• in ,

    Fotoserie: de pracht van Procida

    De oude vissershaven op Procida

    Het ligt op slechts een halfuurtje met de draagvleugelboot vanaf Napels. Procida is in alles zo ongeveer het tegengestelde van de drukke en chaotische stad. En toch deelt dit kleine eiland van vier vierkante kilometer dezelfde taal en dezelfde geschiedenis.

    Procida heeft niet het chique van Capri en ook niet het toeristische van Ischia. Maar dat maakt dit eilandje met z’n vissersbevolking juist zo aantrekkelijk. Ooit was de vloot van Procida groots en voeren door het weer geharde mannen de hele wereld over. En zelfs nu nog is de visserij de belangrijkste inkomstenbron.

    Marina Corricella

    Het haventje van Marina Corricella met z’n kleurrijke huisjes is wereldberoemd. Het verhaal gaat dat elk huis een eigen opvallende kleur heeft omdat de zeelui hun eigen huis dan al van verre konden herkennen. Vandaag de dag is het vooral een heel mooi gezicht.

    Hoewel de eilanders blij zijn dat het massatoerisme aan hen voorbijgaat, zijn ze er stiekem toch wel trots op dat er regelmatig filmopnamen op hun paradijsje in de Golf van Napels plaatsvinden. De bekendste film die hier werd opgenomen is Il Postino (en iets recenter The Talented Mr Ripley met Matt Damon). Er is zelfs een heus filmfestival op het eiland.

    Mis Procida niet!

    Ben je in de buurt van Napels of de Amalfitaanse kust? Sla Procida dan niet over. Je zult er geen spijt van krijgen. Dit is beslist een van de mooiste eilanden van heel Italië. Kijk maar even mee met de volgende foto’s.

    Met deze draagvleugelboot bereik je Procida
    Vertrekhaven van Napels
    De cruiseterminal van Napels
    Onderweg naar Procida in de Golf van Napels
    Lossen op Procida
    Uitzicht over het hele eiland
    Een van de rustige strandjes van Procida
    Zicht op Procida
    De oude gevangenis van Procida
    Kerkje op Procida
    Nog een kerk op Procida
    De kleurrijke vissershaven van Procida
    Marina Corricella
    Uitzicht op de beroemde Marina Corricella
    Visser aan het werk
    Maria vol van genade
    Kat op Procida
    Huisjes op Procida
    Citroenbomen op Procida
    De avond valt op Procida
    Procida bij nacht

    Foto’s: Edward Hendriks

  • in ,

    Column: Kerstmis in Napels

    Mo’ chistu core vola
    cca ll’aria e mare addora.
    E nun saie pecché chesta a passione mia
    è Napule

    Nu vliegt dit hart,
    Dat lucht en zee adoreert,
    En dat gevoel gaat niet weg, want deze passie
    is Napels

    Mijn grootste passie is Napels, zo zong Luciano Pavarotti jaren geleden toen hij zijn zoveelste ode bracht aan deze prachtige stad en de regio Campanië. En ik moet je eerlijkheidshalve bekennen dat Pavarotti daarin niet de enige was. Met hem zijn er nog ontzettend veel anderen die Napels een warm hart toedragen. Op de eerste plaats natuurlijk de Napolitanen zelf, en dan pas de rest.

    Wellicht is het een van de meest bezongen steden van Italië met de meeste liedjes in dialect.  Wie kent niet Torna a Surriento, Te voglio bene assaje en O surdatu nnamuratu. Of het beroemde Santa Lucia, waarin de baai van Napels centraal staat. Tijd dus voor mij om weer eens af te reizen naar het luidruchtige, rommelige maar o zo sfeervolle Napels. Zeker in deze tijd van het jaar.

    Kerstinkopen in Napels

    En dat sfeervolle Napels is ook The Guardian opgevallen. Zij hebben op hun website een artikel geplaatst over de tien beste Europese steden waar jij je kerstinkopen kunt doen. Napels staat op de negende plaats boven Amsterdam.  Met een keur aan kerstmarktjes, mooie lederwaren en een hoop snuisterijen kan een liefhebber van kerststallen of andere kerstverhalende tafereeltjes zijn of haar hart ophalen in de nauwe straten van het Quartiere Spagnolo en de uitgerekte Corso Umberto I.

    Al lopend door de straten word ik veel nagekeken. Tsja, dat blonde haar valt ook wel op tussen de zeer donkerharige en vaak wat donkerder getinte Napolitanen. ‘Ahu, di dove sei’? Heuj, waar kom jij vandaan? En als ik de marktkoopman uitleg dat ik uit Nederland kom, schiet hij in de lach en omhelst me stevig: ‘Welkom! Wij zijn praktisch familie, want jullie Hollanders worden ook wel de Napolitanen van het noorden genoemd! Welkom in Napoli!’ Vervolgens drukt hij een moeilijk kijkende Maria in mijn handen en probeert deze met een grote glimlach op zijn gezicht en voor een iets te hoge prijs aan me te verkopen.

    Terug glimlachend overhandig ik hem de Maria. ‘Nee dank u wel, soms moet je familie ook iets weigeren, anders hebben we elkaar op een ander moment niets meer te geven’. Met een vette knipoog groeten we elkaar en ik besluit een pasticceria in te schieten voor wat Napolitaanse lekkernijen voordat de volgende verkoper me blij maakt met een andere Maria die er vrijwel hetzelfde uitziet.

    sfogliatelle a napoli - napolitaanse lekkernijen
    Voor de beste sfogliatella staan ze in Napels in de rij (foto: Edward Hendriks)

    Van de babà tot aan de sfogliatella

    Napoli, alleen al voor zijn overdadige keuken moet je er een keer geweest zijn. In de decembermaand is er bij uitstek ruimte voor een hoop kerstlekkernijen die naast de babà en de sfogliatella breed worden geëtaleerd. Maar voordat ik me daaraan waag, eerst mijn old time favorite uit de Napolitaanse patisserie: de babà, een met rum doordrenkt cakeje. Een ware caloriebom, maar o zo lekker. Vervolgens voor de lunch door naar Sorbillo, een van de beste (en wellicht ook de meest toeristische) pizzeria van Napoli. Je staat even in de rij, maar als je eenmaal binnen zit en een prachtige pizza Margherita voor je neus hebt staan dan weet je het: je bent weer thuis.

    Strolling around

    Genoeg te zien in deze bruisende stad. Op het Piazza del Plebescito wordt een immens grote kerstboom opgetuigd en in de overvolle zijstraten speelt een lokale muzikant het Quann nascette Ninno, een van Napoli’s beroemdste kerstliedjes. Ik zie een aantal mensen de artiesteningang binnenlopen van de San Carlo, het majestueuze operahuis van de stad. ‘De Fanciulla del West gaat in première en na deze grandeur gaan de kerstconcerten beginnen,’ vertelt een meneer die meezingt in een koor. Zijn postuur verraadt dat het een tenorzanger is.

    Ik vraag hem naar de magie van Napels. ‘De magie van Napels? Dat je in een soort van volksopera stapt die 24/7 doorgaat. Er is leven, het is er volks, de mensen zijn amicaal en open. Er is drama, mysterie, er zijn buurten waar je liever niet komt en pleinen waar je het liefste het liefste blijft omdat ze te mooi zijn om over te slaan.’

    Pulcinella

    Struinend door de stad kom ik overal de Pulcinella tegen. Het clowntje dat symbool staat voor de stad. En begrijpelijk: in de Napolitaanse geschiedenis staat opera, straattheater en muziek als wel het clowneske van de bevolking zelf, centraal.   

