaskloppers op die ervoor zorgen dat de kaas voldoet aan alle eisen die aan de enige echte Parmigiano gesteld worden.

    Natuurlijk heb je als zo’n speciale kaasklopper goed getrainde smaakpapillen nodig en een scherp oog om de vorm en de structuur van elke kaasvorm te kunnen beoordelen. Maar ook een goed gehoor; al kloppend met dat bekende kaashamertje mag er geen gaatje in de kaas aan je voorbijgaan. En pas als de kaasvorm op alle punten voldoet aan die lijst met strenge eisen, mag je als controleur het felbegeerde merk in de kaaskorst branden.

    2. Keurmeester van balsamicoazijn uit Modena

    Net zoals lang niet elke geraspte kaas van echte Parmezaanse kaas gemaakt is, is lang niet elk flesje balsamicoazijn dat je in je supermarkt terugvindt, ook echt aceto balsamico uit Modena. Sterker nog: de kans dat je het daar in de schappen vindt, is heel klein.

    Keurmeester balsamicoazijn
    Keurmeester balsamicoazijn (bron: YouTube)

    De enige echte balsamico met het officiële Modena-zegel is vanwege het prijskaartje niet een supermarktproduct te noemen: een flesje met het echte spul kan namelijk honderden euro’s kosten.
    Dat officiële zegel is dus wat elke producent begeert, maar slechts heel zelden door een panel van vijf Aceto Balsamico-keurmeesters toegekend wordt.

    Als keurmeester krijg je een enorm strenge training en leer je elk aangeboden flesje balsamico aan de hand van een heel strikt puntenstelsel te beoordelen. Compromissen sluiten is geen optie: de echte aceto balsamico is iets speciaals en moet dat ook blijven.

    3. Speciaal agent olijfolie

    Het komt vaker voor dan je zou denken: olijfolie die ‘versneden’ wordt met zonnebloem- of andere olie en daarna als extra vergine wordt verkocht. Of – bijna net zo erg – Italiaanse olijfolie die met buitenlandse olijfolie gemengd wordt!

    Speciaal agent olijfolie
    Speciaal agent olijfolie (bron: ilcaffe.tv)

    Om de verkoop van deze nep-olijfolie tegen te gaan, heeft de Italiaanse politie een speciaal getrainde eenheid. Als speciaal agent olijfolie leer je door het proeven van slechts een heel klein beetje olie vast te stellen of de olie puur Italiaans is of dat er andere olie door de olijfolie is gemengd. En weet je zelfs of er stiekem toch importolijven zijn gebruikt bij het persen ervan.

    Het klinkt misschien als een niet al te spannend beroep, maar door de inspanningen van deze eenheid is al heel wat zwendel met olijfolie aan het licht gekomen.

    4. Zwitserse Gardist

    Ooit, zo’n 500 jaar geleden kwam je ze overal in Europa tegen: regimenten van Zwitserse soldaten die als lijfwachten werden ingehuurd door vorsten en pausen. Die troepen verdwenen langzamerhand omdat zij werden gedood bij het uitoefenen van hun taak of, minder heroïsch, werden afgeschaft.

    Zwitsers Gardist
    Zwitsers Gardist (bron: YouTube)

    Er bleef er uiteindelijk slechts één regiment over: de Zwitserse Garde in Vaticaanstad. Volgens het Vaticaan bestaat de Garde uit ‘Strijders’ en ‘Verdedigers van de Katholieke Kerk’. Niet iets om zomaar mee te spotten dus, ondanks dat zij in hun uniformen doen denken aan harlekijntjes.

    Lijkt het je wat om Zwitserse Gardist te worden? Check dan eerst even of je aan de voorwaarden voldoet: je moet een jongeman van maximaal 30 jaar zijn, ongetrouwd, katholiek en een Zwitsers paspoort op zak hebben.

    5. Gondelier

    Gondelier is een beroep dat al sinds de 11de eeuw van vader op zoon wordt doorgegeven. Maar het is ook een vrij beroep, dus wat let je met die Venetiaanse traditie te breken en zelf gondelier te worden?

    Gondolier in Venetië
    Gondolier in Venetië (bron: YouTube)

    Voordat je met je eigen gondel toeristen door de Venetiaanse grachten rondvaart, is het wel zaak een meester te vinden die bereid is jou een behoorlijk aantal jaren de kneepjes van het vak te leren. Jarenlang klinkt als heel wat, maar is niks in vergelijking met de tweede stap op weg naar een leven als gondelier: het bemachtigen van een gemeentelijke vergunning.

    Daarvoor moet je in allerlei theorie- en praktijkexamens laten zien dat je het gestreepte shirt en die strohoed meer waard bent dan al die andere kandidaten die dezelfde droom najagen. Maar als dat je uiteindelijk lukt, is je kostje gekocht!

