in , , ,

Column: de warme gastvrijheid van de ‘Umbri’

Al jaren vieren mijn partner en ik onze zomervakantie in Umbrië en om precies te zijn in de prachtige Agriturismo Monte Valentino, gelegen bij het stadje Pietralunga op een heuvel in het noorden van de regio. Met een verbluffend panoramisch uitzicht over de groene Carpina-vallei.

Ik noem het bewust ‘vakantie vieren’, want iedere keer ervaren wij het als een feest om er te zijn. En we zijn verwend. Het is lastig om plekjes te vinden die nog mooier zijn en waar de eigenaren nog gastvrijer zijn…

Terug naar Monte Valentino

Deze zomer bedachten we dat het leuk zou zijn om ons wat meer te verdiepen in het zuiden van Umbrië, richting Orvieto. Daar aangekomen kwamen we al snel tot de conclusie dat het absoluut niet kon tippen aan ons stekkie op de berg, ondanks de gastvrijheid van de eigenaren. Na een paar uitstapjes naar het mooie Orvieto, stappen  we de volgende dag toch weer fluitend in de auto terug naar ‘onze’ Monte Valentino.

Kriebels in de buik

Onderweg bel ik de eigenaresse Fabrizia of we wat eerder bij hen terecht zouden kunnen. Lachend antwoordt ze ‘ma certo, la vostra casa è qui che vi aspetta‘, ‘ja natuurlijk, jullie huis wacht hier op jullie’. Met altijd weer de kriebels in onze buik en een big smile op ons gezicht, rijden we de berg op, slingerend over het eerste stukje onverharde weg, grote stofwolken achter ons latend.

LEES OOK:
Basilicata: reis door vergeten land - deel 2

Rally

We kunnen het weggetje inmiddels dromen. Het eerste stuk onverhard, niet zo steil, het tweede stuk is wel geasfalteerd en slingert geleidelijk omhoog. Ergens zit nog een gat in het asfalt, waar we meestal keurig omheen rijden. Maar het mooiste en ‘ruigste’ stuk is het laatste deel: onverhard, bochtig en behoorlijk steil. Alsof je een rally rijdt, wat een kick!

Het uitzicht als cadeautje

Dan het cadeautje als we het erf oprijden en op 600 meter hoogte staan: het prachtige uitzicht over de groene heuvels, waar ik altijd weer stil van word. Het kasteel domineert al eeuwen de vallei. Eeuwenlang hebben hier soldaten vertoeft om alles wat bedreigend was van bovenaf in de gaten te houden. Ik vermoed dat de gastvrijheid in die tijd wel wat minder uitbundig was.

Sollecchero

Zoals altijd worden wij weer met open armen ontvangen door Fabrizia en Nicola en hun waakhondje Visciola, genoemd naar de zure kersensoort die groeit op hun berg. Zij maken hier zelf de dessertwijn sollucchero van. Een heerlijke zoete wijn, volgens een eeuwenoud familierecept. Ze delen deze wijn graag met hun gasten na een gezellige maaltijd of zomaar tijdens leuke gesprekken op een zwoele avond op het terras.

Fles Sollucchero

De ronde tafel

Ons huisje ziet er weer spic en span uit en in de koelkast staan een paar flessen water en wat frisdrank klaar. Iedere ochtend krijgen de – vaak internationale – gasten een heerlijk ontbijt gepresenteerd en zitten we met ons allen aan een gezellige, ronde tafel in allerlei talen te communiceren. Niets is de eigenaren te veel. Ze staan altijd met zoveel gastvrijheid voor hun gasten klaar.

LEES OOK:
17 praktische tips voor Puglia

 

Uitgenodigd voor het kerstdiner

Door de jaren heen is er tussen ons een waardevolle vriendschap ontstaan en komen wij hier ook in andere periodes van het jaar. En altijd worden we uitgenodigd om mee te eten. Zelfs vorig jaar met kerst, wat een uitgesproken familiefeest is in Italië en waar eigenlijk geen ‘externen’ bij horen, werden we uitgenodigd met de hele familie aan te schuiven voor het kerstdiner. Een hele eer.

Zelf heb ik ook graag gasten over de vloer, maar aan de gastvrijheid die ik in Umbrië ervaar kan ik voor mijn gevoel als Nederlander toch echt niet tippen. Wat een verschil met de Nederlandse mentaliteit, waar altijd eerst agenda’s worden getrokken. Wat dat betreft, kunnen we nog veel van de Umbri (en Italianen in het algemeen) leren.

Marleen Rohmensen

Geschreven door Marleen Rohmensen

Mijn liefde voor Italië is groot. Ik voel het als mijn tweede vaderland. Ik kom er al mijn hele leven en spreek de taal vloeiend. Ik heb er een aantal jaren gewoond en gewerkt (in Florence en in Milaan) en ben ook jaren in het zuiden van Italië geweest, zodat ik ook veel geleerd heb over de mentaliteit en de cultuur in het zuiden (Calabrië) en over het grote verschil met het noorden van Italië. Zo heb ik zelfs het Calabrese dialect leren verstaan en spreken. Mijn eigen bedrijf is 'in wording'. Het wordt een website voor de verhuur van vakantiehuizen en koophuizen of bouwpercelen in een specifiek deel van Umbrië en dit wil ik in de toekomst verder uitbreiden naar andere delen van Italië.

2 Comments

Leave a Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Sinterklaasfeest in Noord-Italië: ‘non si tocca’!

10 tekenen dat je verslaafd bent aan Italië