    Een van de Pulcinella makers ontmoet ik in de stad. Een klassieker: Lello Esposito (Esposito is voor de Napolitanen wat wij in Nederland kennen als de naam Janssen of De Jong). Lello is beeldhouwer en kunstenaar, en zelfbenoemd ambassadeur van Napels. Hij kent de stad op zijn duimpje, wordt door iedereen als een koning onthaald en begroet, en weet op geheel eigen wijze een flinke handel in Pulcinella-beelden te draaien.

    Gesù Nuovo

    Katholiek als hij is wil hij me graag laten waar voor hem de kerst begint. En dat begint voor hem niet op de markt of op de pleinen, dat begint in de Gesù Nuovo: de Kerk op het Piazza del Gesù, wat voor hem al jarenlang een als een tweede woonkamer geldt en waar hij en zijn vrouw getrouwd zijn en hun kind is gedoopt.

    De Gesù Nuovo in Napels
    De Gesù Nuovo in Napels (foto: Edward Hendriks)

    ‘De kerk blijft voor ons Napolitanen een bijzondere plek, omdat we dicht bij de schepping van deze wereld en deze prachtige stad staan. Ik dank Onze Lieve Heer iedere dag weer voor het feit dat ik in Napels geboren ben en Napolitaan ben,’ zegt Lello met een kleine brok in zijn keel.

    ‘Op kerstavond zijn we allemaal hier: mijn hele familie en de familie van mijn vrouw. We luisteren naar de nachtmis, doen onze gebeden en gaan ver na middernacht met zijn allen eten tot we naar bed gaan. De volgende dag lunchen we uitgebreid en geven we elkaar cadeaus,’ legt hij mij uit. 

    Na het kerkbezoek is tijd voor een laatste kop koffie en neem ik weer afscheid van Lello. ‘Reinout, vergeet niet hoe bijzonder deze tijd van het jaar is. Vier het groots, met de juiste mensen om je heen en in een volle overgave van dankbaarheid.’ Hij omhelst me, roept ‘auguri’ en gaat vervolgens weer zijn eigen weg. 

    Tu scendi dalle stelle

    Glimlachend kijk ik Lello na, nog denkend aan onze ontmoeting. En terwijl ik al mijmerend over Kerst,is, familie, de kerk en alle indrukken van de dag richting de haven loop, zie ik weer dezelfde muzikant staan als in de ochtend. Hij ziet me, lacht zijn gele tanden bloot en als hij vervolgens de eerste klanken van het Tu scendi dalle stelle speelt, weet ik dat de kerst in deze stad al zeer nabij is.

  • in ,

    Deel 1: als au pair naar Italië

    Het overlevingspakket voor de au pair in Italië

    Het is zover! Je hebt je plan gemaakt om als au pair naar Italië te vertrekken, net zoals ikzelf deed. Waar moet je beginnen? Wat moet er écht mee? Waar wil je überhaupt naartoe in Italië? Hoe bereid je je voor op de cultuurshock? In deze tweedelige serie probeer ik het allemaal iets makkelijker voor je te maken. Met eigen ervaringen, ervaringen van anderen en veel tips! Vandaag: het plan, het gezin en de speculaasjes! Waar moet je aan denken voor je daadwerkelijk in Italië belandt?

    1. Bedenk waar je naartoe wilt

    Eerst weten waar je naartoe wilt. Dat lijkt logisch en dat is het eigenlijk ook. Je hebt besloten om voor een langere periode naar Italië te gaan, maar waar in Italië? Bij mij lag er een heel duidelijke grens tussen ‘de grote stad’ en ‘het pittoreske Italiaanse dorp’. Zoals eerder vermeld was ik nog erg jong en daarom wilde ik niet naar een stad als Rome of Milaan. In mijn ogen was ik daar nog te klein voor.

    Let wel: in grote steden heb je een enorm au pair-netwerk, waar overigens tientallen Facebook-pagina’s met meetups en andere activiteiten van zijn, in vergelijking met de kleine dorpjes. Leg de uitdaging bij jezelf! Ga je naar Italië om toch vrijwel in je eigen westerse wereldje te blijven waar je met iedereen van je eigen leeftijd wel Engels kan spreken? Of ga je voor het dorpje uit de pizzareclame met Italiaanse leeftijdsgenoten en Italiaanse dorpsgenoten waar Engels for the time being verdwenen zal zijn?

    2. Zoek een gezin waar je je thuis zal voelen

    Er zijn een aantal websites voor au pairs waar je een profiel kan aanmaken en een gezin kan zoeken. Een soort Tinder, maar dan anders 😉 Je maakt een profiel en zoekt naar een gezin. Het kan ook zo zijn dat een gezin jou benadert. Let wel goed op. Dit is de belangrijkste fase van je hele reis! Zorg dat je je in het verhaaltje dat op het profiel van het gezin staat, kan vinden. Trekt het je niet? Niet doen. Hebben ze huisdieren waar je allergisch voor bent? Niet doen. Moet je iedere dag het huis van top tot teen boenen en wil je dat niet? Niet doen. Moet je elke avond een volledige maaltijd voor zes kinderen op tafel zetten en kan je amper een gebakken ei maken? Niet doen. Word je niet compleet opgenomen in hun eigen familie? Kan een dingetje zijn.

    Als je denkt dat je een leuk gezin gevonden hebt, stuur je ze een berichtje. Je stelt je voor. Wie ben je en wat kan je of vind je leuk? Waarom wil je juist naar dit gezin en naar die plek? In feite is het een soort sollicitatie, maar, héél belangrijk: blijf persoonlijk. Er zijn veel verhalen van au pairs die ik in Italië ontmoette, die echt een soort “slaafje” van het gezin werden, mede door het zakelijke contact met de familie. Dat wil je niet. Die websites zijn overigens supertoegankelijk. Je kan zelf aangeven wat je wilt. De leeftijd van de bambini waar je voor zal zorgen, de klusjes die je wilt uitvoeren, of je gescheiden ouders een probleem vindt en ga zo maar door!

    3. Blijf in contact met het door jou gevonden gezin

    Het is gelukt! Je hebt een gezin gevonden waarbij je dacht: ‘ja, dit wil ik!’ Je gaat een ticket boeken, of misschien heb je dat al gedaan, en het wachten begint. Misschien ga je op korte termijn of moet je nog een paar weken of maanden wachten. Mijn tip: houd contact! Zorg dat je een aantal keer met het gezin gaat bellen of skypen om ze ook anders te spreken dan via een website of een berichtje. Dat je al een keer met de kinderen gesproken hebt zodat ze weten wie je bent, of in ieder geval hoe je eruitziet en dat je eigenlijk al deel bent van het gezin voordat je alleen al voet op Italiaanse bodem hebt gezet.

    Stuur af en toe een berichtje met wat je aan het doen bent, hoe het weer in Nederland is (dat vinden Italianen erg interessant), heeft het gesneeuwd? Appje! Moet je een eind fietsen? Appje! Eet je die avond Hollandse pot? Appje! Uiteindelijk word jij niet alleen deel van het gezin, maar zij ook van jouw leven.

