• in , ,

    Verzekeringen voor je huurauto: hier moet je op letten

    Verzekeringen voor je huurauto: hier moet je op letten

    Als je in Italië een auto gaat huren, krijg je te maken met verschillende verzekeringen. Soms hebben deze verzekeringen een andere naam dan in Nederland of België. Ook de dekking kan verschillen van wat je in de lage landen gewend bent. De belangrijkste verzekeringen en afkortingen hebben we in dit informatieve blogartikel voor je opgenomen.

    Wettelijke aansprakelijkheid

    In Nederland, België en alle andere EU-landen is een verzekering voor wettelijke aansprakelijkheid verplicht. Deze zogeheten WA-verzekering dekt de schade die je met jouw huurauto aan anderen toebrengt. De minimale dekking per gebeurtenis is binnen de Europese Unie 5 miljoen euro, wat in verreweg de meeste gevallen voldoende moet zijn om schade (en eventuele gevolgschade) te dekken.

    Cascoverzekering

    Heb je schade toegebracht aan je huurauto of camper? Dan ben je daarvoor zelf verantwoordelijk. Het behoeft geen betoog dat dergelijke schade flink kan oplopen. Daarom is een cascoverzekering belangrijk. Deze wordt in de autoverhuurwereld meestal een Collision Damage Waiver genoemd, een CDW-verzekering. Hiermee beperk je jouw schade doordat de verzekering uitkeert als je schade aan je huurauto veroorzaakt.

    Bepaalde schades kunnen trouwens uitgesloten zijn van de CDW-verzekering. Het is goed om hier op te letten. Het gaat vaak om opzettelijk veroorzaakte schade of schade na het drinken van alcohol of het nemen van drugs. Ook schade aan de onderkant of juist het dak van de auto, ruitschade of bandenschade kan uitgesloten zijn. Let ook op met het rijden op onverharde wegen. Soms is schade hierdoor ook uitgesloten.

    Eigen risico

    De cascoverzekering of CDW-verzekering kent meestal een eigen risico. Het eigen risico is het bedrag dat je sowieso moet betalen als je schade rijdt. Het gaat dan om bijvoorbeeld 500 euro of 1.000 euro. Het eigen risico kan ook hoger of lager zijn, dat hangt af van de autoverhuurder. Bij het boeken van je huurauto kun je vaak ook je eigen risico afkopen. Dat kost je een paar euro per dag extra, maar in geval van schade hoef je dan niet je eigen portemonnee te trekken. Veel mensen vinden het een prettig idee om deze schade afgekocht te hebben.

    Diefstalverzekering

    Bij de cascoverzekering of CDW-verzekering is diefstal niet altijd automatisch meeverzekerd. In die gevallen is het slim om bij je autohuur ook een diefstalverzekering af te sluiten. Daarbij zou je een laag eigen risico moeten hebben (of een afgekocht eigen risico). Laat je hierover in ieder geval goed informeren.

    Ongevallenverzekering of schadeverzekering inzittenden

    Dit zijn verzekeringen die dienen als aanvulling op de wettelijke WA-verzekering. Een ongevallenverzekering of schadeverzekering voor inzittenden kunnen van pas komen in landen waar de WA-verzekering niet verplicht is. Of wanneer de WA-dekking laag is. Het is een verzekering die vooral van belang is voor de bestuurder van de auto. Eventuele passagiers kunnen hun schade namelijk altijd verhalen op de WA-verzekering van de bestuurder.

    Veelgebruikte afkortingen in de autoverhuur

    • ALI (Additional Liability Insurance) of LIS (Liability Insurance Supplement): verhoging van de wettelijke aansprakelijkheid tot een bepaald maximumbedrag.
    • CDW (Collision Damage Waiver): vergelijkbaar met de cascoverzekering. De CDW beperkt de aansprakelijkheid voor schade aan het gehuurde voertuig.
    • LDW (Loss Damage Waiver): hetzelfde als CDW aangevuld met dekking van diefstal en vandalisme.
    • SCDW (Super CDW): allriskverzekering met bijzonder laag of geen eigen risico.
    • PAI (Personal Accident Insurance): inzittendenverzekering die uitkeert bij letsel of overlijden.
    • PEP (Personal Effects Protection) en PEC (Personal Effects Coverage): bagageverzekering.
    • PERSPRO/CCP (Carefree Personal Protection): personen- en bagageverzekering met extra dekking voor medische hulp in noodsituaties.
    • TPI (Third Party Insurance): WA-verzekering.
    • TP (Theft Protection) of THW (Theft Waiver): diefstalverzekering, vaak met eigen risico.
    • STP (Super TP): diefstalverzekering met bijzonder laag of geen eigen risico.
    • UMP (Uninsured Motorist Protection): aanvullende verzekering in geval van letsel of overlijden door onverzekerde of na ongeval doorgereden tegenpartij.

    Tips bij het huren van een auto

    • Kijk goed in de huur- en polisvoorwaarden welke schade is uitgesloten en dus voor eigen rekening blijft. Soms staat er zelfs in dat schade na een verkeersovertreding is uitgesloten.
    • Als je via een bemiddelaar als Sunny Cars of Car Del Mar hebt geboekt, laat je dan op de plek van bestemming niet alsnog een verzekering aansmeren.
    • Soms kun je uitsluitingen via je Nederlandse of Belgische verzekeringsmaatschappij alsnog verzekeren.
    • Let op: je autoverzekering in Nederland of België geldt alleen voor je eigen auto, niet voor een auto die je huurt. Ga je met je eigen auto naar Italië, dan zorg je er uiteraard ook voor dat die goed verzekerd is.
    • Het beste kun je alles van tevoren in Nederland of België regelen (inclusief de belangrijkste verzekeringen), zodat je in Italië alleen nog de sleutel op hoeft te halen en de auto moet controleren op schade.
    • Maak foto’s (met je smartphone) van eventuele schade voordat je met de auto wegrijdt. Zo kun je in geval van discussie bij het inleveren aantonen dat de schade al aanwezig was.
    • Let op: je hebt altijd een creditcard nodig om een auto te kunnen huren in Italië.

    Kijk voor meer tips over autohuur in Italië op de speciale autoverhuurpagina.

    Bron: ANWB, foto’s: Pixabay.

  • in

    Vendemmia 2018: wijn stroomt de spuigaten uit!

    Vendemmia 2018 - een grote wijnoogst in Italië

    De wijnboer komt dit jaar handen tekort, schreef druivenplukker Reinout Bosman in zijn jongste column. Zijn persoonlijke indruk wordt bevestigd door de officiële cijfers van de Assoenologi, de organisatie van Italiaanse oenologen, zeg maar wijnkundigen.

    2018: uitstekend wijnjaar

    Vergeleken met vorig jaar, toen maanden van droogte en hoge temperaturen zorgden voor een van de laagste opbrengsten van de afgelopen vijftig jaar (maar wel van hoge kwaliteit), is in heel Italië dit jaar 20 procent meer geoogst, van 30% in Veneto en Toscane tot 10% in het zuiden. Dat maakt 2018 in ieder geval qua hoeveelheid tot een uitstekend wijnjaar, maar naar verluidt laat ook de kwaliteit weinig te wensen over.

    56 miljoen hectoliter

    De totale hoeveelheid wijn van 2018 komt uit op circa 56 miljoen hectoliter, goed voor zo’n 7.500.000.000 standaardflessen, dus ga er maar aan staan. Daarmee blijft Italie ruimschoots ’s werelds grootste producent, voor Frankrijk en Spanje. Deze opbrengst ligt 10 miljoen hl boven die van vorig jaar en is de hoogste sinds 1999, toen 58 miljoen hl werd geoogst.

    Geen wonder dus dat uit heel Italië berichten komen van wijnpersen die de voorraad niet aankunnen en boeren die in de rij moeten staan of digitaal reserveren om hun druiven af te leveren. De producenten kunnen daarmee opgelucht ademhalen, want maandenlang leek het nog maar de vraag of er dit jaar wel normaal geoogst zou kunnen worden. Door de rare fratsen van een steeds grilliger klimaat hebben de wijnboeren maandenlang in angst en beven moeten afwachten.

    Veel regen in de eerste maanden

    De eerste maanden van dit jaar heeft het uitzonderlijk veel geregend, wat trouwens maar goed was ook, omdat zo de kurkdroge aarde weer voldoende vocht kon absorberen. In maart was het vervolgens bitter koud, maar gelukkig nog voor het uitbotten van de wijnstokken. Na een droge en warme aprilmaand waren mei en juni over het algemeen warm en vochtig tegelijk, waardoor de kans toenam op peronospera, een parasitaire schimmel die binnen korte tijd de hele oogst teniet kan doen. ‘Dat noodzaakte de boeren tot regelmatige bestrijding,’ schrijft Assoenologi. In dit geval gold dat tevens voor bioboeren, want peronospera wordt vooral bestreden met de koperspuit (koperhydroxide), die ook in de biologische landbouw is toegestaan.