    6. Romeinse soldaat

    Romeinse soldaten terug bij Colosseum Foto Rop Zoutberg
    Romeinse soldaten (foto: Rop Zoutberg)

    Carrière maken als Romeinse centurion in het moderne Italië? Het kost je weinig meer dan een rood-met-gouden outfit, een charmante glimlach en een charismatische manier van doen om toeristen te verleiden een foto met je te maken. Uren in de sportschool voor een afgetraind lichaam is niet meer een vereiste. Romeinse soldaat is tegenwoordig een relatief veilig beroep in vergelijking met de goede oude tijd: je hoeft niet ieder moment van de dag klaar te staan om het slagveld te betreden. Hoewel, de vraag is in hoeverre je nieuwe collega’s je aanwezigheid bij het Colosseum weten te waarderen. De kans is groot dat zij hun zwaard trekken en er alsnog een gladiatorengevecht volgt!

    7. Antimaffia-aanklager

    Antimaffia-aanklager
    Antimaffia-aanklager (bron: YouTube)

    Openbaar aanklager van de georganiseerde misdaad is één ding, openbaar aanklager van de maffia in Italië iets totaal anders! Je kunt dan wel net als illustere voorgangers als Borsellino en Falcone de bewondering van een groot publiek voor je werk krijgen, maar je hebt tegelijkertijd te maken met enorme risico’s en je leeft vaak onder permanente politiebescherming.

    De personen die je probeert te bestrijden, behoren tot de machtigste criminele organisaties ter wereld en draaien hun hand er niet voor om een aanslag op je te plegen. Het leven van een olijfoliepolitieagent is dan misschien minder spectaculair, maar wel een stuk veiliger!

    Jouw favoriete Italiaanse beroep?

    Dat waren ze. Zeven typisch Italiaanse beroepen. Mocht wonen en werken in Italië er voor jou niet in zitten, dan kun je misschien wél aan de slag bij een Italiaans bedrijf in Nederland.

    Welk van deze typisch Italiaanse beroepen zie jij wel zitten?

    Beeld boven: YouTube

  • in

    Italiaanse literatuur: Giorgio Falco – De tweeling H

    Italiaanse literatuur: De tweeling H

    De tweeling H van Giorgio Falco gaat over Hilde en Helga, tweelingzusjes die opgroeien in het Duitsland van de jaren 30. Ze hebben succes en geluk, want de Tweede Wereldoorlog biedt hun armoedige vader en moeder onverwachte kansen.

    Persoonlijk portret van een nazi

    Vader ontpopt zich als een koelbloedige, voorbeeldige fascist. Hans Hinner is een perfect geconstrueerd nazistisch karakter zoals we dat kennen uit de film. Meedogenloos uit op persoonlijke winst. Vol rancune over zijn joodse buurman die een grotere auto heeft. Hinner weet zijn revanche te halen zo gauw de oorlog uitbreekt en weet ten koste van anderen een groot kapitaal te vergaren.

    Hoe vergaat het de zusjes?

    Wanneer de oorlog eenmaal is afgelopen is het familiekapitaal nog steeds daar. De zusjes zijn in Italië terechtgekomen en leven daar in welstand. Toch knaagt er iets. Maar de zusjes kunnen er niet de vinger op leggen, ze hebben geen vermogen ontwikkeld om te reflecteren op geluk. Het rijke leven vol leeg consumentisme wordt voortgezet.  Éen van de zusjes trouwt een plastisch chirurg die haar helemaal onder handen neemt. Ieder moet mooi en rijk moet en daarmee is er een superioriteitsgevoel dat geen troost biedt in het leven. Een oppervlakkige tevredenheid die telkens opnieuw bevredigd moet worden en die niet te vergelijken is met geluk.

    Opzettelijk gevoelsarm proza

    Het boek heeft goede kritieken van de Corriere della Sera en La Repubblica, maar leest niet als een trein. De tweelingzussen worden geen sympathieke personages en je leeft niet echt mee ze. De stijl van het proza doet recht aan het arme gevoelsleven van de meisjes: het verhaal is bijna puntgewijs uitgewerkt, als een opsomming van feiten in plaats van dat je wordt meegesleept in verwikkelingen rondom de personages.

    De schrijver: Giorgio Falco
    De schrijver: Giorgio Falco (bron: YouTube)

    Literair is dat knap, maar het verhaal leest daardoor nogal stroef en het lot van de tweeling greep me daardoor niet echt aan. De tweeling zelf gaat niet echt leven door de ontbrekende pathos en ook is er weinig sympathie voor vader en moeder of voor de onderkoelde echtgenoten van de dames. Eigenlijk zijn zij de naoorlogse versie van vader Hans Hinner.