    4. Pak gericht je koffer in

    Waarschijnlijk zal je voor langere tijd weggaan. Ja, je zal een aantal keren kei- en keihard janken omdat je het allemaal even niet meer weet. Waarom wilde je ook alweer stoer zijn en voor een lange periode vertrekken? Neem dingen mee waar je aan gehecht bent en denk niet alleen aan je mooiste spijkerbroek of gloednieuwe Nikes. Ook die zijn belangrijk, maar ze zullen het je niet comfortabel maken op moeilijke momenten. Denk aan foto’s, brieven of kaarten geschreven door familie en vrienden, je favoriete boek of muziek en ga zo maar door. Tastbare dingen. Maar misschien ook niet geheel onbelangrijk: koekjes of andere lekkernijen die je zal gaan missen.

    Mijn koffer zat vol speculaasjes, koetjesrepen, Katja-apenkoppen en -biggetjes, ministroopwafels, hagelslag en vlokken, en mijn grootste favoriet: de Fryske Dûmkes. Zo heb je toch iets van thuis in je nieuwe, eerst nog niet vertrouwde, omgeving. Mocht er dan een avond zijn dat je inderdaad zit te janken op je kamertje en het even niet meer weet? Schroom niet en eet lekker in één keer een pak stroopwafels, koetjesrepen of speculaasjes op. Het werkt echt, geloof mij maar!

    5. Kaarten!

    Dit hoort eigenlijk ook onder het kopje ‘inpakken’, maar het is zo belangrijk dat het een eigen alinea verdient. Als er iets is wat ik van tevoren had willen weten is het wel dat Italiaanse jongeren nog niet zo gehecht zijn aan hun mobiele telefoon en nog daadwerkelijk ’s avonds naar elkaar toe gaan om te kaarten. Ze doen er alles mee. Ik kan me spelletjes herinneren dat je drie dezelfde kaarten moest hebben en dan als een malle op tafel moest slaan en Berlusconi moest brullen. De rest verloor dan. Er waren tig spelletjes en mijn nieuwe vrienden konden zich uren en uren vermaken met een pakje kaarten. Mijn ultieme inpaktip om mee te scoren: een pakje speelkaarten.

    6. Denk aan de laatste dubbelcheck

    Check een paar dagen voor je vertrekt nog even bij je familie of alles goed zit. Hoe gaat het met ze en hoe bereiden zij zich voor? Is je kamer gereed? Wellicht hebben ze je eerder al wat foto’s kunnen sturen zodat je goed kon kijken of de kast groot genoeg was voor al je kleding! Hoe gaat het met je vuile was of andere huishoudelijke taken? Is alles goed geregeld met je verzekeringen? Stel je raakt bij het pizza snijden je vinger, wat dan? Zijn de afspraken voor jouw loon – je gaat ten slotte geld verdienen – voor alle partijen oké? Halen ze je op vanaf het vliegveld of moet je zelf de weg naar het huis van het gastgezin zien te vinden?

    Allemaal dingen waar je misschien in eerste instantie niet aan denkt, maar die wel belangrijk zijn. Je wil ten slotte niet van een koude kermis thuiskomen en in je eerste weken al een akkefietje hebben met je nieuwe familie!

    En dan: op naar Italië!

    Zó, als het goed is kun je nu met een gerust hart op pad. De plaats is gekozen, de familie is gevonden, afspraken zijn gemaakt, je koffer is gepakt en jij bent er klaar voor! Je bent nog maar een paar stappen verwijderd van jouw eigen Italiaanse avontuur en, oh, wat wordt dat leuk! Ik zou het zo weer overdoen.

    Ja, je zal keizenuwachtig zijn en je de ochtend van vertrek afvragen waarom het ook alweer een leuk idee was, au pair in Italië worden. Ja, je zal als het vliegtuig stijgt, denken dat je naar de andere kant van de wereld vertrekt, maar Italië is eigenlijk om de hoek en mocht het niet zo lekker lopen of is het dolce vita toch niet helemaal voor jou weggelegd? Dan ben je, gelukkig, in minder dan drie uur terug in het oude vertrouwde Nederland!

  • in , ,

    Italiaans kookboek: Eataly

    Een dikke kookbijbel die doet denken aan de Zilveren Lepel, maar die een heel andere traditie heeft. Waar komt Eataly vandaan? En wat halen we in huis met dit exclusieve, nieuwe Italiaanse kookboek?

    Eataly in New York City
    Eataly in New York City (foto: Wikimedia)

    De restaurantketen Eataly

    Eataly is een restaurantketen uit Italië die ook in het buitenland opmars maakt. Ze brengen alvast hun kookboek uit en lijken zo de weg vrij te maken voor de komst van de keten naar Nederland. Hierover wordt al gespeculeerd op het internet. Goed en goedkoop écht Italiaans eten. Daar hebben de Nederlanders wel oren naar. Van een franchise kun je van alles vinden: het is fijn om overal dezelfde vertrouwdheid met een concept te vinden, maar het drukt de creativiteit en eigenheid en staat in contrast met een familiebedrijf, een persoonlijk idee, de persoonlijke touch van een restauranteigenaar. Ook Italië ontsnapt echter niet aan franchises en echt niet elke Italiaan gruwt van Starbucks.

    Modern Italiaans: minder, minder, minder!

    Terug naar het kookboek. In dit naslagwerk gaat de aandacht uit naar de moderne Italiaanse keuken. Minder romige bechamelsauzen, minder stoofpotten die acht uur moeten pruttelen en minder glutenrijke 00-bloem. Minder, minder, minder!

    De rijke Italiaanse traditie wordt een beetje opzij gezet. Wel staat er dan bijvoorbeeld een prachtige salade in van roodlof, druiven, vijgen en nog wat italianigheden, licht verteerbaar, smaakvol en gezond.

    De moderne Italiaan wil ook risotto’s met parelgort in plaats van riso arborio en een eivrije frittata. Die eivrije frittata blijkt dan een Italiaanse pannenkoek te zijn van maïsmeel en sojamelk met spinazie en wortel. Er zit wat retorische verleiding in de presentatie van de gerechten waar sommige mensen geen weerstand aan kunnen bieden.

    Ook leuk is een herwaardering van traditionele gerechten die dan weer helemaal blijken te passen in het moderne frame. Dan denk ik bijvoorbeeld aan de pizzocheri van boekweitmeel. Leuk om eens te proberen.

    Cavalo nero in het Italiaanse kookboek Eataly
    Cavalo nero in het Italiaanse kookboek Eataly (foto: toestemming Eataly/Spectrum)

    De efficiënte keuken

    568 bladzijden kookplezier met een frisse en transparante vormgeving: de heerlijk uitziende gerechten lijken allemaal geportretteerd op een groen scherm waarna er gedachteloos een rustgevend behangetje achter is geplakt. Een beetje steriel doet het aan, het is niet de warme rommelige keuken van La Nonna, maar een handboek voor werkende Italianen die zakelijk en to-the-point zijn.

    Geen foto’s of verhalen over mensen of geschiedenis, grappen, anekdotes of ambachtelijkheden maar een zakelijke, opgeruimde en licht verteerbare lunch die hip en efficiënt is. Efficiënt is doorgaans niet het bijvoeglijk naamwoord dat ik associeer met Italië, maar het is wel iets wat bewonderd wordt in Italië.

    Meestal hebben ze het dan over het hoge Noorden, maar Eataly is ook efficiënt. En daar zijn ze trots op.

    Een beetje van mezelf en een beetje van…

    Vabbè, het kan zijn dat de inslag niet helemaal aansluit bij mijn voorkeuren, ik kan met goed gemak gerechten presenteren op een manier die ik wil. Zo maakte ik een heerlijke gerstsoep met cavolo nero, een romanesco-taartje, kip met druiven, kool-millefeuille en savooiekoolstrudels. Warme winterse gerechten die ook in mijn huis hun plaats vinden, zij het soms met de toevoeging van wat eigen creativiteit om er net iets meer karakter aan te geven.