    Volume en suikergehalte uitstekend

    Juli en augustus waren minder heet dan vorig jaar, terwijl in het hele land regelmatig verspreid fikse buien vielen. Zodoende valt de oogst dit jaar gemiddeld een weekje later dan normaal maar zijn volume en suikergehalte van de druiven over het algemeen uitstekend, en daarmee ook de te verwachten kwaliteit van de wijn. Maar doordat de weersomstandigheden tussen en ook binnen de regio’s aanmerkelijk kunnen verschillen, biedt dat nog geen algemene garantie. Eerst proeven dus.

    De vendemmia 2018, die eind juli al is begonnen op Sicilië met de witte druiven Pinot Grigio en Chardonnay, loopt eind oktober ten einde met laat rijpende rode druivensoorten als de Nebbiolo van de Valtellina, de Zuidtiroler Cabernet en de Taurasi van Campania.

    Meeste wijn uit Apulië

    De meest productieve regio is ook dit jaar weer Apulië, met 11,9 miljoen hl, gevolgd door Veneto (10,3), Emilia-Romagna (7,8) en Sicilië (5,8). Met hun vieren zijn deze regio’s dus voldoende voor tweederde van de totale Italiaanse wijnproductie, terwijl gewesten als Piëmont en Toscane, wereldvermaard door hun rode wijnen als Barolo, Dolcetto, Montepulciano en Chianti, qua volume veel lager scoren (maar niet in omzet).

    De meeste Italiaanse wijn komt uit Apulië
    De meeste Italiaanse wijn komt uit Apulië (klik voor een vergroting)

    Een prettige bijkomstigheid van de hogere productie is dat de druivenprijzen dit jaar lager liggen dan in 2017, in sommige delen van het land zelfs zo’n 30%. Of de consument daarvan ook profiteert is trouwens nog maar de vraag, want de Italiaanse wijnexport nam vorig jaar toe met 5% – van 20,8 naar 21,8 mln hl – en die naar China zelfs met 29%. Goede kans dus dat het flessensurplus daardoor wordt opgevangen.

    sassicaia
    De Sassicaia

    De beste Italiaanse wijn van 2018

    Wat is nu de beste Italiaanse wijn die je dit jaar kunt kopen? Op nummer 1 staat de Sassicaia uit Toscane. Goede tweede is de Barbaresco Asili Vecchie Viti uit Piëmont. Brons heeft de Tenuta Nuova uit Toscane.

    De complete lijst met de beste wijnen van 2018 bekijk je op de website van corriere.it.

  • in ,

    Betalen in Italië


    betalen in Italië

    In Italië betalen ze net als bij ons met de euro sinds 2002. Het prijspeil ligt ongeveer gelijk als in Nederland en in België en betalen met een bankpas of creditcard is in Italië wijd geaccepteerd. Moeilijk is het dus allemaal niet. In dit artikel schetsen we even kort de belangrijkste wetenswaardigheden rondom betalen in Italië.

    Pinnen en geld opnemen

    In Italië kun je bij alle grote winkels en supermarkt betalen met je bankpas met pincode. Veel winkels bieden net als in Nederland of België ook de mogelijkheid om contactloos te betalen. Je vindt in dorpen en stadjes van enige omvang ook altijd geldautomaten. Deze heten ‘bancomat’ en je kunt er ook met je Nederlandse of Belgische bankpas terecht. Net als bij ons moet je erop bedacht zijn dat niemand je pincode afkijkt en dat er geen vreemde apparaten op de geldautomaat zitten.

    Een 'bancomat' in Italië
    Een ‘bancomat’ in Italië (foto: Wikimedia)

    Met je creditcard afrekenen

    Betalen met je creditcard kan vrijwel ook altijd waar je kunt pinnen. Er is geen toeslag voor. Betalen met een creditcard heeft als voordeel dat het geld niet direct van je rekening wordt afgeschreven en dat je aankopen meestal een halfjaar automatisch verzekerd zijn. Geld opnemen met je creditcard kan ook, maar dit is meestal niet gratis. Dat kun je dus beter met je gewonen bankpas doen.

    Bij het betalen van hotels en autohuur is de creditcard het meest gangbare betaalmiddel. Wil je in Italië een auto huren, dan heb je een creditcard nodig. De verhuurmaatschappij gebruikt je creditcard als borgstelling voor de huurauto.

    Vergelijken van creditcards en bijvoorbeeld een Visa Card aanvragen kan volledig online.

    Tol betalen

    Op de snelweg naar je vakantiebestemming in Italië moet je tol betalen. Hierbij komt de creditcard ook goed van pas. Even het pasje in de automaat en het tolpoortje gaat open. Als je met muntjes moet werken, duurt het een stuk langer voordat je weer verder kunt rijden. De rij voor contant geld is altijd langer dan die voor carte. Qua hoogte van de tol moet je op weg naar Toscane rekenen op een bedrag van ongeveer € 40 enkele reis. Hiernaast heb je voor Zwitserland en Oostenrijk een vignet nodig.

    Met een creditcard kies je de snelle baan bij tolpoortjes op de snelweg
    Met een creditcard kies je de snelle baan bij tolpoortjes op de snelweg (bron: autostrade.it)

    Is Italië duur?

    Italië is niet het goedkoopste vakantieland, maar zeker ook niet het duurste. Boodschappen doen is vergelijkbaar met de kosten in Nederland of België (als je naar een supermarkt gaat). Boodschappen in kleine lokale winkels zijn uiteraard duurder.

    Als je uit eten gaat op toeristische plekken, kunnen de kosten flink oplopen. Maar als je een straatje verderop kiest om te eten of je eten in de supermarkt haalt kun je het heel betaalbaar houden.

    De kosten voor een accommodatie heb je zelf in de hand. Er zijn veel dure hotels in Italië, maar ook genoeg goedkope accommodaties. Als je via Airbnb een verblijf boekt, kun je heel voordelig een vakantie in Italië regelen. Campings zijn in Italië over het algemeen wel wat duurder dan dat je in Frankrijk bent gewend.

    Prijspeil in Italië

    • Budgetovernachting in hostel: vanaf € 15.
    • Middenklasseovernachting in hotel: circa € 100.
    • Airbnb: vanaf € 70 per nacht.
    • Eenvoudige maaltijd: vanaf € 15.
    • Diner 3 gangen: vanaf € 25.
    • Taxirit (ong. 3 km.): vanaf € 11.
    • Kopje koffie: vanaf € 1.
    • Biertje: vanaf € 2,50.

    Let erop dat op het terras zitten in Italië meestal duurder is dan binnen een drankje aan de bar nuttigen.

    Meer over de kosten van Italië als vakantieland lees je in dit artikel.

    Fooien

    Fooien zijn in Italië niet ‘verplicht’. Als de service goed is geweest, kun je het bedrag naar boven afronden of anderszins een kleine fooi geven. Als Italianen een kop koffie aan de bar van een koffiezaak drinken, laten ze soms een muntje achter als fooi. Horecapersoneel wordt in Italië relatief goed betaald, zodat een fooiencultuur als bijvoorbeeld in Amerika niet bestaat.

    Bron: ANWB

  • in ,

    Column: roestende fietsen

    Roestende fietsen in Italië

    Als je afgaat op het enorme aanbod aan fietsvakanties in Italië, zou je denken dat fietsen hier net zo’n doodgewoon onderdeel van het dagelijkse leven is als in Nederland.

    Niets is minder waar.

    Sterker nog: fietsen is risky business. In ieder geval hier bij mij in de omgeving. Alleen mensen die levensmoe zijn, grote groepen wielrenners op zondagochtend en de oudere dorpsbewoners zie je hier op een fiets voorbijkomen. Slingerend als een auto met hoge snelheid rakelings langs ze heen scheert of ze de weg afsnijdt. Iets wat je die automobilisten niet helemaal kwalijk kunt nemen, want die hebben nog nooit van ‘rekening houden met fietsers’ gehoord.

    Fietspaden en hobbelig wegdek

    En daar zou allemaal nog wel mee te leven zijn als fietsers een eigen plekje hadden in het verkeer. Fietspaden zijn in Italië echter een zeldzaamheid. Met soms een stukje wel en dan weer een heel stuk niet. De fietsers die er zijn, moeten dus wel over dezelfde weg, met hier en daar een gat, net als de rest van het verkeer. Met alle risico’s van dien.