    Tweede generatie

    De lovende kritieken zullen ook voortkomen uit de interessante thematiek: wat doe je met de gevolgen voor jou van de keuzes van je ouders? Voor de naoorlogse generatie is dit een belangrijk thema geweest. Hoewel een trauma niet erfelijk is, zijn de psychische problemen van de ouders wel overdraagbaar op de kinderen. Ook dit thema wordt uitgewerkt in het boek. Immers: hoe moeten de meisjes hun gevoelsleven ontwikkelen als ze dat niet hebben geleerd van hun vader en moeder?

    Slotsom

    Een knap staaltje literatuur, maar niet zo makkelijk leesbaar. De grote thema’s die recensenten graag terug zien in literatuur met een hoofdletter zitten er in. Maar dat maakt het verhaal nog niet accessibile, toegankelijk. Ik moest als lezer nogal ploeteren om door het koelbloedige verhaal te komen.

    Wereldbibliotheek

    Bij Uitgeverij Wereldbibliotheek verschijnen veel boeken van Italiaanse schrijvers, zoals ook het epos over de vriendschap tussen twee Napolitaanse meisjes van Elena Ferrante.

    Ik denk dat we ook meer kunnen verwachten van het boek De lessen van Michela Murgia, dat binnenkort uitkomt. Haar boek De accabadora, dat al in 2010 in Nederland verscheen, was een prachtig boek over leven en sterven op Sardinië.

    de tweeling H - Giorgio FalcoDe tweeling H
    door: Giorgio Falco (vertaald door Els van der Pluijm)
    318 blz.
    € 19,99 (ook als e-book verkrijgbaar)
    Wereldbibliotheek, april 2017
    ISBN 9789028426795

    Koop bij bol.com

    Bronvermelding: een review van Anna Maria Balzano op de website Qlibri.it, een artikel van Michele Lauro op Panorama.it

  • in ,

    10 manieren om naar Italië te reizen

    10 manieren om naar Italië te reizen

    We houden er allemaal van om regelmatig naar Italië te gaan, maar qua vervoer hebben we allemaal net wat andere voorkeuren. De afstand naar Italië vanuit Nederland bedraagt minimaal zo’n 900 kilometer (dan ben je in het prachtige Aostadal), maar meestal ligt je bestemming in Italië verder. Wil je van Utrecht naar Rome, dan is je reis minimaal zo’n 1.600. En ga je helemaal naar de punt van de laars? Reken dan op een slordige 2.300 kilometer. Hoe je die kilometers aflegt, hangt af van je budget, de vervoersmogelijkheden en je persoonlijke voorkeuren. Hier zijn tien manieren waarop je naar Italië zou kunnen reizen!

    1. Met de eigen auto

    Je houdt ervan of je houdt er niet van, reizen met de eigen auto. De voordelen van een autovakantie zijn de flexibiliteit en het meenemen van veel spullen. Je bent niet gebonden aan reistijden en regels met betrekking tot de bagage. Reizen met de auto vraagt een goede planning, waarbij je de route of een alternatief vooraf uitstippelt. Bij voorkeur wisselen chauffeur en bijrijder elkaar regelmatig af. Red je het niet om de reis naar Italië in één keer te maken, dan overnacht je onderweg in een hotel, motel of op een camping. Houd wel rekening met brandstofkosten en tolwegen.

    2. Praktisch: het busje

    Het oude VW-busje mét gordijntjes of een hypermoderne bus met alle luxe: er is plaats voor iedereen. Het busje is ideaal voor grotere gezinnen of vriendengroepen. Met een busje rijd je soms iets minder goed door, wel heb je goed uitzicht op de weg. Er is voldoende ruimte voor alle bagage en je kan zelfs in een busje overnachten. Net als met de eigen auto rijd je met het busje gemiddeld in 13 tot 15 uur naar Noord-Italië.

    3. Met de huurauto naar Italië

    Wie niet over een eigen auto beschikt, een te kleine auto heeft voor de vakantie of zijn oude wagen niet meer vertrouwt, gaat met een huurauto de weg op. Zelf je route en tijdsindeling bepalen en overnachten waar jij dat wil, met een huurauto geniet je van alle vrijheid. De kosten voor reizen met een huurauto liggen zeker hoger dan met de eigen auto. De eerste 100 kilometer zijn vaak gratis, voor een reis naar Italië is dit uiteraard een kleinigheidje. Naast de kilometers en een vast huurbedrag betaal je ook voor de brandstof en tolwegen.

    4. Neem je eigen vakantiewoning mee: de camper

    Wat is er gemakkelijker dan je eigen ‘vakantiewoning’ altijd bij je te hebben? De aanschaf van een camper kost een aardige duit, maar dan heb je ook wat. Luxe en comfort op iedere plek waar je wil (en mag) staan. Reizen met de camper geeft je een veilig en ontspannen gevoel. Er is genoeg opbergruimte en je bepaalt zelf waar en wanneer je stopt of overnacht. Voor de camper gelden er soms aparte regels met betrekking tot de verkeersdeelname. Ook krijg je te maken met hogere brandstofkosten en kosten voor tolwegen. Dat weegt echter niet op tegen de goedkope overnachtingen.