    Een beetje van mezelf en een beetje van… Eataly!

    Eataly - eigentijds Italiaans kokenEataly: eigentijds Italiaans koken
    door: Eataly
    568 blz.
    € 45
    Spectrum, oktober 2017
    ISBN 9789000356867

    Koop bij bol.com

  • in

    Italiaanse serie: 1993

    1993 is het rechtstreekse vervolg op de Italiaanse politieke thriller 1992, die ruim twee jaar geleden al uitkwam. In deze nieuwe serie van acht delen van een uur volgen we de ineenstorting van het oude politieke systeem (de ‘Eerste Republiek’) en de pogingen van nieuwe politici om hun macht te doen gelden (de ‘Tweede Republiek’). De personages uit het eerste seizoen zijn terug, aangevuld met een aantal nieuwe. Ken je Luca, Leo, Pietro en Veronica nog?

    Het begin van de jaren 90 was een chaotische tijd in de Italiaanse geschiedenis. Corruptie tierde welig en was diep in de staat en de politieke partijen doorgedrongen. Onderzoeksrechter Antonio Di Pietro maakte er zijn levenswerk van om ondernemers en politici voor het gerecht te krijgen, en kreeg en passant ook nog eens met de maffia te maken. De operatie waarbij tientallen politici achter de tralies belandden en politieke partijen werden opgeheven, kreeg naam Mani Pulite (Schone Handen).

    De trailer van 1993 (met Engelstalige ondertiteling):

    De personages

    De makers van de serie over deze periode hebben ervoor gekozen om een paar personages te volgen, die allemaal op hun eigen manier in het tijdperk vervlochten zijn. De belangrijkste zijn Leonardo Notte (gespeeld door Stefano Accorsi), een ex-reclameman die graag wil werken aan de entree van Berlusconi in de politiek, maar die ook naar de gevangenis moet voor moord. En dan is er Pietro Bosco (Guido Caprino), een alcoholist en een jongen van de straat, die carrière maakt als politicus voor de Lega Nord en zo geconfronteerd wordt met de machtsspelletjes in de politiek. Ook zien we Veronica Castello (Miriam Leone) terug, die alles over heeft voor een succesvolle tv-carrière, maar zich uiteindelijk tot de partij van Berlusconi aangetrokken voelt. De agent Luca Pastore (Domenico Diele) is besmet met HIV, maar dat neemt niet weg dat hij zich vastbijt in de zaak om de schuldigen aan corruptie voor de rechter te krijgen. Bibi Mainaghi (Tea Falco) probeert het bedrijf van haar vader uit de hoek te houden waar de klappen vallen, maar als ze hoort dat haar vader geen suïcide heeft gepleegd, maar vermoord is, besluit ze mee te werken met justitie.

    Veel tijd aan herhaling van de gebeurtenissen in 1992 wordt er niet besteed. De verhaallijnen gaan direct verder, waarbij het lastig kan zijn om te volgen waar de personages ook alweer mee bezig waren (vooral als je de eerste serie al lang geleden hebt gezien).

    italiaanse serie 1993

    Forza Italia

    Interessant aan 1993 is dat we getuige zijn van de opkomst van Forza Italia van mediaman Silvio Berlusconi. Een initiatief dat in die tijd eigenlijk niemand serieus neemt. ‘Berlusca’ zou vervolgens twintig jaar de Italiaanse politiek domineren (en misschien gaat hij er nog wel een hele tijd mee door?).

    Voor de liefhebbers van series als House of Cards is dit smullen. Het gaat wel snel, dus als je niet zo bekend bent met de Italiaanse politiek in deze tijd, is het opletten. Maar gelukkig is er ook zonder speciale belangstelling voor politiek genoeg te genieten: intriges, verraad, moord en macht, om maar eens wat te noemen.

    En dat alles tegen de achtergrond van de Italiaanse steden in de jaren 90. Het is mooi gefilmd met veel aandacht voor kleding, auto’s en accessoires die het verhaal in de tijd plaatsen. De soundtrack met herkenbare muziek uit die tijd maakt het helemaal af.

    De serie eindigt met Berlusconi die tussen de zijnen het ‘volkslied’ van Forza Italia zingt.

    Graag had ik de serie op hoge resolutie op blu-ray gekeken, maar hij was – in tegenstelling tot het eerste deel van de serie – alleen op dvd beschikbaar (en op lumiereseries.com, het digitale platform van de distributeur, hier kun je de eerste twintig minuten gratis bekijken).

    1993 is een goed gemaakte serie, die een spannende en interessante periode uit het recente Italië belicht. Weer eens wat anders dan de series waarnaar iedereen op Netflix kijkt!

    En nu is het wachten op 1994, die de trilogie compleet moet maken. Ik kijk er alvast naar uit.

    1993 italiaanse serie italie make italy great again1993 – Make Italy Great Again!
    regisseur: Giuseppe Gagliardi
    cast: Stefano Accorsi, Tea Falco, Guido Caprino, Miriam Leone, Domenico Diele
    480 min.
    € 27,99
    Lumière, augustus 2017

    Koop bij bol.com

  • in

    Wild Geraas 2.0: Sinterklaas in Italië en de rest van de wereld

    Wist je dat Sinterklaas ook in Noord-Italië wordt gevierd? Mét Zwarte Pieten (al heten ze daar anders)? De viering van 5 december is dan ook geenszins exclusief een Nederlands feest. En al helemaal niet bedacht door de schoolmeester Jan Schenkman. Die heeft er alleen de invulling aan gegeven zoals we het feest anno nu vieren.

    Journalist Arnold-Jan Scheer liet ons in zijn documentaire Wild Geraas al de oorsprong van het sinterklaasfeest zien. Een heidens feest dat in grote delen van Europa wordt gevierd en dat de Katholieke Kerk weliswaar enigszins kon kerstenen, maar dat altijd heidense elementen wist te behouden.

    Zo vieren ze 'Sinterklaas' op Sardinië
    Zo vieren ze ‘Sinterklaas’ op Sardinië (bron: still Wild Geraas 2.0)

    Reizen met de Duivel

    In deel 2 van Wild Geraas, dat als titel ‘Reizen met de Duivel’ heeft meegekregen, duikt Scheer nog diepen in de traditie. Hij laat beelden zien die hij onder andere in Noord-Italië, op Sardinië, in Kroatië, Tsjechië en zelfs in Afrika heeft gefilmd. En overal zien we narren, tricksters of duivels die door vermomde mannen met roetzwarte gezichten worden gespeeld.

    De viering van Sinterklaas in Noord-Italië
    De viering van Sinterklaas in Noord-Italië (bron: still Wild Geraas 2.0)

    Versterken van gemeenschapsbanden

    Op veel plekken blijkt het sinterklaasfeest verrassend overeen te komen met dat van ons. Sinterklaas komt weliswaar niet aan met de stoomboot en zijn begeleiders zijn geen vrolijke kindervrienden, maar toch. Het feest verbindt jong, oud en hele gemeenschappen met hun dode voorouders. In Wild Geraas deel 2 blijkt dat het niet zo maar een kinderfeestje is, maar evolutionair is ontwikkeld om gezins-, dorps- en gemeenschapsbanden te versterken.

    De trailer van Reizen met de Duivel – Wild Geraas 2.0:

    Crowdfunding

    Scheer betoogt dat we moeten stoppen met het demoniseren van een volksheld, maar dat we ons in het immateriële erfgoed moeten verdiepen om zo dichter tot elkaar te komen.