    Roestende fietsen

    Dat is de reden dus waarom onze fietsen onder de trap staan te verroesten. Het lijkt een klein detail, iets waar je gauw aan went, dat niet meer ‘even de fiets pakken’. Maar zoals dat is met veel dingen besef je pas wat je mist op het moment dat je het niet meer hebt. Uit ervaring kan ik je vertellen dat zo’n klein detail grote gevolgen voor heeft de manier waarop je je dagelijkse leventje leidt. Zeker als je kinderen in de schoolgaande leeftijd hebt, die er ook nog een paar hobby’s op nahouden. Gevolgen waar je je in Nederland bijna geen voorstelling van kunt maken.

    Nederlands begrip…

    Zolang die van mij naar de lagere school gingen, snapten Nederlandse familie en vrienden dat je dag draait om het brengen en halen van het kroost. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje en stonden allemaal dagelijks op een schoolplein.

    …en onbegrip

    Dat begrip veranderde echter in onbegrip op het moment dat ons Italiaanse kroost de leeftijd bereikte waarop hun Nederlandse leeftijdsgenootjes naar de brugklas gingen. Op hun nieuwe fiets. Geen haar op ons hoofd die er ook maar een seconde aan dacht ook die van ons een nieuwe fiets te geven om zelf naar school te fietsen. Je werpt je kinderen per slot van rekening niet voor de leeuwen.

    Blijvende schoolrun en meer

    Maar dat besluit betekende wel geen ‘weer meer tijd’ om aandacht aan andere zaken te besteden. De befaamde schoolrun bleef. En werd zelfs nog bepalender voor onze dagindeling dan voorheen; de een naar de bushalte, de ander naar de school verderop. Met de auto. Op verschillende tijdstippen. Standaard vier ritten per dag. Met natuurlijk de rest van de activiteiten na schooltijd erbij.

    Want waar Nederlandse kinderen zelf naar allerlei naschoolse activiteiten kunnen fietsen, bleven wij die van ons met de auto brengen. Sporten. Feestjes bij vrienden. Het pikken van een bioscoopje. Avondjes uit. Niks ernstigs verder, hordes Italianen doen het. Maar niet uit te leggen aan iemand die het niet zelf aan den lijve ondervindt.

    Hetzelfde bootje

    Wanneer wij onze vrijheid weer een beetje terugkregen, als fietsen geen optie is? Toen oudste zijn rijbewijs haalde! Natuurlijk stapt hij ’s ochtends en ’s avonds nog in de auto bij zijn vader om naar college te gaan. Maar er hoeft niet meer gereden te worden als hij gaat sporten. En ook niet meer als hij op zaterdagavond erop uit gaat.

    En het mooie is dat dat ook ons leven een stuk makkelijker maakt: hij brengt en haalt ook zijn zus naar haar sportafspraken en avondjes uit. Stappen die je wel doen slikken, maar die ook een gevoel van vrijheid geven. Met een vertraging van 6 jaar zitten we weer in hetzelfde bootje als de Nederlandse ouders die we kennen. Gelukkig maar, we begrijpen elkaar weer.

  • in ,

    Een rondreis door Italië met je eigen auto

    Heb je toevallig een Fiat 500C? Dan heb je de ideale auto voor een roadtrip door Italië!

    Als je een rondreis door Italië wilt maken, kun je dat in de meeste gevallen prima met je eigen auto doen. Mocht je geen auto hebben of geen geschikte auto bezitten, dan kun je altijd opteren voor autohuur, ook als je al vanuit Nederland of België wilt gaan rijden. Maar in dit artikel wil ik het eens hebben over een rondreis met je eigen auto. Wat zijn nu de belangrijkste tips en trucs?

    Italië als bestemming voor je rondreis

    Italië is een geweldige bestemming voor je autorondreis. In alle hoeken van het Italiaanse schiereiland vind je wonderschone bezienswaardigheden (een groot aantal UNESCO-Werelderfgoedplekken zelfs), het klimaat leent zich goed voor een langere trip en overal profiteer je van lekker eten en drinken. Maar waarheen in Italië ga je dan?

    Italië leent zich uitstekend voor een rondreis
    Italië leent zich uitstekend voor een rondreis (bron: Google Maps)

    Noord, midden of zuid?

    Je rondreis door Italië kan zich concentreren op het noorden van Italië, het midden van Italië of het zuiden van Italië. Als je tijd genoeg hebt, kun je zelfs een rondreis door heel Italië overwegen. Bijvoorbeeld van het hoge noorden naar het uiterste zuiden en weer terug.

    In het noorden van Italië hebben we onder andere de volgende tips:

    • Turijn
    • Milaan
    • Verona
    • Venetië
    • Trento
    • Dolomieten
    • De meren: onder andere Gardameer, Comomeer, Iseomeer, Lago Maggiore

    Voor het midden van Italië hebben we onder andere de volgende aanraders voor je:

    • San Marino
    • Toscane, inclusief: Lucca, Pistoia, Pisa, Siena, San Gimignano
    • Umbrië: Trasimeense Meer, Perugia, Todi, Assisi, Gubbio
    • De Marken: Urbino, Corinaldo, Ascoli Piceno, Senigallia
    • En natuurlijk Rome

    Ga je op pad naar het zuiden? Dan zijn dit echte tips voor je rondreis:

    Verwerk je eigen voorkeuren

    Vanzelfsprekend is er nog veel meer te zien en te doen. Grotendeels hangt je route daarom af van je eigen voorkeuren. Toch willen we nu alvast benadrukken dat je voor welke rondreis dan ook door Italië de tijd moet nemen. Rondreizen door Italië betekent ook genieten van la dolce vita, openstaan voor nieuwe ervaringen en flexibel kunnen zijn. Je kunt in Italië lang niet overal met de snelweg komen en het land is groot, dus de afstanden lang.

    Zo heb je voor de highlights in Noord-Italië zeker 3 weken nodig. En dan nog krijg je nauwelijks rust omdat je elke dag wel moet verplaatsen. Kun je meer tijd voor je rondreis uittrekken? Des te beter!

    De reis ernaartoe

    Allereerst moet je in Italië zien te komen. Voor veel Nederland is de kortste route de Zwitserland-route: Keulen, Frankfurt, Karlruhe, Bazel, Luzern, Gotthard, Bellinzone, Chiasso/Como en dan via Milaan verder Italië in.

    Tip: zorg dat je vroeg voor de Gotthard-tunnel staat. Mogelijk kun je het beste een overnachting in Zwitserland plannen en de volgende dag weer vroeg op pad gaan. In het hoogseizoen kan de wachttijd voor de tunnel flink oplopen.

    Knelpunt op de weg naar Italië: de Gotthardtunnel
    Knelpunt op de weg naar Italië: de Gotthardtunnel (foto: Wikimedia)

    Als alternatieve route kun je via Oostenrijk rijden. Hou in dat geval deze route aan: Keulen, Frankfurt, Würzburg, Neurenberg, München, Innsbruck, Brennerpas, Chiusa, Bolzano, Verona en dan verder in de richting van bijvoorbeeld Bologna. Uiteraard is de Oostenrijk-route wel een stuk verder en langer rijden.

    Belgen kunnen ervoor kiezen via Frankrijk, via Luxemburg, Frankrijk en Zwitserland of via Luxemburg, Duitsland en Zwitserland te reizen. De route via Frankrijk heeft als voordeel dat je geen tol voor Zwitserland hoeft te betalen. Uiteraard is het wel wat langer rijden naar Toscane.

    Autovignet en tol

    Je hebt voor zowel Oostenrijk als Zwitserland een snelwegvignet nodig. Voor Zwitserland betaal je € 35 voor een jaar. Dat is ook de enige optie. Wil je door Oostenrijk? Dan kun je kiezen voor 2x een 10-dagenvignet (heen en terug). Dat kost je dan twee keer € 9. Een vignet voor 2 maanden of een jaar aanschaffen kan ook, maar is relatief duur.

    Autovignet Zwitserland 2018
    Autovignet Zwitserland 2018

    Voor de Brennerpas moet je naast een vignet nog een extra bedrag aan tol betalen. De kosten voor de tol van de Brennerpas zijn in 2018 € 9,50 voor een enkele reis. Voor de Gotthard-tunnel in Zwitserland betaal je geen extra tol.

    Tot en met Toscane ben je daarnaast nog zo’n € 40 aan tol kwijt. Tip: zorg voor een creditcard, zodat je snel langs de tolpoortjes kunt. Als je dieper Italië in gaat, loopt dit bedrag uiteraard nog verder op. Je kunt snelwegtol vermijden door nationale en provinciale wegen te nemen, maar je doet dan wel veel langer over de reis.

    Rondreis Toscane

    Sommige regio’s in Italië zijn zo groot, dat ze op zichzelf al geschikt zijn voor een rondreis. Specifiek zouden we Toscane willen noemen. Deze regio beslaat ongeveer de helft van Nederland en er is bijzonder veel te zien aan middeleeuwse stadjes, bijzondere overblijfselen uit vroeger tijden en culturele activiteiten.