     

    Camper naar Italië
    Met de camper naar Italië

    5. Met de caravan naar in Italië

    Het wordt ook wel liefkozend een sleurhut genoemd: de caravan. Je moet een zwaardere klasse auto bezitten om de caravan mee te kunnen nemen. Met de caravan ben je iets langer onderweg dan met alleen een auto, maar hier staat wel veel voordeel tegenover. Zo overnacht je op elke gewenste en toegestane plek, neem je de hele familie én bagage mee en koppel je op de plaats van bestemming de auto eenvoudig af. Dit geeft meer bewegingsvrijheid en bespaart op de kosten voor een duur hotel.

    6. Een touringcar met chauffeur

    Als je een touringcar gaat huren, heb je net wat meer bewegingsvrijheid. Daarnaast kun je nog eens afwisselen naast wie je gaat zitten. Je hoeft tussendoor niet te stoppen voor een sanitaire pauze: de moderne touringcar is uitgerust met toilet. Ook heb je geen omkijken naar de route, de chauffeur weet precies hoe hij het snelst in Italië komt. Je betaalt een alles-in-een prijs zonder je zorgen te hoeven maken over tanken of tolwegen. De touringcar heeft een lagere snelheid dan de auto, de reis duurt dan ook wat langer. Maar als je met een groot gezelschap bent, staat daar wel een heel ontspannen reis tegenover.

    7. De snelle manier: het vliegtuig

    Niks zo snel als een reis per vliegtuig. Tegenwoordig zijn vliegreizen redelijk goedkoop en vrij eenvoudig te boeken. Kies voor een losse vliegreis of een complete vliegvakantie. Vlieg in slechts anderhalf tot tweeënhalf uur naar het zonnige Italië. De kosten voor een vliegreis kunnen uiteraard wel oplopen wanneer je reist met een groot gezin. Houd daarnaast rekening met de bagagevoorschriften en de inchecktijd. Wil je in Italië wel mobiel zijn, informeer dan vooraf naar een huurauto.

    8. Het romantische alternatief: de trein

    Met de trein doorkruis je de prachtige natuur van verschillende landen. Wie de nachttrein neemt wordt uitgerust wakker en kan in München de overstap nemen naar Italië. Nog een voordeel: je geniet niet alleen van de prachtige omgeving maar ook van een hapje en drankje in de trein zelf. Ook voor een toiletbezoek hoef je niet ver te lopen. De reistijd Amsterdam-Rome bedraagt gemiddeld 17 tot 19 uur. De kosten voor een treinticket kunnen hoger liggen dan reizen met eigen vervoer.

    Met de trein naar Italië
    Met de trein naar Italië

    9. Sportief: op de fiets

    Met een grote dosis sportiviteit, doorzettingsvermogen en flinke longinhoud kom je een heel eind.  Fietsen kost je niets, hooguit een reparatieset of reserveonderdelen. Een gemiddelde fietser doet er ruim 70 uur over om Noord-Italië te bereiken. Een sportieve fietser kan il bel paese al in 40 uur bereiken. Onderweg overnacht je in een hotel, motel of op een camping. Een goede voorbereiding is belangrijk, zowel met betrekking tot de lichamelijke conditie als het meenemen van bagage. Ook is het mogelijk om de bagage door een vervoersbedrijf mee te laten nemen. 

    10. Te voet naar Italië

    Het kan nog veel gekker, namelijk te voet naar Italië. Maar er zijn er genoeg die het doen. Een paar stevige wandelschoenen zijn onmisbaar, net als enthousiasme en doorzettingsvermogen. En ja, je moet er wel even de tijd voor hebben. Met een gemiddelde wandelsnelheid bereik je Noord-Italië in 240 uur. Maar twintig tot dertig kilometer lopen per dag is wel het maximaal haalbare, voordat je een overnachting in moet plannen. Dus heb je al gauw meer dan een maand de tijd nodig om in Italië aan te komen. Naar Rome lopen duurt dan natuurlijk nog een stukje langer.

    Te voet ontdek je de mooiste steden en dorpjes, je leert veel mensen kennen en je zet natuurlijk een sportieve prestatie van formaat neer. Een voetreis naar Italië is gratis. De vele overnachtingen kunnen aardig in de papieren lopen.

    Welke manier van reizen naar Italië heeft jouw voorkeur?