    Op dit moment wordt de nieuwe documentaire van Arnold-Jan Scheer nog gecrowdfund. Je hebt nog een week om bij te dragen het benodigde bedrag van 15.000 euro te bereiken.

  • in

    Italia, grande amore

    Anna komt na een tijd weer terug in Italië. Haar reis begint in Verona. Herinneringen van vroeger komen boven. Tijdens haar verblijf in Verona ontdekt ze het prachtige kasteel van de familie La Contessa. Met een bezoek aan het kasteel vindt ze een foto met een gedicht, dat haar doet denken aan haar eigen moeder.

    Met Roberto ontdekt ze opnieuw Verona. Vervolgens nodigt Roberto haar uit om mee te gaan naar Puglia. Zodoende maakt ze opnieuw kennis met de liefde en ontdekt ze het zuiden van Italië.

    Dit verhaal neemt je mee naar de mooiste plekken van Italië. De prachtige plekken in Verona en Puglia worden besproken met de daarbij behorende anekdotes, geschiedenis, streekgerechten, bijzondere pasta, brood en foto’s.

    Het boek bevat 24 foto’s van Italiaanse landschappen die in het boek voorkomen.

    Een fragment uit het boek:

    Terugblik

    Het kleine handje van Lorenzo voel ik in mijn hand. Lorenzo is alweer twee jaar oud. Hij heeft hetzelfde haar als zijn vader en de grote donkere ogen van zijn moeder. Hij praat honderduit in zijn eigen peutertaal.

    Opeens roept hij: ‘Vogel!’

    Met Lorenzo kijk ik hoe de vogel wegvliegt en neerstrijkt in een van de olijfbomen verderop.

    We lopen over het uitgestrekte landschap waar de horizon tot ver reikt. Aan de ene kant van het pad staan talloze amandelbomen, waardoor het hier heerlijk geurt. De wind voert de frisse kruidige geuren van de amandelbomen en het landschap met zich mee.

    Lorenzo is gek op amandelen en hij kan niet wachten om de amandelen te plukken. Hij heeft al snel in de gaten dat de bomen er vol mee zitten. Met zijn kleine vingertje wijst Lorenzo naar de bomen.

    ‘Bravo, Lorenzo! Goed gezien.’

    Een van de takken trek ik iets naar beneden om de amandelen te kunnen plukken. Gretig doet Lorenzo zijn handjes in de lucht en helpt op zijn manier mee met het plukken van de amandelen. Hij haalt ze voorzichtig van de tak af en legt ze in het mandje dat we hebben meegenomen. Lorenzo wil de hele boom wel leegplukken, zo enthousiast is hij.

    ‘Zo is het wel genoeg hoor,’ zeg ik lachend tegen hem. ‘Kom, we gaan terug, de mand is nu goed gevuld.’

    Lorenzo kijkt me lachend aan en pakt mijn hand.

    Na een warme dag begint het nu wat af te koelen. Nu staat de zon al wat lager waardoor de kleuren op het land zachter worden. De wind zet iets aan en de bladeren van de bomen deinen zachtjes op en neer. Lorenzo huppelt voor mij uit en zijn zwarte haren dansen mee op het ritme van de wind. Glimlachend volg ik hem. Aan het einde van het pad zie ik de masseria. De boerderij ligt te midden van het Pugliese landschap. Afgebakend door een lange lage witte stenen muur. Lorenzo ziet zijn moeder en rent op haar af.

    ‘Mama, mama!’

    ‘Ciao Lorenzo.’

    Zijn moeder zakt door haar knieën met haar armen wijd open. Lorenzo rent in haar armen. Ze tilt hem op en draait in het rond. Lorenzo gilt het uit van plezier.

    ‘Wat een mand vol met amandelen hebben jullie geplukt! Gaan jullie mee naar de orto?’

    Terwijl we naar de moestuin lopen haal ik diep adem om de frisse lucht helemaal in mij op te nemen. 

    Wat ruikt het toch heerlijk hier. Over het landschap heen kijkend gaan mijn gedachten naar een paar jaar geleden.

    Italia, grande amore
    door: Elisa Margaret
    175 blz.
    € 19,95
    Uitgave in eigen beheer, oktober 2017
    ISBN 9789463452090

    Dit boek kun je bestellen op Boekenbestellen.nl

     

  • in

    Italiaans herfstrecept: spinaziesalade met artisjokken en parmezaanse kaas

    spinaziesalade

    En ineens is het herfst, ongemerkt gearriveerd. Het overvalt je elk jaar weer opnieuw. De dagen zijn nog heerlijk warm maar ineens is het ‘vroeg’ donker en koelt het ’s avonds af.

    Aan de eindeloze schoolvakanties komt een einde, net als de talloze feesten. ’s Morgens ruik je de herfst, de eerste paddestoelen verschijnen op het veld, de bomen doen nog heel even hun best met hun volle groene tooi. Kastanjes, overal waar je kijkt. Elke keer weer als je langs de vijgenboom loopt even genieten van de heerlijke zoete geur en smaak van de vijg.

    Twee keer in de week blaffende honden en geweerschoten, de jacht is begonnen. En dan toch die eerste gele en oranje bladeren. Het spektakel gaat beginnen. Het lijkt een wedstrijd, de ene boom is nog dieper rood of intenser geel, oranje of paars dan de andere. De groentetuin levert ons de laatste tomaten en courgettes. We worden nog even getrakteerd op een flinke portie pepers en paprika’s. En als ook die geoogst zijn, blijven spinazie, worteltjes, peterselie en rucola een beetje verlaten achter in een behoorlijk kale groentetuin.

    Spinazie kun je natuurlijk traditioneel eten, verder is het uitermate geschikt om verse pasta een groene kleur te geven. Maar lunchen in de zon, nog heel even ‘nazomeren’, een boek, een heerlijk bord spinaziesalade en een flesje Barigi…

    Ons hoor je niet klagen.

    Ingrediënten

    • Verse spinazieblaadjes
    • Artisjokharten in stukken gesneden
    • Zongedroogde tomaatjes in stukjes
    • Mozzarella in blokjes
    • Eventueel plakjes rauwe champignons
    • Een paar krullen parmezaanse kaas
    • Goede olijfolie
    • Balsamicoazijn

    Bereiding

    Drapeer de spinazieblaadjes op een bordje. Verdeel de artisjokken, tomaatjes, mozzarella en parmezaanse kaas hierover. Maak een dressing van olijfolie, balsamicoazijn en zout (ongeveer 5 lepels olie en 3 lepels balsamico).

    Een stukje geroosterd brood en geniet van dit heerlijke Italiaanse herfstrecept.

  • in ,

    5 prachtige plekken in de buurt van Perugia

    De Etruskische hoofdstad van het ‘groene hart van Italië’ krijgt genoeg belangstelling van toeristen. Maar het noorden van de regio Umbrië heeft in de omgeving nog veel meer moois te bieden.

    Toeristen weten Perugia wel te vinden. De stad is ouder dan Rome en staat garant voor een relaxte lifestyle en minder drukte dan de hoofdstad van Italië. Perugia had niet te lijden van de aardbevingen die vorig jaar in het zuiden van de regio plaatsvonden.

    Perugia staat bekend om zijn overblijfselen uit de Etruskische tijd, om het fort dat de toegang tot de oude stad vormt en om de beroemde ‘Baci’, de chocolaatjes van Perugina.

    Buiten de muren van Perugia vind je echter nog veel meer highlights, waarvan we er vijf in dit artikel uit de doeken doen.