    Zie je jezelf al rijden tussen de cipressen?
    Zie je jezelf al rijden tussen de cipressen? (foto: Pixabay)

    Wat dacht je ervan om tijdens een lange trip daar Toscane Pisa, Lucca, Florence, San Gimignano, Siena, Vinci en meer bijzondere steden en stadjes aan te doen? En ondertussen te genieten van die prachtige kronkelende wegen over Toscaanse heuvels die geflankeerd worden door cipressen?

    Trek minimaal 2 weken uit om een rondreis door Toscane te maken en ‘alle’ hoogtepunten te zien.

    Rondreis Sicilië

    Wist je dat Sicilië de omvang van België heeft? En een stuk minder snelwegen, dus de afstanden zijn er groot. Wil je het ‘hele’ eiland zien, dan ben je al gauw 2 weken zoet. Sicilië is een ideale bestemming om tijdens een rondreis over het eiland te ontdekken. Van de Etna naar de Tempelvallei en van de zoutvlaktes bin Trapani naar de Egeïsche Eilanden. Sicilië biedt een uitzonderlijke diversiteit aan landschappen, steden en culinaire tradities.

    Ragusa op Sicilië
    Ragusa op Sicilië (foto: Pixabay)

    Wat moet je meenemen?

    Wat je mee moet nemen op rondreis door Italië hangt grotendeels af van het soort reis dat je gaat maken. Als je vooraf al je accommodaties hebt geboekt en je slaapt in hotels of in vakantiehuizen, dan heb je niet zo veel nodig. Je paspoort en een creditcard zijn dan bij wijze van spreken genoeg. Ga je daarentegen kamperen, dan is het handig om te werken met een paklijst waarop alle kampeerspullen staan.

    Wat moet er mee naar Italië?
    Wat moet er mee naar Italië? (bron: ANWB)

    Wat in Italië in ieder geval verplicht is om mee te nemen zijn een gevarendriehoek en reflecterende hesjes voor iedere inzittende. Maar die had je als het goed is toch al in de auto, want die zijn zo’n beetje in heel Europa verplicht. Let op dat in Duitsland en Oostenrijk een verbanddoos verplicht. Die moet je dus ook in de auto hebben liggen. Niet verplicht, maar misschien wel handig is een brandblusser.

    Verder moet je denken aan winterbanden en eventueel aan sneeuwkettingen, afhankelijk van wanneer je naar welke regio gaat.

    Natuurlijk zorg je voorafgaand aan je vertrek voor een grondige check van je auto. Zelf kun je het peil van de vloeistoffen en de olie controleren en ervoor zorgen dat je banden goed op spanning zijn. Te overwegen is om je auto naar je garage te brengen voor een onderhoudsbeurt of een vakantiecheck.

    Loop je autoverzekering en je reisverzekering nog even na. Zeker als je voor lange tijd in het buitenland verblijft, is het prettig als je in geval van nood op een goede verzekering terug kunt vallen. Via de ANWB kun je trouwens wegenwachtdekking voor heel Europa krijgen, zodat je ook in Italië pechhulp krijgt.

    Met de camper rondtrekken

    Natuurlijk kun je ook kiezen voor een trip met een camper. Italië is een heel campervriendelijk land en je hebt mooie camperroutes om uit te kiezen. Heb je zelf geen camper, dan is het tegenwoordig heel makkelijk om er eentje te huren van particulieren.

    Kijk voor meer informatie over reizen met de camper op deze pagina.

    Heb je zelf een rondreis gemaakt door Italië? Heb je nog tips voor andere Italië-liefhebbers? Laat dan hieronder een reactie achter!

  • in

    De 10 lelijkste steden in Italië

    De 10 lelijkste steden in Italië

    ‘De 10 lelijkste steden in Italië’ is de titel van een onderzoek dat enige tijd terug is uitgevoerd door de Italiaanse website meteofan.it. Als je de uitslag ervan zo aanschouwt, zou je verrast kunnen zijn welke steden de hoogste posities op deze weinig te benijden lijst innemen. Zo zien we zowel Napels als Milaan in de topregionen scoren. Toch niet bepaald steden waarbij ‘lelijk’ het eerste woord is dat in ons opkomt. Maar als we kijken naar de uitgangspunten van het onderzoek is het ook wel enigszins begrijpelijk. Je zou deze top 10 dan ook de top 10 van de ‘minst leefbare steden van Italië’ kunnen noemen.

    Onderzoek naar lelijkheid

    Het Italiaanse publiek, dat voor deze steden heeft gestemd, heeft als redenen voor de ‘lelijkheid’ opgegeven: de vervuiling op straat en in de lucht, de georganiseerde misdaad, het gebrek aan cultureel leven, het slechte lokale bestuur dat maar al te vaak corrupt is. En daarnaast zijn sommige steden gewoon dodelijk saai.

    Nou ja, zoals de bron al aangeeft: het gaan om een onderzoek op basis van subjectieve indrukken. Maar daarom is het niet minder leuk om te publiceren, aangezien alle reisblogs en websites zich altijd alleen maar op lijstjes met ‘de mooiste plekken in Italië‘ concentreren. Ja, inclusief wij.

    Laten we eens kijken welke Italiaanse steden deze weinig vleiende top 10 hebben gehaald. Misschien zit jouw favoriete Italiaanse stad er ook wel bij en ben je zelf een heel andere mening toegedaan?

    10. Brindisi

    Deze Apulische provinciehoofdstad wordt beschouwd als een van de minst leefbare steden van heel Italië. En de lelijkste stad van het zuiden. Volgens de Italianen zelf dan, hè? Brindisi geldt als het toppunt van middelmatigheid. Een stad die nooit haar eigen culturele en sociale identiteit heeft kunnen vinden. De situatie is nog verder verslechterd als gevolg van de massale verstedelijking.

    Op nummer 10: Brindisi
    Op nummer 10: Brindisi, historisch centrum (foto: Wikimedia)

    9. Brescia

    Deze Lombardische stad wordt niet erg gewaardeerd om de hoge uitstoot van vervuilde lucht. Ondanks de nabijheid van het Gardameer en de schilderachtige bergen wordt Brescia ook beschouwd als een nogal anonieme plaats. Wat bijdraagt aan de lelijkheid zijn voorts ongetwijfeld de gekwelde voorsteden.

    Brescia: hier wil je niet dood gevonden worden
    Brescia: hier wil je niet dood gevonden worden (beeld: YouTube)

    8. Rovigo

    Deze stad in Veneto staat op lijst omdat ze gewoon saai is. Zonder culturele schoonheden, maar mét een eeuwigdurende smog. Het centrum verandert op zaterdagmiddagen in het Wilde Westen.

    Rovigo: een van de saaiste steden van Italië
    Rovigo: een van de saaiste steden van Italië (foto: Wikimedia)

    7. Catanzaro

    Tegenwoordig wordt de hoofdstad van de regio Calabrië beschouwd als een van de lelijkste steden in Italië vanwege een totaal incompetent en corrupt bestuur. Als je ergens geen baan kunt vinden, dan is het wel hier. Logisch dat niemand hier meer wil wonen en de complete demografie in de war is geschopt. Dat ze aan zee ligt redt de stad niet.

    Een verlaten station in Catanzaro
    Een verlaten station in Catanzaro (foto: Wikimedia)

    6. Reggio Calabria

    We blijven in Calabrië met Reggio Calabria. In potentie een stad die volop toeristen zou kunnen aantrekken. Ware het niet dat de schoonmaak en het afvalbeheer zacht gezegd te wensen overlaten. Daarnaast staat de halve stad op instorten.

    Afvalprobleem in Reggio Calabria
    Afvalprobleem in Reggio Calabria (bron: StrettoWeb)

    5. Vibo Valentia

    Nog steeds zijn we in Calabrië. Ooit was Vibo Valentia een statige Griekse kolonie. Nu scoort deze stad in de teen van de laars hoog vanwege de slechte lucht. Het is er ronduit smerig, monumenten zijn kapot of staan op omvallen, de huizen zijn gebouwd zonder welke eisen of vergunning dan ook en er heerst algehele wanorde door toedoen van de ‘Ndrangheta.

    Rommel en troep in Vibo Valentia
    Rommel en troep in Vibo Valentia (bron: Il Vibonese)

    4. Latina

    De tweede stad in Lazio – het Almere van Italië – vinden veel Italianen lelijk vanwege de alomtegenwoordigheid van georganiseerde misdaad. In 1932 werden hier moerassen drooggelegd om een fascistische stad volgens de boekjes op te richten. Mussolini noemde de plek Littoria, dat na de oorlog werd omgedoopt tot het neutrale Latina. Nu is het er vies. Zowel op straat als in de politiek. De gebouwen lijken willekeurig neergekwakt. En corruptie zit tot in de diepste haarvaten van talloze bedrijven.