    Foto’s: Pixabay, Pexels

  • in , ,

    Italiaans recept: mezzaluna van tomaat gevuld met basilicummousse

    Een fijnzinnig voorgerechtje om mee te scoren op een feestelijk diner! De ‘pasta’-velletjes die we opvullen met basilicummousse en toeklappen tot halve maantjes zijn gemaakt van tomatensap.

    Dit is een recept voor een voorgerecht voor vier personen.

    Ingrediënten voor de tomatenvelletjes

    • 300 gram tomaat
    • 1 eetlepel ahornsiroop
    • enkele druppels tabasco
    • 2 gram agaragar
    • zout

    Ingrediënten voor de basilicummousse

    • 25 blaadjes en steeltjes van basilicum
    • 1,5 dl sojaroom
    • 1/2 koffielepel agaragar
    • 2 koffielepels edelgistvlokken of fijngeraspte Parmezaanse kaas
    • peper en zout

    Bereiding tomatenvelletjes

    1. Snijd de tomaten in grote stukken en mix ze. Zeef het sap.
    2. Roer de ahornsiroop en de tabasco door het tomatensap, roer de agaragar erdoor en breng het vocht aan de kook. Laat de tomaten twee minuten zachtjes koken.
    3. Neem de pan van het vuur en giet de saus uit over een ruime platte schaal of plateau (ongeveer 30 x 30 cm of 9 dm2) zodat hij kan opstijven tot een dun velletje.

    Bereiding basilicummousse

    1. Mix de basilicum met 1/2 dl sojaroom.
    2. Verwarm de rest van de sojaroom met 1/2 koffielepel agaragar en laat de saus twee minuten zachtjes koken.
    3. Neem de pan van het vuur. Roer de gemixte basilicumsaus en de edelgistvlokken of kaas erdoor, en breng de saus op smaak met voldoende peper en zout.
    4. Laat de saus afkoelen tot een stevige mousse.

    Afwerking

    1. Snijd met een ring of glas (van ongeveer 6 cm doorsnee) rondjes uit de tomatengelei. Leg ze met een spatel op de borden.
    2. Leg telkens een halve koffielepel van de mousse op de velletjes en klap ze toe.

    Serveertip

    Versier de borden met wat kleurige doormidden gesneden kerstomaatjes en basilicumblaadjes en druppel er wat extra lekkere olijfolie over.

    Dit recept komt uit La cucina verde, waarin je nog veel meer heerlijke vegetarische gerechten uit de Italiaanse keuken aantreft.

    La cucina verde - Italiaans vegetarisch kookboekLa cucina verde – vegetarisch genieten all’italiana
    door: Miki Duerinck & Kristin Leybaert, fotografie: Heikki Verdurme
    176 blz.
    € 24,99
    Manteau, april 2017
    ISBN 9789022333679

    Koop bij bol.com

  • in ,

    Column: koorts

    column koorts - ziek zijn in italie

    Het is zaterdagochtend als ik nog half slapend op mijn telefoon kijk en een berichtje zie in de huisapp. ‘Jongens, het spijt me, ik kan echt niet mee gaan ontbijten met jullie, want mijn vriend is heel erg ziek. Hij heeft koorts dus ik moet hem verzorgen.’ Enigszins verbaasd stap ik mijn bed uit en in de gang kom ik mijn Duitse huisgenoot tegen die net zo verbaasd kijkt als ik. Dan horen we de deur naar de keuken opengaan en komt onze Siciliaanse huisgenote gewapend met een pot thee, citroenen en balsempjes naar ons toegelopen. ‘Het is echt heel erg jongens, hij heeft 37,9 graden koorts!’

    Medicatie

    Naast mij hoor ik mijn Duitse huisgenoot bijna stikken van het lachen en ook ik moet mezelf erg inhouden. ‘Jeetje, 37,9 graden… Maar hij kan toch wel heel even alleen blijven?’ vraag ik voorzichtig. ‘Nee, beslist niet!’ zegt mijn huisgenote gedecideerd. ‘Hij is ziek, en is er zodanig aan toe dat ik jullie ook wil vragen even naar de apotheek te gaan voor medicatie.’ Ze drukt een briefje in mijn hand waar de gewenste receptuur op staat. Vervolgens loopt ze naar haar slaapkamer en doet de deur dicht.

    Culture clash

    Ik kijk naar mijn Duitse huisgenoot en we lopen met trillende mondhoeken naar buiten, waar we elkaar nogmaals vol ongeloof aankijken en de lach niet meer kunnen onderdrukken. ‘37,9 graden en dan praten over koorts en doen alsof hij is opgegeven?’ zegt mijn Duitse huisgenoot terwijl hij me met grote ogen aankijkt. ‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt’. We besluiten deze culture clash te blussen met koffie en een goede brioche alvorens naar de apotheek te gaan.