    1. Castiglione del Lago

    Castiglione del Lago is een dorp aan de westelijke oever van het Trasimeense Meer, het derde grootste meer van Italië. Op de plek waar Hannibal tweeduizend jaar geleden de Romeinen met zijn olifanten versloeg, gaat het er vandaag de dag heel wat gemoedelijker aan toe. Vanaf deze prachtige plek kun je de boot nemen naar het Isola Maggiore.

    Castiglione del Lago bij het Trasimeense Meer
    Castiglione del Lago bij het Trasimeense Meer (foto: Wikimedia)

    Mooie dronebeelden van het Trasimeense Meer:

    2. Assisi

    De thuisstad van de heilige Sint Franciscus is een van de meestbezochte pelgrimsplekken voor katholieken van over de hele wereld. Een grote aardbeving in 1997 beschadigde de basiliek, maar de restauratie is gelukkig goed uitgevoerd.

    Vanaf Assisi heb je een prachtige uitkijk over de groene heuvels van de regio. Ook kun je in Assisi veel ambachtslieden aanschouwen die met hun terracotta-projecten bezig zijn.

    Assisi - de mooiste plekken in Umbrië
    Assisi (foto: Edward Hendriks)

    3. Montone

    Dit ommuurde middeleeuwse stadje is de rit vanaf Perugia zeker waard. Een klassiek voorbeeld van een Umbrisch heuvelstadje. Kijk uit over de groene valleien, over de olijfgaarden en het Umbrisch platteland.

    In juli vindt hier het Umbria Film Festival plaats.

    Montone in Umbrië
    Montone in Umbrië (foto: Wikimedia)

    4. Gubbio

    Het tegen een heuvel liggende Gubbio was in de middeleeuwen een belangrijk handelscentrum. Nu is het een geweldig sfeervolle plek met de mooiste straatjes en steegjes.

    In de kerstperiode tref je hier de grootste kerstboom ter wereld aan (hoewel IJsselstein daar anders over denkt), die met lichtjes tegen de Monte Ingino is aangebouwd.

    Kerst in Umbrië: grootste kerstboom ter wereld
    Kerst in Umbrië: grootste kerstboom ter wereld (beeld: YouTube)

    5. Città di Castello

    Verborgen in het hooggelegen dal van de rivier de Tiber ligt Città di Castello. Het dorp is de geboorteplaats van de invloedrijke Italiaanse beeldhouwer Burri en biedt veel culturele en culinaire festivals.

    Neem het boemeltje vanaf Perugia Sant’ Anna of Perugia Ponte San Giovanni door het niet erg platte platteland van Umbrië naar het dorp en je komt onderweg nog veel meer moois tegen.

    Città di Castello
    Città di Castello (foto: Wikimedia)

    Bron: thelocal.it

  • in

    Column: de idylle van olijven plukken

    De idylle van olijven plukken

    Wat is er nu idylischer dan olijven oogsten voor echte ‘home-made’ olijfolie terwijl je vanaf een heuveltop een prachtig uitzicht hebt over het Toscaanse landschap. Niks toch? Het was jaren geleden voor mij dé reden om vrienden enthousiast te beloven een handje mee te komen helpen. Het was ook die idyllische gedachte waarmee ik op dag één vol goede moed en gewapend met een handharkje aan mijn eerste olijfboom begon. En toen we na zo’n drie kwartier takken rissen de eerste olijven uit het net in de kisten lieten vallen, dacht ik dat nog steeds. Wat maakte die vallende olijven een vrolijk geluid!

    Romantisch of toch niet?

    Na de zesde boom begon de pracht van het landschap om ons heen ietwat te vervagen. Of nee, ik had er al rissend tussen de takken eigenlijk geen oog meer voor. Het vallen van de olijven klonk me minder als muziek in de oren. Heel stiekem begon ik me af te vragen hoeveel bomen we nog te gaan hadden. En maakte ik in gedachten een rekensom om uit te tellen hoeveel dagen we er wel niet over zouden doen om de hele olijvenboomgaard leeg te kammen. Dat waren er best een hoop. Kortom, binnen een halve dag was de romantiek van de olijfoogst vervlogen.

    De pluk

    Olijven plukken bleek gewoon keihard doorwerken. Groot net om de boom spreiden. Extra net laten aansluiten voor de wegrollende olijven. Handharkje in de aanslag. Niet te dicht in de buurt komen van collega’s op ladders om geen olijven op je hoofd te voelen regenen. Takje voor takje leegrissen. Olijven in het net verzamelen. Net voorzichtig legen in de kisten. Ontsnapte olijven op handen en voeten uit het gras en de boomstronk vissen. En dat zo’n honderd bomen lang.

    Het goede gezelschap

    Het stralende zonnetje in een strakblauwe lucht, het goede gezelschap waarin ik verkeerde en de overheerlijke lunch die we iedere dag voorgeschoteld kregen, maakte de eentonigheid van het werk echter meer dan goed. Net als de verhalen van mijn collega-oogsters en hun tips voor de inmaak van de verschillende typen olijven. En de liedjes die zij zongen na het horen van de geweerschoten van jagers in de buurt, afgewisseld met het uitwisselen van recepten om wild en gevogelte te bereiden.

    Niet voor niks

    Natuurlijk kwam na een week plukken het moment dat we met de eerste 900 kilo olijven richting frantoio vertrokken om terug te keren met zo’n 120 liter olie. Olie die de geroosterde sneetjes brood en de versgebakken pizza eens zo lekker liet smaken. Terwijl ik mijn vingers aflikte en mijn mond schoonveegde, besefte ik dat ik na al het werk nooit meer met dezelfde ogen naar een flesje ‘home-made’ olijfolie zou kijken. Geen idyllisch idee meer, maar met de herinnering aan een leuke tijd.

  • in , ,

    De 10 mooiste plekken in De Marken

    Gek op Toscane, maar zou je wat minder andere vakantiegangers om je heen willen hebben en wat meer rust en ruimte? Of wil je alles wat het mooie Italië te bieden heeft binnen handbereik hebben, zonder al te lang in de auto te zitten vanaf je Italiaanse vakantieadres? Dan is het nog niet zo toeristische gebied De Marken (Italiaans: Le Marche), echt iets voor jou! Je vindt er alles voor een perfecte Italiaanse vakantie: oude steden, schilderachtige dorpjes, ongerepte natuur, glooiende heuvels, bergen, maar ook een kustlijn met mooie stranden en een prachtige zee. We stelden een overzicht samen van de tien mooiste plekken in De Marken die je zeker gezien moet hebben als je het best bewaarde geheim van Italië wilt ontdekken.

    De Marken - Le Marche Italië
    Regio De Marken in Italië

    1. Urbino

    De universiteitsstad Urbino in het noorden van De Marken is een bezoek meer dan waard. Het historisch centrum staat op de Werelderfgoedlijst en als je er rondloopt, snap je wel waarom. In de 15e eeuw toverde Federico van Montefeltro het middeleeuwse stadje om in een prachtige stad in renaissancestijl. Hij riep daarvoor de hulp in van bekende kunstenaars; zo is het ontwerp van de stadsmuren bijvoorbeeld van de hand van Leonardo da Vinci.

    Universiteitsstad Urbino in De Marken
    Universiteitsstad Urbino in De Marken (foto: Pixabay)

    Het speciaal voor Federico gebouwde Dogenpaleis in het centrum van de stad is een prachtig voorbeeld van de Italiaanse Renaissance-architectuur. Het biedt tegenwoordig onderdak aan een indrukwekkende kunstcollectie met onder andere werken van Rafaël, die in Urbino werd geboren. Je kunt zijn geboortehuis in de stad bezichtigen, net als de Kathedraal, het oude klooster van Santa Chiara en het Mausoleum van de Dogen, net buiten Urbino.