    Latina: het Almere van Italië
    Latina: het Almere van Italië (beeld: 24ore.it)

    3. Taranto

    Ook wel Tarente (Latijn: Tarentum) genoemd. De trieste voorsteden maken deze Pugliese havenstad aan de Ionische Zee steeds onleefbaarder. Tarento is een industriële stad met een uitgebreide staal- en ijzerverwerkende industrie, chemische installaties, voedselverwerkende fabrieken, een marinebasis en dokken voor het bouwen van oorlogsschepen. Er zijn natuurlijk ook schitterende plekken, zoals het Kasteel van Taranto. Maar de lelijkheid is hier nooit ver weg. Taranto wordt ook beschouwd als een gevaarlijke plek vanwege de hoge mate van georganiseerde misdaad.

    Zicht op het industriële hart van Taranto
    Zicht op het industriële hart van Taranto (foto: Wikimedia)

    2. Napels

    Napels zien en dan sterven. De stad Napels wordt tegelijkertijd beschouwd als een van de mooiste én lelijkste steden. Je houdt ervan of je haat het. Het is waarschijnlijk maar hoe je kijkt. In deze lijst duikt Napels op de tweede plek op vanwege de vervuiling, de wijdverbreide georganiseerde misdaad en de totale verwarring die in elke stadshoek lijkt te heersen. Het historische centrum is goed te doen, maar de periferie (Secondigliano, Scampia) die we kennen van films en series als Gomorra… Bah!

    Bekend geworden als 'maffiaflats': de zeilen van Scampia
    Bekend geworden als ‘maffiaflats’: de zeilen van Scampia (foto: PublicDomainPictures.net)

    1. Milaan

    Ja, de Milanese metropool wordt beschouwd als verreweg de lelijkste in het ganse bel paese. Milaan wordt als de onooglijkste en afzichtelijkste stad beschouwd vanwege de ongunstige weersomstandigheden (ja, daar houden Italianen niet van), de hoge concentratie aan smog (de tweede ‘smogstad’ van Europa na Turijn) en de enorme corruptie. Alsof dit nog niet genoeg is, is Milaan ook gewoon supersaai volgens de respondenten van het onderzoek. La dolce vita en dolce far niente zijn hier ver weg. Niet voor niets wordt het wel de meest Europese van alle Italiaanse steden genoemd. En da’s in Italië geen aanbeveling.

    Milaan - geteisterd door smog en corruptie
    Milaan – geteisterd door smog en corruptie (beeld: MilanoCam.it – 10 oktober 2018)

    Wat vind jij de lelijkste stad van Italië?

    Ben je het eens met dit lijstje van lelijkste steden? Of juist niet? Laat je mening hieronder horen!

  • in , ,

    17 praktische tips voor Puglia

    Apulië: het Italië uit de folders

    Als je de Italiëblogs een beetje hebt gevolgd in de laatste tijd, dan weet je dat Apulië – of Puglia in het Italiaans – helemaal hét is. Deze regio heeft een verbazingwekkende kustlijn, schattige witte dorpjes en een authentiek Italiaanse way-of-life. Het is bij uitstek de reisbestemming voor iedereen die denkt dat-ie Italië wel heeft gezien. Maar als je Puglia nog niet hebt gezien, heb je nog niks gezien!

    Zoals bij elke reis kan wat extra kennis over wat je te wachten staat het verschil maken tussen een mooie reis en een fantastische reis. Daarom dit blogartikel met 17 nuttige en praktische tips om te weten voordat je afreist naar de hak van de laars.

    Prachtig Puglia, in de hak van de laars

    1. Alles gaat langzamer

    Sowieso beland je in Italië altijd even in een lagere versnelling. Maar in Puglia schakel je nog wat verder terug. Lange siësta’s, winkels die alleen in de vroege morgen en de late middag open zijn, alles gaat trager. Frustrerend als je een deadline te halen hebt of veel wilt doen tijdens je vakantie. Maar het beste is om gewoon mee te gaan in de zuidelijke cultuur. Besteed de ochtenden aan het bekijken van de bezienswaardigheden en ga in de middag naar het strand. Of geniet van een uitgebreide lunch om daarna lekker bij te komen.

    2. Italiaanser dan Italiaans

    Ja, het klinkt gek. Want Apulië is per slot van rekening ook gewoon een regio van Italië. Maar het viel ons op dat alles hier nog echt zo Italiaans is. Oude omaatjes die langs de kant van de weg staan te kletsen, overal Vespa’s en Ape-driewielers, opaatjes die zitten te kaarten en commentaar geven op voorbijgangers. Dit is het Italië dat we kennen uit de film.

    Heerlijke slentersteegjes

    3. Het eten is redelijk standaard

    Begrijp ons niet verkeerd. Het eten in Apulië is absoluut heerlijk, maar het is meer een variatie op een thema. Zeker als je de keuken uit het noorden van Italië gewend bent. Overal staan dezelfde dingen op de menukaart en overal zie je vis en andere zeedieren in overvloed. Het kan op wat herhaling uitdraaien, wat geen probleem hoeft te zijn als je maar even in de regio verblijft. Maar als je een rondreis door Apulië gaat maken, wil je weleens wat anders. Gelukkig kun je ook goed voor jezelf koken met de heerlijke natuurlijke ingrediënten die je hier kunt vinden.

    4. Je hebt écht een auto nodig

    In Italië is het openbaar vervoer in het algemeen goed voor elkaar. Je hebt hogesnelheidstreinen voor de lange afstanden en stoptreinen en bussen om praktisch overal te kunnen komen. Maar niet in Apulië. Ja, er zijn wel wat treinen en bussen, maar als je die wilt nemen kun je beter meteen een sabbatical opnemen. En dan nog mis je het mooiste van wat de regio Apulië je heeft te bieden, omdat je lang niet overal met het OV kunt komen. Gelukkig hoeft autohuur je niet de kop te kosten. Echt aanbevolen in combinatie met een trip naar Apulië!

    Een huurauto is aan te raden!

    5. Er is meer dan alleen Otranto

    Apulië is groot. Zo groot dat veel bloggers en reisjournalisten vaak in de dicht bij elkaar liggende plaatsen blijven steken. Logisch, want de afstanden zijn groot en als je maar 3 dagen de tijd hebt wil je niet hele dagen in de auto zitten. Maar het is goed om je te beseffen dat Apulië meer is dan alleen Polignano, Ostuni, Alberobello, Lecce en Otranto. Heb je wat meer tijd? Plan dan een uitgebreide rondreis door het binnenland en langs de kust. Zeker als je een liefhebber bent van zee en strand, zul je hier geen spijt van krijgen.

    6. Er zijn veel toeristen – Italiaanse toeristen

    Apulië is nog niet ontploft als toeristische bestemming (zoals de Cinque Terre in de afgelopen jaren), maar het is duidelijk een bestemming die flink in de lift zit. Als je door Italië naar Apulië reist lijkt het wel alsof iedereen die kant op gaat. Er is één groot pluspunt. Buiten het übertoeristische Polignano a Mare is het overgrote deel van de toeristen Italiaans. Zo voel je je tenminste nog steeds alsof je in Italië bent!

    Veel toeristen, maar wel Italiaanse toeristen

    7. Je kunt uit 2 vliegvelden kiezen

    Ga je vliegen naar Apulië? Dan kun je kiezen uit de internationale luchthavens van Bari en Brindisi. Het laatste vliegveld ligt ongeveer 2,5 uur verder zuidwaarts. In de meeste gevallen zal Bari de luchthaven van je eerste keuze zijn. Hier vliegen de meeste vluchten op en het is vaak ook goedkoper. Maar als je een rondreis door Apulië maakt, zou het niet zo veel uit moeten maken welk vliegveld je kiest. Op beide luchthavens kun je auto’s huren (wel alvast in Nederland of België regelen).

    8. Je kunt slapen in een trullo

    De typische puntige bouwwerken van de regio Puglia staan er al honderden jaren. Waarom ze nu precies zo gebouwd zijn is nog altijd een raadsel dat voor meerdere uitleg vatbaar is. Zijn ze gebouwd vanwege de Griekse invasie, vanwege ontbossing of om belasting te ontwijken? Misschien zullen we het wel nooit weten, maar schattig zijn ze sowieso. En je kunt erin slapen, wat je verblijf in Puglia tot een echte experience maakt. Heel romantisch en heel Pugliees. Gewoon doen, dus.

    Trulli in Alberobello

    9. Privéstranden

    Slimme Italianen hebben al lang geleden een slaatje geslagen uit het toerisme. Zo zijn veel stranden vergeven aan bedrijven die er nu toegang voor vragen. Je moet een beachclub binnentreden of geld betalen om je handdoek neer te mogen leggen. In een verder authentieke regio leidt dit regelmatig tot een explosie aan gebods- en verbodsborden en schreeuwerige teksten en pictogrammen. Maar gelukkig is er altijd nog het spiaggia libera, het vrije strand, waar je je handdoek naar eigen goeddunken neer kunt leggen. Het is soms alleen even zoeken.