    Het schijnt koorts te heten

    Na het ontbijt lopen we naar de apotheek waar ik met een strak gezicht tegen de verkoopster zeg dat we een bepaald type medicijn nodig hebben voor een zieke huisgenoot. Als ze op het briefje kijkt, kan ze een lange frons niet onderdrukken en kijkt ons scherp aan. ‘Om hoeveel graden koorts gaat het? Deze dosering mag je pas innemen vanaf 38 graden koorts. Om hoeveel graden gaat het?’ vraagt ze ons nogmaals. ‘Nou, eh, 38,0 of 38,5 ongeveer,’ liegt mijn Duitse huisgenoot.

    De verkoopster kijkt ons nogmaals scherp aan en ziet dat onze mondhoeken beginnen te trillen van het lachen. ‘Heren, gaat het toevallig om een Italiaanse man?’ vraagt ze ons, eveneens met dezelfde trillende mondhoeken. En op het moment dat mijn Duitse huisgenoot en ik in koor ‘ja’ roepen, moet ook de verkoopster lachen.

    ‘Och, jullie zijn wel weer met een missie de deur uitgestuurd. Nou, neem deze 500 grams tabletten maar mee, dan is hij er zo weer bovenop.’ Hoofdschuddend geeft ze ons de medicijnen en mompelt nog zoiets als ‘mannen… kleuters’. Met de medicijnen onder onze arm gaan we terug naar huis.

    Neehee, geen zouuuut

    Thuis aangekomen overhandigen we de medicijnen aan onze huisgenote. ‘Thanks jongens, ik heb zojuist ons weekendje weg gecanceld, dat is veel te zwaar voor hem nu. Hij moet lekker blijven liggen en uitrusten.’ Vervolgens begint ze aan de voorbereidingen voor een zeer verantwoorde lunch voor haar en voor hem.

    Na een tijdje komt haar vriend al kuchend aangestrompeld en ploft neer op de keukenstoel. ‘Uuughhh, nee niet zoveel zout, dat kan ik niet hebben.’ Dan neemt hij met de grootste moeite een hap van zijn eten, sluit zijn ogen en zegt dat hij te moe is om te eten. ‘Ik moet weer slapen, ik krijg zo niks weg’. En compleet gedesoriënteerd loopt hij weer terug naar de slaapkamer. ‘De koorts is gelukkig wel minder,’ zegt mijn Siciliaanse huisgenote. ‘Het is nu alweer bijna 37,0 graden, alleen dat hoesten blijft nog wel even.’

    Tijd voor een antibioticakuur

    Drie dagen later hoest hij nog steeds en is mijn Siciliaanse huisgenote (en arts in opleiding) op van de spanning en voorziet dat hij een vreselijke ziekte onder de leden heeft. Ze stuurt hem naar de dokter. En niet naar zijn eigen huisarts maar naar háár huisarts. ‘Want die weet wel wat er echt aan de hand is. Ik heb hem al gesproken.’

    In de middag komt hij dan ook thuis met een voorgeschreven antibioticakuur en een apparaat om hem gedurende dag van extra zuurstof te voorzien. Ik besluit me er verder niet mee te bemoeien en ze vooral samen uit te laten uitzoeken hoe ziek ze zijn en hoe vaak dat per dag gecommuniceerd wordt, want ja: ook mijn Siciliaanse huisgenote had op een gegeven moment 38 graden koorts en besloot om een dag in quarantaine te gaan.

    Prachtige culturele verschillen

    Weet je, iedere keer weer sta ik versteld van dit bijzondere land en zijn inwoners. Zijn inwoners waarvan een gedeelte enerzijds heel vrijgevig, open en creatief is en anderzijds angstig, zeer emotioneel en in het geval van ziekte tegen het hypochondrische af.

    Wist je bijvoorbeeld dat kinderen niet met natte haren naar buiten mogen, omdat ze anders kou vatten en ziek worden? Of dat je een sjaal mee moet nemen naar de supermarkt omdat de overgang van warmte naar koelte te groot kan zijn en je daardoor dus in één klap griep kan hebben? En dat terwijl we in Nederland vaak geen tijd hebben om ons haar te drogen en gauw de deur uit rennen naar ons werk of naar school?

    Eén grote tragedie

    Fascinerend vind ik het en met veel plezier (en soms ook met een enorme lach) sla ik deze opera gade, want leven in Italië is wel als leven in een opera: Groots en Meeslepend met veel Tragedie.

    Maar ach, daardoor is er wel veel en mooie opera, veel cultuur, kunst, voorliefde voor echt, puur en eerlijk. Dus laat ze maar lekker aan de antibiotica gaan en af en toe doen alsof het laatste uur heeft geslagen.

    Als ze er na twee maanden weer geheel bovenop zijn (niet alleen lichamelijk maar vooral ook geestelijk – ‘weet je nog toen ik zo ziek was?’) is het vanzelf weer leuk.