    2. Corinaldo

    Het sprookjesachtige Corinaldo is een van de mooiste burchtstadjes van Italië. De stadsmuren werden in de 14e eeuw opgetrokken en zijn, een unicum, nog bijna geheel intact. Via de honderd treden van La Piaggia kom je uit in het oude centrum van de stad. Op de trap vind je Il Pozzo della Polenta. Deze put is vernoemd naar de legende van een boer die niet uit de put gered wilde worden toen zijn zak maïsmeel in de put viel. Hij klom erachteraan om te redden wat er te redden viel. En zou uiteindelijk liever in de put zijn gebleven om te eten van de ontstane polenta. Voorbijgangers op de trap ruiken af en toe zelfs de geur van gebraden worstjes…

    Corinaldo met zijn Pozzo della Polenta bij nacht
    Corinaldo met zijn Pozzo della Polenta bij nacht (foto: Dr. Frank – Flickr)

    Als je de laatste trede van La Piaggia hebt genomen, kun je een rondwandeling maken langs het Palazzo Comunale, het onafgebouwde huis van de ‘stadsgek’ Scuretto, het theater en het Santuarium van Santa Maria Goretti. Zij werd heilig verklaard nadat ze op haar sterfbed haar moordenaar vergaf. Op enkele minuten van Corinaldo kun je haar geboortehuis bezoeken.

    3. De grotten van Frasassi

    Altijd al als een Jules Verne een reisje willen maken naar het binnenste van de aarde? De grotten van Frasassi in het hart van het Gola della Rossa-natuurreservaat zijn je kans! Zo gauw je de Abisso Ancona binnenstapt, de grootste grot waar qua afmetingen de Dom van Milaan in zou passen, gaat er een wereld van stalactieten en stalagmieten voor je open.

    Onder begeleiding van een gids kun je verschillende routes afleggen door het enorme ondergrondse gangenstelsel en de verschillende ‘zalen’ bezoeken, zoals de Zaal van 200, de Grand Canyon, de Zaal van de Beer en de Zaal van het Oneindige. De natuurlijke ‘kunstwerken’ als het Zwaard van Damokles, de kleine Madonna, de Kameel, het Kasteel van de Heksen en de kleine Niagara-waterval zullen je nog lang bijblijven.

    4. Ancona

    Ancona, hoofdstad van De Marken, ligt tegen de helling van de Monte Conero. Het is een badplaats en een culturele stad tegelijkertijd. Je kunt er heerlijk door de haven slenteren en een blik werpen op het Lazzaretto en de Triomfboog van Trajanus bij de noorderpier.

    Ancona, hoofdstad van De Marken
    Ancona, hoofdstad van De Marken (foto: Pixabay)

    In het sfeervolle historische centrum van de stad vind je heel wat bezienswaardigheden, zoals het Theater van de Muzen en de Santa Maria delle Scale, maar ook veel leuke winkels en boetiekjes. Het Piazza del Plebiscito is in het weekend dé ontmoetingsplek voor de jeugd. Net buiten het centrum ligt de Kathedraal van San Ciriaco op de top van de Guasco-heuvel. Niet alleen de Kathedraal maar ook het uitzicht is spectaculair: je kijkt uit over de hele stad en de Golf van Ancona.

    5. De stranden van Sirolo

    De mooiste stranden van De Marken vind je onder Ancona, langs de Riviera del Conero in het natuurgebied Monte Conero. Om nog preciezer te zijn: bij de badplaats Sirolo. Je vindt er het Spiaggia Urbani: een prachig wit strand aan de azuurblauwe zee. Heel geschikt voor een dagje strand met kinderen omdat het water niet meteen diep wordt.

    Strand van Sirolo
    Het strand van Sirolo met op de achtergrond Monte Conero (foto: Edward Hendriks)

    De stranden van San Michele en I Sassi Neri zijn net zo mooi, maar moeilijker en alleen te voet te bereiken. Het strand van de Due Sorelle, de rotsformaties die doen denken aan twee biddende zusters, kun je alleen bereiken per boot of na een wandeling vanaf Monte Conero over een bospad. Maar de verfrissende duik in de blauwe zee en een vrijwel leeg strand maken het die moeite meer dan waard.

    6. Loreto

    Loreto zie je vanuit de verte op de heuveltop liggen: de koepel van de Basiliek van het Heilig Huis is duidelijk te herkennen. De Basiliek houdt het midden tussen een kerk en een vesting. Een bijzonder bouwwerk dus om dat te bescherming wat Loreto tot een wereldwijd bekend bedevaartsoord maakt: de resten van het Heilige Huis van Nazareth waar Maria de Verkondiging kreeg.

    Het oude centrum van Loreto
    Het oude centrum van Loreto (foto: Edward Hendriks)

    Niet alleen pelgrims, maar ook heel wat kunstliefhebbers weten de weg naar Loreto te vinden. In de Basiliek en in de schilderijenverzameling van het Palazzo Apostolico zijn een groot aantal kunstwerken te bewonderen van bekende schilders. Uitgekeken of liever iets actievers doen? Maak dan een wandeling over de weergang. Als het weer meewerkt, heb je vanaf de Piazzale Giovanni Paolo II een prachtig uitzicht over de kustlijn van het natuurgebied Il Conero en de Adriatische Zee.

    7. Macerata en het Sferisterio

    Macerata is een relatief onbekend middeleeuws stadje op een heuvel tussen de Valle del Chieti en de Valle del Potenza in. De universiteit van de stad behoort tot een van de oudste van Italië. Het ligt, net als de 15de-eeuwse Torre Civica aan het Piazza della Libertà.

    Het Sferisterio in Macerata, De Marken
    Het Sferisterio in Macerata, De Marken (foto: Wikimedia)

    Aan hetzelfde plein ligt ook het Sferisterio, het halfcirkelvormige openluchttheater uit het begin van de 19e eeuw. Het heeft een bijzondere akoestiek en mocht je de kans hebben, dan is het bijwonen van een van de vele opera-, muziek- of balletvoorstellingen die ’s zomers georganiseerd worden, een aanrader!

    8. Le Lame Rosse

    Altijd al eens door een canyon willen wandelen? Dan kun je de Lame Rosse in het noordelijk deel van het Nationaal Park Monte Sibillini niet overslaan. De erosie van de rotsformaties waar je langs wandelt doet denken aan de Amerikaanse Grand Canyon.

    De Lame Rosse in Monte Sibillini op video:

    Er zijn meerdere wegen die naar de Lame Rosse leiden, maar de meestgebruikte en gemakkelijkste route start bij de dijk van het Fiastra-meer. De wandeling om bij de canyon te komen duurt ongeveer 2,5 uur. Saai is dat niet: het landschap waar je door heen wandelt varieert van lange stukken door weelderig groen en hier en daar een glimp van het meer tot een bijna Marsachtig langschap vanwege de rode grond. En er is voldoende schaduw van het bos om het ook op een wat zonnigere dag te lopen.

    9. Een wandeltocht naar de top van Monte Sibilla

    Nog niet utigewandeld? Zin in avontuur op zoek naar de waarheid achter een legende? Maak dan een tocht naar de top van Monte Sibilla in het zuidelijke deel van het nationale natuurpark Monti Sibillini! Monte Sibilla dankt zijn naam aan de legende van de toekomstvoorspellende heks Sibilla, die ook vandaag de dag nog zou wonen in haar grot dichtbij de top van de berg.