    Drukke privéstranden

    10. Ga niet in augustus

    Kies in plaats daarvan voor juni, september of oktober. Minder toeristen, goedkopere tarieven en legere stranden. Dat hoeven we jou als Italië-kenner niet meer uit te leggen, toch?

    11. Hogere kosten bij toeristische bestemmingen

    Ga je eten in een restaurant bij een toeristische hotspot? Weet dan dat je extra betaalt. Niet alleen de prijzen van het eten en drinken zijn een stuk hoger, ook betaal je een dubbele of driedubbele coperta. Een reden te meer om juist eens van de gebaande paden af te wijken en een restaurantje of barretje in een zijstraatje te bezoeken. Op het terras zitten is in Apulië meestal ook duurder dan binnen zitten.

    12. Denk niet dat je het redt met Engels

    In het noorden van Italië, in Rome en in Toscane spreekt iedereen wel een mondje Engels, maar in Puglia kan dat weleens vies tegenvallen. Tuurlijk, in de grotere hotels en restaurants lukt het meestal wel om te communiceren met het personeel. Maar buiten die plekken kun je terug moeten vallen op je Italiaans. En hoe is het met jouw Italiaans gesteld?

    Gargano in Apulië

    13. Schraal ontbijt

    Nu zijn die Italianen niet van die ontbijters, maar hotels elders in Italië houden vaak wél rekening met toeristen die een lekker ontbijtje willen voordat ze aan een dag sightseeing beginnen. In Puglia tref je vooral het klassieke Italiaanse ontbijt: een kop koffie met een koekje of een brioche. Dat hoeft geen punt te zijn, maar we waarschuwen je toch maar even.

    14. Verblijf in het historisch centrum

    Boek je een vakantiewoning of appartement in z’n schitterend historisch stadje? Kies dan voor het historisch centrum. Zo kom je gemakkelijk ‘thuis’ na een drankje in het café en word je prinsheerlijk wakker voor een nieuwe dag vol ontdekkingen. Bovendien is het toch super om te midden van al die prachtige gebouwen en smalle steegjes te verblijven?

    Heerlijk om hier wakker te worden

    Tip: kijk eens wat particulieren via Airbnb te bieden hebben. En als je je voor het eerst aanmeldt op Airbnb krijg je alvast € 25 korting (ook al reis je pas volgend jaar).

    15. Boek buiten de toeristenoorden

    Wil je besparen op je reisbudget? Boek je verblijf dan buiten de echte toeristenlocaties als Polignano, Otranto of Lecce. Een paar kilometer verderop zit je óók in een prachtig historisch stadje maar betaal je de helft van het tarief. Natuurlijk kun je de drukte niet helemaal vermijden als je maar kort de tijd hebt en de highlights allemaal wilt zien, maar goedkoper reizen is altijd binnen handbereik.

    16. Matera, my dear?

    Een van de oudste continu bewoonde steden ter wereld is Matera. Goed, de stad ligt niet in Apulië maar in het aangrenzende Basilicata. Nou en? Deze stad is de Europese Cultuurhoofdstad van 2019 en dat is aan alles te zien. Als je tijdens een trip door Apulië toch in de buurt bent, dan kun je haar net zo goed een bezoek brengen.

    De beroemdste deur van Italië in Ostuni
    De beroemdste deur van Italië in Ostuni

    17. Het hele jaar door mooi weer

    Deze regio in de hak van de laars staat bekend om het uitstekende klimaat, het hele jaar door. Je hoeft dus zeker niet per se in de zomer te reizen. September en oktober zijn perfecte maanden, waar je nog volop de gelegenheid hebt om van de zee en het strand te genieten, maar waarbij het overdags niet zo bloedheet meer is.

    Ook in de winter is Apulië een bezoek meer dan waard. Eigenlijk het hele jaar door (check de beste reistijd voor Puglia). Als de zon schijnt, ziet het er al gauw net zo mooi uit als in de zomer.

    Heb je zelf nog tips voor Puglia? Laat ze dan hieronder achter in een reactie. Grazie!

    Bron: alongdustyroads.com, foto’s: Pixabay

  • in

    Italië moet op de fiets!

    Italianen op de fiets door Nederland

    Mobilità sostenibile: duurzame mobiliteit. Niet alleen in Nederland, maar ook in Italië is het inmiddels een kernbegrip geworden in het landelijk en regionaal verkeersbeleid. Met dien verstande dat we er in Nederland al aardig wat verder mee gevorderd zijn dan in Italië. En dan hebben we het vooral over de fiets.

    Schoon vervoer bestaat natuurlijk uit veel meer, maar op andere gebieden timmert Italië ook wel aan de weg, zij het niet altijd even consequent. De snelle treinen zijn uiterst effectief, het openbaar vervoer functioneert van goed (Milaan) tot matig (Rome), steeds meer stadscentra worden min of meer autovrij en de eerste elektrische taxi’s zijn ook al gesignaleerd.

    Chaos

    De fiets – toch het schone, gezonde en goedkope alternatief voor de auto – is tot nu toe echter het ondergeschoven kind. Fietsen als sport is best populair, en vooral in het noorden en centrum van het land worden ook steeds meer toeristische fietsroutes in gebruik genomen. Maar op een paar middelgrote steden als Lucca en Ferrara na wordt de fiets maar zelden als dagelijks vervoermiddel gebruikt en dat is weer een van de oorzaken van de chaos, smog en verkeersproblematiek waar vrijwel elke Italiaanse stad mee kampt.

    Gevaar

    Ook heersen er nogal wat vooroordelen ten opzichte van het eenvoudige rijwiel. Fietsen zou gevaarlijk zijn: in Rome hoor ik dat vaak, maar als een van de paar dozijn inwoners die op de fiets naar hun werk gaan, kan ik verzekeren dat het best meevalt, zolang je maar uiterst rechts houdt en let op openslaande portieren.

    Fietsen is voor losers

    Verder zouden de Italiaanse steden met hun soms steil oplopende straten ongeschikt zijn voor fietsverkeer. Ook dat is schromelijk overdreven. De fameuze zeven heuvels van Rome zijn voor een beetje geoefende fietser best te doen en door de e-bike is ook dit excuus komen te vervallen. Veel jongeren vinden tenslotte dat, zoals de puberdochter van vrienden het uitdrukte, ‘de fiets voor losers is’. (La bici è da sfigati.)

    Zij geven de voorkeur aan een motorino, of erger nog, aan een van die plastic mini-autootjes die je hier al vanaf je 16e mag rijden en waarmee de verwende kinderen van Romeinen met te veel geld de stad onveilig maken. Dit lijkt me vooral een kwestie van opvoeding en het bieden van alternatieven.

    Fietsbaarheid

    Gelukkig realiseren steeds meer Italiaanse beleidsmakers zich dat de fiets ook in hun land een belangrijke rol kan spelen. Het woord ciclabilità komt daarom nu vaak terug in gemeentelijke beleidsplannen en de burgemeester van Rome, Virginia Raggi, kondigde onlangs trots de opening aan van een nieuw fietspad van 400 meter naast de Via Nomentana.

    Nog niet veel, inderdaad, maar het is tenminste het begin van een fietsvriendelijk beleid. Dat beleid moet echter wel van de bodem op worden opgebouwd en daarom nemen de makers ervan graag een voorbeeld aan landen waar men al een stuk verder is, met name Nederland, dat de faam geniet van nazione più ciclabile del mondo.

    Studiereis naar Nederland

    Zo komt het, dat ik onlangs een – door de ambassade en de Dutch Cycling Embassy georganiseerde – studiereis mocht begeleiden voor acht verkeersambtenaren uit Turijn, Bologna, Florence, Rome en Palermo. In minder dan drie dagen hebben we daarbij een bomvol programma afgewerkt van in totaal veertien presentaties, fietstours, en werklunches in Utrecht, Nijmegen en Amsterdam. Tot genoegdoening van iedereen.

    De deelnemers waren stuk voor stuk gedreven, geïnteresseerde en ter zake kundige mensen die alle informatie gulzig opslorpten. Dat leidde tot een vloed van vragen en opmerkingen over en bij fietspaden, rotondes, onder- en bovengrondse stallingen, bewegwijzering, parkeerproblematiek, verkeerswetgeving enzovoorts. En tot levendige discussies met Nederlandse collegae en tussen de deelnemers onderling.

    Zoals een van hen na afloop zei: ‘Wij hebben de verkeerskundige basiskennis wel in huis en op het internet kunnen we alle gewenste informatie vinden. Maar om het echt te begrijpen, moet je het ter plekke gezien en beleefd hebben en kunnen praten met de Nederlandse collegae.’