    Italianen, jullie blijven me verbazen.

    Foto: Pixabay

  • in

    Italiaanse literatuur: De acht bergen van Paolo Cognetti

    De acht bergen van Paolo Cognetti

    ‘Hogerop zag ik een steenmannetje en daar richtte ik me op; ik stapte van steen naar steen, waarbij ik instinctief koos voor grote, stabiele stenen en wiebelende vermeed. De rotsen hadden voor mijn gevoel iets elastisch; mijn stappen werden er niet door geabsorbeerd, zoals bij aarde en gras gebeurt, maar ze leken de kracht van mijn benen terug te kaatsen en mijn lichaam de impuls te geven om door te lopen. Dus elke keer als ik met mijn ene voet op een steen was gaan staan en mijn gewicht naar voren en naar boven had verplaatst, zette ik mijn andere voet verder en hoger neer, en al snel holde en sprong ik over de puinhelling, totdat ik ophield de bewegingen van mijn benen te sturen en ze maar liet gaan. Ik voelde dat ik me op ze kon verlaten en dat ze zich niet zouden vergissen. Ik dacht terug aan mijn vader en de vreugde die hij uitstraalde als we de alpenweiden achter ons lieten en de wereld van de rotsen betraden. Misschien was die net zo geweest als de vreugde die ik nu voelde.’

    Familiaire belasting

    De acht bergen van Paolo Cognetti is een bijzonder krachtig verhaal. Het gaat over een jongen die man wordt. En over liefde voor vriendschappen en de bergen. Doordat Pietro, de hoofdpersoon, al van jongs af aan de liefde voor de bergen van zijn ouders meekrijgt, worden de bergen zelf bijna een personage in zijn leven. Dat maakt het tot een mooie vertelling.

    Pietro wordt geboren in de stad Milaan en studeert in Turijn. Toch zijn de vakanties die hij als jongen doorbrengt in de bergen en de tochten die hij met zijn vader maakt beslissend voor de loop van zijn leven. In zijn jonge jaren leert hij Bruno kennen. Ze worden vrienden, maar terwijl Bruno altijd in het dorp in de Alpen zal blijven, zal Pietro de bergen van Nepal ook verkennen. De relaties tussen Pietro en zijn vader of Pietro en zijn vriend Bruno worden mooi beschreven.

    Raadsels en antwoorden

    De titel verwijst naar een raadsel. Een raadsel dat een Nepalees aan Pietro vertelt op een van zijn tochten. Pietro’s vader hield ook van raadsels en liet Pietro altijd zelf nadenken in plaats van antwoorden te geven. Het was een moeilijke relatie met een autoritaire man. Toch krijgen we veel sympathie voor alle personages met hun tekortkomingen. Zo ook voor Pietro’s moeder en zijn stille en koppige vriend Bruno. De vragen komen altijd voor de antwoorden, zo blijkt bij die raadsels. En veel tijd bestaat uit het wachten. Totdat de antwoorden er ineens zijn.

    De natuur

    Het mooiste in het boek is het samenspel van mens en natuur. De zoektocht naar een plek in het leven, de betekenis van zijn vader, de rol van zijn moeder. Dat alles in de setting van die prachtige bergen. De natuur is toch wel een prachtige locatie voor de mens om zichzelf terug te vinden, om antwoorden te zoeken. En daarmee gaat van dit boek iets klassieks uit, want waar vind je nog moderne boeken waarin de natuur de voorwaarden schept voor het vinden van antwoorden op de grote vragen? Het is in ieder geval, wat mij betreft, de mooiste plek om te zoeken.

    Paolo CognettiDe schrijver

    Paolo Cognetti (Milaan, 1978) is een Italiaanse schrijver en documentairemaker. De acht bergen betekende zijn definitieve doorbraak in Italië. De rechten van het boek werden nog voor verschijnen aan meer dan dertig landen verkocht. Het boek werd zowel met de Premio Strega Giovani als met de prestigieuze Premio Strega bekroond.

    De acht bergen van Paolo CognettiDe acht bergen
    door: Paolo Cognetti
    224 blz.
    € 19,99
    De Bezige Bij, augustus 2017
    ISBN 9789023466413

    Koop bij bol.com

  • in

    Hot

    De grootste Italodisco-hits uit de jaren 80

    De grootste Italodisco-hits uit de jaren 80

    Ken je ze nog? De Italodisco-hits uit de jaren tachtig? Zomerse klanken, strakke beats en futuristische sounds? Ze brengen je weer terug op naar die eindeloze zomervakantie op de camping toen je nog een kleine jongen of meisje was. En anders doen ze je zeker nog even denken aan die heerlijke voorbije zomer in Italië.