    Het schitterende landschap van de Monte Sibilla:

    Om er te komen loop je over oude paden, onverharde wegen en smalle weggetjes in een bergachtige omgeving. De beloning? Een uniek en schilderachtig panorama als je aankomt bij de grot. En als de heks thuis is, natuurlijk een toekomstvoorspelling!

    10. Ascoli Piceno

    In het zuiden van De Marken ligt de stad van de 100 torens met het mooiste plein van Italië: Ascoli Piceno. Aan het plein, het Piazza del Popolo, liggen de meest belangrijke gebouwen van de stad zoals de Kerk van San Francesco, het Palazzo dei Capitani en het beroemde Caffé Meletti. Hier een espresso drinken of de anijslikeur Anisetta Meletti proeven hoort eigenlijk standaard bij een bezoek aan de stad.

    Ascoli Piceno, een van de mooiste plekken in De Marken
    Ascoli Piceno, een van de mooiste plekken in De Marken (foto: Edward Hendriks)

    Mocht je van schilderkunst houden, dan ben je het eigenlijk aan jezelf verplicht de Pinacoteca te bezoeken. Je vindt het op de tweede verdieping van het  Palazzo del Municipio in Piazza Arringo. Er zijn prachtige werken van onder andere Tiziano, Tintoretto, Guido Renui en Crivelli te bekijken.

    Meer mooie plekken in De Marken

    Dat waren ze. Onze tien beste tips voor De Marken. De beste tijd om De Marken te bezoeken is de meivakantie (eind april, begin mei), wanneer de heuvels van De Marken mooi groen zijn en alles in bloei staat. Uiteraard kun je deze regio ook goed in de zomerperiode bezoeken. Het is er een stuk minder druk dan in Toscane of in de grote steden.

    Ben je al eens in De Marken op vakantie geweest? Wat was de plek die op jou de meeste indruk maakte? Of ken je andere mooie plekken in De Marken die niet in deze lijst mogen ontbreken? Laat het ons weten!

    Bekijk ook: de mooiste plekken in Italië.

  • in

    Column: zakendoen in Zuid-Italië

    De kust bij Gallipoli

    Ik was voor mijn werk in Zuid-Italië. De reis begon in Bari (Apulië) en via het vissersplaatsje Gallipoli (in de uiterste hak van de laars) belandde ik in Cirò Marina (aan de oostelijke kustlijn van Calabrië). Vervolgens ging de reis naar het Parco Naturale del Cilento (Campanië) om, de ‘good old’ Vesuvius passerend, vanaf Napels weer richting Nederland te reizen. Ik was er juist om handel te drijven, maar ik heb me er tegelijkertijd over verbaasd hoe creatief de Italianen kunnen ondernemen. Het zijn imprenditori in prima fila, wat mij betreft.

    Design

    Het begon al in Gallipoli. ’s Avonds laat nog wat buiten de deur eten en dan raak je al snel aan de praat met de uitbater van een van de osterie con cucina locale. Als ze eenmaal in de gaten hebben dat je in het toerisme werkt, krijg je al snel een visitekaartje in je hand gedrukt. Wie weet kun je wat voor ze betekenen…

    In datzelfde plaatsje pakken ze het ook kleinschaliger aan, maar niet minder ondernemend. In een minizaakje worden ’s avonds laat nog gipsen beeldjes handmatig afgelakt in de hoop ze de volgende dag te kunnen verkopen. ’s Ochtends vroeg worden er al heel wat versgevangen visjes bij de visafslag verkocht. Ieder z’n eigen zaakje. Overigens leek de spotgoedkope B&B qua inrichting rechtstreeks uit een designblad afkomstig te zijn. Bij navraag bleek de eigenaar van het pand dan ook een architect uit Milaan te zijn.

    Melancholie

    Zuid-Italië is verre van welvarend en dus moet er op alle mogelijke manieren geld verdiend worden. In praktijk betekent dat ook de aanwezigheid van veel schaars geklede dames aan de drukkere wegen die hopen dat een automobilist voor ze op de rem zal trappen. Wellicht dat ik ietwat melancholisch werd gedurende die lange autoritten, maar ik had er moeite mee. De dames waren jong. Erg jong. Zou er werkelijk zo weinig toekomstperspectief voor die meiden zijn? Ik heb er lang over nagedacht, maar kwam er niet uit.

    Zonsondergang in Palinuro
    Zonsondergang in Palinuro

    De polizia stradale weet overigens ook hoe ze aan centen moeten komen. Op doorgaande wegen waar maximaal 60 km/u gereden mag worden, zijn regelmatig trajectcontroles. Spijtig dat de snelheid van veel Italianen op die routes vaak terugging naar slechts 40 km/u uit angst voor boetes. ‘Forza ragazzi, zo kom ik natuurlijk nooit ergens’ en zo werd er lekker gefoeterd in de auto. Wedden dat ik wél een boete in m’n zak kan steken? Wordt vervolgd.

    Zzp’ers

    Onderweg kom je dus heel wat tegen. Niet alleen overvolle api met frutta e verdura, kraampjes met slierten knoflook of kersen in alle soorten en maten, maar ook een halve kringloopwinkel onder de noemer antichità. Zuid-Italianen proberen op elke mogelijke manier handel te drijven om geld binnen te harken om het gezin en de familie te onderhouden. Ik sprak een stel op leeftijd in Palinuro (Campanië) en zij werken nog elke zomer als zzp’er in hun winkel, want hun pensioentje is maar 200 euro per maand. Gelukkig trokken ze het lichamelijk nog en hadden ze er lol in!

    Reclame voor een circus en rouwadvertenties in Torre Melissa
    Reclame voor een circus en rouwadvertenties in Torre Melissa                      

    Lief en leed in Zuid-Italië

    Mijn verslag lijkt in eerste instantie misschien niet erg rooskleurig, maar gelukkig gaan lief en leed in Zuid-Italië samen zoals in Torre Melissa (Calabrië) de openbare rouwadvertenties pal naast de aankondigingen van de komst van een circus hangen.

    Ik heb talloze gebouwen gezien waarvan het betonnen geraamte nog slechts de belichaming is van lang vervlogen tijden. Op die gebouwen bloeien overigens de mooiste en meest kleurige klimplanten. Dat dan weer wel. Gemakkelijk is het leven in Zuid-Italië vast niet, maar de bevolking is er ontzettend hartelijk en in restaurants lieten ze me van alles proeven, puur omdat ze trots op hun streek zijn (en omdat ze denk ik wel in de gaten hadden dat ik een smulpaap ben!).

    Handel in beeldjes in Cariati
    Handel in beeldjes in Cariati

    De familiebanden zijn er hecht en bovendien speelt het katholieke geloof een essentiële rol, hetgeen nogmaals bevestigd werd door de ontelbare beelden van Jezus (en ook nog eens behoorlijke joekels) die ik onderweg tegenkwam. Je kunt trouwens in plaats van een heiligenbeeld ook gewoon kiezen voor beeldjes van bijvoorbeeld de zeven dwergen hoor. Ze staan gebroederlijk naast elkaar zoals je op de foto kunt zien.

    Nog even terugkomend op het ondernemerschap, ík ben benieuwd welke beeldjes uiteindelijk het meest verkocht worden!   

    Foto’s: Annelies Koppers

Laad meer
Congratulations. You've reached the end of the internet.