    Al met al een geslaagde kennisoverdracht dus, waar zeker een vervolg op komt. En als bij de uitvoering van hun fietsbeleid de Italianen nu ook Nederlandse expertise in huis halen, dan is dat helemaal mooi meegenomen!

  • in ,

    De wereld rouwt om 30.000 liter aan verloren prosecco

    30.000 liter prosecco stroomt weg

    Dit behoort waarschijnlijk tot de meest gruwelijke beelden die de afgelopen jaren uit Italië zijn gekomen. Een wijnsilo ontploft en stuurt daarmee 30.000 liter prosecco de dood in.

    Ja, dat klopt. 30.000 liter.

    Deze keer heeft het massale verlies van de Italiaanse bruisende wijn de wereld in rouw gedompeld, doordat het gefilmd is door de wijnmakerij. Een kort filmpje van slechts 5 seconden aan beelden van de verspilde prosecco werd door L’Enoteca Zanardo Giussano gepost op Facebook .

    Hoe kon dit gebeuren? Volgens lokale bronnen werd het ‘incident’ in de wijnmakerij te Conegliano, Veneto in Noord-Italië veroorzaakt door een menselijke fout.

    Blijkbaar vulde iemand de silo ver boven zijn capaciteit, waardoor hij explodeerde. De video is al meer dan 1,1 miljoen keer bekeken en meer dan 12.000 keer gedeeld.

    Bron: perthnow.com.au

  • in ,

    Column: vendemmia

    vendemmia

    Het is donderdagochtend als mijn telefoon gaat en ik de naam van een goede vriend van me op de display zie verschijnen. ‘Antonio, buongiorno, come va?’ roep ik hem vrolijk toe als ik de telefoon opneem. ‘Reinout, ja alles goed hier, luister, ik heb een vraag… De vendemmia begint komend weekend en mijn vader komt ernstig handen tekort dit jaar. Zou jij komend weekend willen meehelpen om druiven te plukken?’

    Nou moet ik zeggen dat het al een paar jaar op mijn lijstje staat om deel te nemen aan de druivenpluk. Waarschijnlijk omdat er door de jaren heen een toch wel romantisch beeld is geschetst door reclames waarin je in de mooie najaarszon met je mand en je knipmes de ranken afloopt, tussen de middag heerlijk luncht met een glaasje wijn om daarna nog tot zonsondergang door te werken.

    En ondertussen denk je: het is net een film, wat is Toscane mooi en idyllisch en de dochter van de wijnmaker blijft zo vriendelijk glimlachen en knipogen… Je denkt je hart te verpanden en in alle rust en met het grootste gemak je werk te doen. Lachend door de dag heen.

    Niets is minder waar

    De realiteit valt daarin iets anders uit. ’s Ochtends om zes uur staat Antonio voor de deur, zodat we rond de klok van half acht bij zijn vader op het landgoed kunnen gaan beginnen met plukken. Terwijl ik mezelf staande houd op twee sterke koppen koffie (note to self: de avond van tevoren een concert geven is niet bevorderlijk), wordt de mand in mijn handen gedrukt en lopen we richting de tractor met aanhangwagen die ons naar de ranken vervoerd.

    De moed zakt me licht in de schoenen als ik de kilometers lange velden voor me zie opdoemen. ‘Dit wordt een hell of a job,’ mompel ik zachtjes tegen mezelf als ik merk dat de tractor vaart mindert. We ontvangen de instructies over hoe we de druiven moeten afknippen en dat we moeten controleren of de trossen goed zijn of niet. ‘Aangevreten trossen zijn niet echt bevorderlijk voor de wijnproductie,’ aldus de vader van Antonio. 

    Idyllische lunch?

    Na een ochtend zweten en ploeteren (ik snap echt niet hoe ze in de reclame zo zonder zweten blijven lachen, terwijl ik ondertussen een vetvlek begin te worden), is het tijd voor de lunch. Ik verheug me al op een glaasje wijn en een ontspannen samenzijn van een uur of twee à drie inclusief een klein middagslaapje (dat doet die man van de reclame immers ook).

    Ik kom aanlopen in de schuur die is omgetoverd tot lunchplaats en zie een paar pannen staan met daarin dampende pasta al pomodoro. In plaats van wijn staan er flesjes water en na het zien van het enthousiasme en de gewichtige houding van Antonio’s vader durf ik erom te wedden dat het middagdutje vandaag wordt overgeslagen.

    En inderdaad, na het nuttigen van de nodige koffie na het eten (ja kom maar door met die dubbele en extra sterke espresso), gaan we weer het veld in. Het is doorbeunen om voor zonsondergang zo veel mogelijk trossen te hebben geplukt. Het heetst van de dag hebben we gehad, maar toch is het nog altijd een goede 31 graden en met rode en bezweten hoofden plukken we verwoed verder.

    Een tussenstand

    Of ik het nog leuk vind? Ehm, nou ben ik niet vies van hard werken maar dit viel wel een beetje tegen. Natuurlijk, je weet dat dit die man zijn brood is en ik weet als geen ander hoe belangrijk het is dat dit werk snel en efficiënt gebeurt, want tijdens de vendemmia draait alles om tijd.

    Wie ooit een Netflix-serie heeft gekeken over Bourgogne-wijn of champagne weet dat het bijna op de minuut aankomt, wanneer je de druif plukt en wat dat vervolgens betekent voor het fermenteren en de gisting. Spanning en sensatie alom dus. Voor Antonio’s vader dan. Voor mij voelde het eerder als een gladiatorenwedstrijd waarin ik vecht tegen de hoeveelheid druiven.

    Een beetje opera

    Tot zonsondergang geldt het ‘no mercy’-beleid. Ik maak er voor mezelf het beste van. Iedereen werkt geconcentreerd door en vaak raak ik in een pluktrance waarin ik alleen maar bezig ben met mijn eigen ranken en wellicht een beetje met muziek op mijn telefoon.

    Met het concert van de avond daarvoor nog in mijn achterhoofd besluit ik maar mijn eigen sing-a-long op te zetten tussen de ranken. En voor ik er erg in heb staan we met z’n allen het Libiamo nei lieti calici te neuriën. Creëert toch maar mooi weer een sfeertje.

    We plukken door tot de zon achter de ranken is verdwenen en legen de laatste manden in de aanhangwagen. De vendemmia zit erop voor vandaag. Morgen gaan anderen weer verder.

    Uit dank nodigt Antonio’s vader ons uit voor een diner op het landgoed. Op zijn minst wordt er vanavond goed en uitgebreid gegeten! ‘Reinout, je moet mijn wijn nog proeven.’ (Het zit er nog in, gelukkig, ik kreeg al dorst!)

    Toch nog!

    We frissen ons op en lopen vervolgens de eetkamer binnen, waar de heerlijke geuren van het eten al hangen. Als in een film (toch nog), worden we aan een mooi gedekte tafel gezet en wachten we tot het diner wordt geserveerd.

    Dan komt de moeder van Antonio binnen met in haar hand een grote pan. Ze kijkt ons lachend aan als ze onze vermoeide hoofden ziet. ‘Lekker geplukt, jongens?’ zegt ze met een knipoog. ‘Jullie zullen wel honger hebben. Oma en ik hebben het een en ander klaargemaakt.’ Als Antonio’s 88-jarige oma de keuken uit schuifelt en aan tafel gaat zitten, voel ik me even weer helemaal in het Italië van de jaren zestig.

    Op het moment dat we willen opscheppen, horen we een ‘wacht op mij!’ uit de gang komen. Anontio’s zus komt hijgend binnen. ‘Sorry allemaal, het duurde net even wat langer.’ Ze ploft schuin tegenover me neer en kijkt me verbaasd aan. ‘Zijn de plukkers tegenwoordig ook al blond met noordelijk accent?’ ze lacht naar me en knipoogt (toch nog die lach en die knipoog).

    Dankbaar wordt er heerlijk en lang getafeld. De vendemmia is afzien, bloed, zweet en tranen werk maar uiteindelijk een stuk Italiaanse traditie die je voor geen goud wilt missen.

  • in ,

    Nazomertips voor Italië

    Favignana, een van de mooiste Italiaanse eilanden

    We hadden natuurlijk een prachtige zomer in Nederland. En ook in België. Maar dat is het juist. We willen meer! En nu hier de donkerte, de natheid en de kou intreedt verlangen we des te meer terug. Maar geen nood. Je kunt perfect nazomeren in Italië.

    September is in Italië nog een echte zomermaand, maar ook in oktober kan het heerlijk zijn om naar de zonnige laars af te reizen. Waar je in september nog overal in Italië lekker weer hebt, moet je voor een echte Indian Summer in Italië in oktober wel iets zuidelijker. Graag geven we je in dit artikel een aantal tips om nog even heerlijk na te genieten van de zomer van 2018.