    Italodisco

    In de jaren tachtig maakten Italiaanse zangers en zangeressen de Italodisco groot. Italodisco is de muziek die aan het eind van de jaren zeventig in Italië opkomt en met de synthesizer en de drumcomputer wordt gemaakt. Kenmerkend zijn de strakke beats en de vrolijke zomerse deuntjes.

    De meeste van deze hits gezongen door Italiaanse zangers en zangeressen bleken eendagsvliegen. Ze scoorden een dijk van een zomerhit en verdwenen vervolgens van het toneel.

    Dat neemt niet weg dat we er warme herinneringen aan koesteren. Laat je met de onderstaande Italiaanse hits meevoeren naar die lang vervlogen zomer van toen met die ene knappe jongen of meid…

    Op z’n minst toveren ze een zonnige glimlach op je gezicht. Hier komen ze: de grootste Italohits uit de jaren tachtig!

    Righiera – Vamos a la playa

    Oké, heel Italiaans klinkt het niet, maar wat wás dit een megahit. Vamos a la playa (Op naar het strand) schalde in 1983 door alle discospeakers in heel Europa.

    Dolce Vita – Ryan Paris

    Als je van deze plaat geen dolce vita-gevoel krijgt, weten we het ook niet meer. Ryan Paris was het pseudoniem van zanger en acteur Fabio Roscioli. In Nederland en Vlaanderen bereikte het nummer in 1983 de nummer 1-positie.

    Self Control – Raf

    Raf z’n echte naam is Raffaele Riefoli. Zijn hit Self Control uit 1984 is het bekendst, maar vooral in de uitvoering van de New Yorkse Laura Branigan. Zij was van Italiaans-Ierse afkomst. De zangeres overleed helaas op veel te vroege leeftijd aan een hersenbloeding.

    Tarzan Boy – Baltimore

    Zanger Jimmy McShane ziet er nogal Iers uit en dat was-ie dan ook (de rest van de band was wel Italiaans). Jimmy overleed in 1995 aan aids, maar de herinnering aan hem leeft voort in de muziek.

    Valerie Dore – The Night

    Valerie Dore is een Italodisco-project van producent Roberto Gasparini, in de loop der jaren uitgevoerd door verschillende zangeressen. De eerste single werd in 1984 uitgebracht als The Night, gezongen door Dora Carofiglio.

    Boys (Summertime Love) – Sabrina Salerno

    Wie kent Sabrina niet? Al was het maar vanwege de zwoele videoclip bij het zwembad. We waren jongens met opspelende hormonen in 1987 (shit, is dat echt alweer dertig jaar geleden?), en we staarden met gloeiende oortjes naar deze mevrouw op tv in haar iets te losse en iets te doorschijnende witte bikini.

    Call Me – Ivana Spagna

    In 1987 had ook Ivana Spagna een grote hit in Nederland en Vlaanderen met Call Me. In Italië nam ze een groot deel van dat jaar de nummer 1-positie in. Ivana vormde aan het begin van de jaren 80 samen met Angela Parisi het popduo Fun Fun (bekend van Happy Station).

    I Like Chopin – Gazebo

    Gazebo is de artiestennaam van de Italiaans-Amerikaanse zanger Paul Mazzolini. In 1983 (ja, dat was een goed jaar voor de Italdisco!) scoorde hij een grote hit in Europa: I Like Chopin.

    Hey Hey Guy – Ken Laszlo

    Ken Laszlo – geboren als Gianni Coraini – is een van de succesvolste Italohits-zangers. Behalve zijn eerste hit Hey Hey Guy in 1984 scoorde hij er nog heel wat meer. Tot op de dag van vandaag is hij actief in de muziekindustrie.

    Ti Sento – Matia Bazar

    Een dikke zomerhit in 1986, dat was Ti Sento van de Italiaanse groep Matia Bazar. Dertien weken op één in Vlaanderen en elf weken op één in Nederland. In 2009 kwam de Duitse dj Scooter met een cover waarin de oorspronkelijke zangeres Antonella Ruggiero meezong.

    Italo anno nu

    We weten allemaal hoe het verderging. Na de Italodisco kwam de Eurodance, waarvoor de Duitse Italo de inspiratie vormde. Vandaag de dag zijn we voor de grote hits van de Italodisco aangewezen op ‘Het Foute Uur’ van QMusic. Of natuurlijk op YouTube.

    Hoewel: sommige van de bovenstaande Italo-artiesten treden nog steeds op met hun hit(s). Zoals Sabrina. En boy o boy, wat ziet de vrouw in de witte bikini er dertig (30!) jaar later nog goed uit.

    Ken je er nog meer? Wat zijn jouw favoriete hits uit de Italodisco van de jaren tachtig? Of hou je meer van deze Italiaanse hits uit de Top 2000? Laat hieronder jouw reactie achter.

    Beeld: YouTube

Laad meer
Congratulations. You've reached the end of the internet.