in

Column: een avondje Italiaanse Rotary

Interieur van het Palazzo Borghese
Interieur van het Palazzo Borghese (beeld: YouTube)

‘Reinout, goedenavond!’ Vrolijk word ik door een van de gastvrouwen tweemaal op de wangen gekust. Ze scant direct mijn gloednieuwe pak. Een ruiten pak, met een mooi gestreept overhemd eronder. De afkeurende blik op haar gezicht verraadt dat ik niet ‘gepast’ ben gekleed: Italianen dragen over het algemeen zwart als ze een feestje hebben.

‘Er komen nog andere, belangrijkere gasten, Reinout. Ik zie je binnen.’

Bij het lezen van de titel van dit stuk en de korte inleiding schieten waarschijnlijk verschillende beelden en connotaties door je hoofd: stoffig, ouderwets, mensen met geld die een beetje charitatief doen, elitair, ons-kent-ons en zien en gezien worden. Dat was en is in sommige gevallen mijn beeld bij de Rotary ook. Echter zijn er altijd gezonde uitzonderingen op de regel. Tenminste, dat heb ik in Nederland wel eens ervaren als ik een lezing of presentatie moest geven. Maar wat ik in het markante en bijzondere Italië dan weer meemaak…

Naar het hoofdkwartier

Voor mijn werk geef ik wel vaker presentaties en lezingen over Interculturele Communicatie en Internationalisering. Het belang van samenwerken, krachten bundelen en co-culturen creëren wordt steeds groter: samen weten we nou eenmaal meer dan alleen. Maar naast die bestaande werkzaamheden ben ik eveneens ambassadeur van een Nederlands goededoelenfonds en daarover mocht ik dan weer vertellen bij de Florentijnse Rotary, in hun hoofdkwartier in het statige Palazzo Borghese.

Een vreemde eend in de bijt

Ik bestijg de met een roodfluwelen tapijt bedekte marmeren trappen en via een zware glazen deur kom ik in de lobby waar een jongeman in iets te strakke kleren mijn jas aanneemt. ‘U mag doorlopen naar de centrale zaal waar het diner plaatsvindt.’ Enigszins ongemakkelijk schuifel ik door. ‘In wat voor kermis ben ik nou weer terecht komen?’ mompel ik voor me uit. In de zaal staan zo’n vijftig strak geklede Italianen druk te praten. Overal ronde tafels, kroonluchters en prachtige kunst aan de muur en dito fresco’s op het plafond. Toch wel kicken. De omgeving is in ieder geval goed.

Op het moment dat ik de verleiding niet kan weerstaan en mijn telefoon pak om een foto te maken, komt er een meneer op me afgelopen. ‘U bent nieuw?’ vraagt hij, terwijl hij fronsend naar mijn pak kijkt. ‘Ik kom een presentatie geven,’ leg ik hem uit. Zijn ogen worden groot ‘Ú? Maar u bent zo jong!’ Ik zucht en vraag, zonder op zijn opmerking in te gaan, waar de president is.

Hij wijst naar een zwaarlijvige, wat oudere man met een grote ketting om zijn nek. ‘Daar moet u wezen.’ En zodra ik me omdraai, begint het gefluister achter me. ‘Hij een presentatie? Maar hij is jong,’ zegt de man die me aansprak. ‘Ja’, zegt zijn collega, een klein gedrongen type in een te groot pak. ‘Dat kan niet veel zijn. Moeten we dat wel serieus nemen? Zoveel ervaring zal er niet inzitten.’ Ik zucht nogmaals en loop naar de president. ‘Dottore.’ Hij buigt licht als hij mij een hand geeft. ‘U zult vanavond welkom zijn.’

Volksliederen en vaandels

Als ik aan tafel wil plaatsnemen, snelt een jongen naar me toe. ‘Deze tafel is bezet,’ zegt hij vermanend, ‘u moet aan een andere gaan zitten.’ Enigszins geïrriteerd sta ik op, loop naar een andere tafel, plof neer en laat me een glas wijn inschenken.

Net als ik goed en wel zit, om me heen kijkend wat er aan mensen rondloopt, storten er drie vaandels uit de muur en moet iedereen gaan staan. ‘Wij groeten het vaandel en luisteren naar het volkslied,’ zegt de president. De andere genodigden die om me heen staan te knikken als de eerste klanken van het Fratelli d’Italia door de zaal schallen. Ik tracht mee te zingen (ja, ken ik een keer een Italiaans nummer uit mijn hoofd), maar zodra ik begin vliegen de afkeurende blikken mijn kant op.  ‘Dat was dus niet de bedoeling,’ mompel ik en schiet in de lach van mijn eigen klungeligheid. 

Dan ineens staat mijn presentatie op het scherm en wordt er gevraagd of ‘Rhienaut Bosjman’ naar voren wil komen. Ik sta op, fatsoeneer mijn colbert en loop naar het katheder. De zaal schrikt: ‘Dat is de spreker van vanavond!’ murmelt er door de zaal. ‘Heeft iemand hem op een fatsoenlijke manier welkom geheten?’

De president geeft me de microfoon en ik begin mijn verhaal. In rap Italiaans. Pratend over welzijn, over kinderen, over verantwoordelijkheid, inspiratie en samenwerking. Over wat we kunnen betekenen voor elkaar.

Englishman in New York

Tot mijn verbazing is de zaal muisstil (ja, die moesten nog even wennen aan mijn leeftijd, denk ik) en zelfs de telefoons blijven op tafel liggen. Een bijzondere gewaarwording. Als ik mijn verhaal heb afgerond, kijk ik om me heen en zie ik dat mensen me met grote ogen aankijken. Voorzichtig begint er iemand te klappen en de rest van de groep volgt dat voorbeeld. ‘Volgens mij is de boodschap aangekomen,’ denk ik bij mezelf. Ik krijg een ferme handdruk en loop naar mijn plaats, terwijl ik vijftig paar ogen op me gericht voel.

Langzaam komt de avond ten einde en als ik naar huis wil gaan, word ik door de president aangesproken. ‘Dit was indrukwekkend. Veel dank daarvoor. We kunnen een goede Rotarian van u maken.’ Ik kan mijn lach bijna niet inhouden en wil vooral weg.

Eenmaal buiten besluit ik bij vrienden een grappaatje te gaan drinken om deze culturele vuurdoop te laten bezinken en natuurlijk te delen. Ik doe de oortjes van mijn iPhone in mijn oren en zet random de muziek aan. Ik hoor Sting I am an alien, I am a legal alien zingen en moet onbedaarlijk hard lachen.

Reinout en de Italiaanse Rotary. Het is even wennen.

Column: een avondje Italiaanse Rotary
Beoordeel dit artikel

Geschreven door Reinout Bosman

Reinout Bosman

Reinout Bosman is een veelzijdige internationale spreker, schrijver en marketeer. 'Al jaren ben ik gefascineerd door Italië en al zijn facetten en schoonheden. Op jonge leeftijd ben ik verliefd geworden op Italië, waar ik al een aantal jaren woon. Als ‘import-Italiaan’ leer ik iedere dag weer van dit charmante en cultureel rijke land. En sta ik af en toe versteld van de dagelijkse gebeurtenissen die zowel hilarisch als bizar kunnen zijn. All’italiano, laten we dat maar concluderen.'

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Munster - Fratello & Sorella

Italiaans kookboek: Fratello & Sorella

De mooiste plekken in de Cinque Terre: Vernazza

De 10 mooiste plekken in de Cinque Terre