    Sardinië

    Heb je deze zomer ook de belevenissen van de Hollandse koppels in Ollolai gevolgd? Misschien leuk om dit Italiaanse dorp midden op Sardinië ook even aan te doen, als je er toch naartoe gaat. Maar buiten Ollolai is Sardinië sowieso de moeite waard. Al was het alleen maar om de schitterende stranden met hun blauwe zee.

    Nazomeren op Sardinië
    Nazomeren op Sardinië

    Sicilië

    Over eilanden gesproken… Sicilië is onze favoriet. Niet alleen vanwege de enorm diverse landschappen, de rijke cultuur en de heerlijke keuken. Maar ook vanwege het bijzondere klimaat. Dit grootste eiland in de Middellandse Zee biedt ook in oktober nog heerlijk zon- en zwemweer. Daarnaast zijn de temperaturen wat schappelijker om ook nog uitstapjes te maken naar de vele bezienswaardigheden die je er aantreft. Toppers zijn onder andere de Etna, de Tempelvallei, Palermo en Trapani.

    Genieten op Sicilië
    Genieten op Sicilië

    Apulië

    Apulië (of Puglia in het Italiaans) is dé opkomende bestemming in Italië. Dit is de regio die je in de hak van de laars aantreft. Je kent het misschien wel van de ACSI-kampeerreis die de senioren van We zijn er bijna! die jaar maakten. Het naseizoen is een perfecte tijd om een bezoek te brengen aan deze regio. Het voordeel is dat het overdags niet meer zo bloedheet is, waardoor je de mogelijkheid hebt om meer te zien en te doen. Tegelijkertijd zijn de temperaturen dusdanig dat je ook nog lekker kunt genieten van de zon. Zelfs zwemmen in de zee behoort nog tot de mogelijkheden aan het einde van oktober. Alhoewel je Italianen dat niet snel meer zult zien doen. Die vinden het vanaf eind september sowieso ‘te koud’ om te zwemmen.

    Apulië in de hak van de laars
    Apulië in de hak van de laars

    Basilicata

    Wil je écht naar onontdekt Italië? Dan is de zool van de laars iets voor jou. Hier vind je het ongerepte Italië met steden van duizenden jaren oud en indrukwekkende landschappen. Basilicata staat voor witte stranden en helderblauwe wateren, maar ook voor onherbergzame gebieden waar de ongerepte natuur en verlaten dorpjes je verrassen tijdens je reis. Ben je klaar om Basilicata te ontdekken? Bekijk dan eerst onze beste tips.

    Matera in Basilicata
    Matera in Basilicata

    Stedentrip? Napels!

    Ook lekker voor in de herfstvakantie of een ander tijdstip in het naseizoen. Een stedentrip. Je kunt natuurlijk altijd kiezen voor de Eeuwige Stad. Maar Rome is ook druk in het naseizoen. In plaats daarvan wijzen we je graag op die andere schitterende stad: Napels. Napels ligt aan de Golf van Napels, waar je ook de eilanden Capri, Ischia en Procida vindt. In (en om) Napels kun je heerlijk genieten van de lokale keuken, de kust en de bijzondere bezienswaardigheden die je hier aantreft. Heb je bijvoorbeeld Pompeï al eens gezien? Of heb je al eens op de Vesuvius gestaan? Ook het Nationaal Museum van Napels is zeer de moeite waard, net als de historische binnenstad.

    Napels: perfect voor een stedentrip in de nazomer
    Napels: perfect voor een stedentrip in de nazomer

    Bijkomende voordelen van de nazomer

    Behalve een heerlijke (korte) vakantie in de nazomer, biedt een tripje naar Italië in deze tijd nog andere voordelen. De prijzen voor vakanties zijn wat lager (check de vakantie-aanbiedingen voor Italië) en veel accommodaties hanteren al een laagseizoenstarief. Ook overige tarieven zijn weer op de inwoners zelf afgestemd in plaats van op toeristen. Over toeristen gesproken: de meesten zijn weer naar huis, zodat het een stuk rustiger is op je plaats van bestemming. Tenzij je de echte toeristenhotspots als Rome of Venetië aandoet: daar gaat het seizoen vrijwel het hele jaar gewoon door.

    Heb je zelf nog goede nazomertips voor Italië? Geef ze dan aan ons door!

    Foto’s: Pixabay.

  • in

    Tweede huis in Italië? Nu toeslaan!

    Tweede huis in Toscane?

    Wie de koop overweegt van een pied-à-terre in Italie, kan zich maar beter haasten. De prijzen liggen nu nog betrekkelijk laag, maar dat kan veranderen. Tenslotte klimt ook de Italiaanse economie, na jaren van teruggang en stagnatie, weer langzaam aan uit het dal omhoog. Zodoende komt er ook weer wat leven op de onroerendgoedmarkt, die de afgelopen jaren potdicht heeft gezeten.

    De crisis heeft hard toegeslagen op de Italiaanse huizenmarkt. Sinds 2008 is de gemiddelde prijs van woningen gedaald met maar liefst 25%. Voor veel eigenaren was dat een reden om hun woningen niet te koop aan te bieden, terwijl omgekeerd aspirant-kopers ervoor kozen om het einde van de crisis af te wachten, zodat de makelaars jaren lang slechte zaken hebben gedaan.

    Booming Milaan

    Daar lijkt nu verandering in te komen, ook al daalde zelfs vorig jaar de gemiddelde waarde nog met 0,2%, tegen een stijging van 7% in Nederland. Maar de situatie is lang niet overal gelijk. In booming Milaan stegen de woningprijzen gemiddeld met 1,8%, en in het bruisende stadscentrum nog veel meer, terwijl ook het economisch nogal slome Rome een kleine toename van 0,8% te zien gaf.

    Buiten de grote steden gaat het over het algemeen minder goed, en ook de markt van vakantiewoningen zat vorig jaar nog lichtjes in de min. Uit een onderzoek van makelaarsgroep Tecnocasa blijkt dat vorig jaar voor huizen aan zee 0,7% minder werd neergelegd dan in 2016 en voor optrekjes in de bergen of aan een meer 0,8% minder.

    Op het eerste gezicht lijkt dat vreemd: de economie trekt aan, de prijzen zijn gekelderd en ook de hypotheekrente is historisch laag, dus je zou verwachten dat consumenten zich massaal op de markt van eerste en tweede huizen zouden storten. Niet dus, of misschien beter: nog niet.

    Onzekere toekomst

    Economisch dagblad Il Sole 24 Ore legde onlangs uit, hoe dat komt: De afgelopen jaren is er zo weinig verkocht, dat er sprake is van een overvloedig aanbod, waardoor de prijzen worden gedrukt. Bovendien verloopt het economisch herstel in Italie uitzonderlijk traag, en het is, laten we zeggen, twijfelachtig of daar onder de huidige populistische regering verbetering in gaat komen.

    De binnenlandse situatie is dus nog onzeker, en veel Italiaanse aspirant-kopers aarzelen daarom nog om een hypotheek te nemen, zeker als het gaat om een tweede woning. Buitenlanders hebben dat probleem veel minder, zodat bij voorbeeld de prijzen rond het Gardameer afgelopen jaar constant zijn gebleven door de aankopen van met name Duitsers.

    Wat wel opvalt in de studie van Tecnocasa is dat de animo voor de traditioneel populaire, en dus dure, ‘tweedehuisregio’s’ wat lijkt af te nemen. Zo daalden vorig jaar de prijzen voor vakantiewoningen in Toscane met 4% en in Veneto met 1,6%. Heel anders ging het op Sicilië, dat sowieso steeds beter scoort als toeristische bestemming. Hier gingen de prijzen omhoog met 1,6%.

    In Emilia-Romagna was een daling te zien van 0,2%, in Campanië van 0,4% en op Sardinië en in Ligurië van 0,5%: wel in de min dus, maar minder dan gemiddeld.

    Verhuur aan toeristen

    Interessant is tenslotte de informatie op gespecialiseerde sites over steden waar Italianen graag panden kopen voor verhuur aan toeristen. Het zal niet verbazen dat Rome en Florence daarbij de boventoon voeren. In de stadscentra zijn daar de afgelopen jaren duizenden woningen verbouwd tot vakantiehuis of B&B en dat geldt nog steeds als een goede investering.

    Ook in Napels en Palermo, schitterende steden waar je tegenwoordig ook gemakkelijk een lang weekend naartoe kunt, neemt het aantal toe. In het noorden is Verona gewild, met zijn Arena en het nabije Gardameer, evenals Turijn dat sinds de Winterspelen van 2006 definitief op de toeristische kaart is gezet.

    In Milaan zetten huiseigenaren daarentegen nog vooral in op gezinnen en studenten. Venetië ontbreekt op het lijstje, vermoedelijk omdat daar wel echt geen koopjes meer te halen zijn.

Laad meer
Congratulations. You've reached the end of the internet.