in ,

Column: wat moeten we toch met Italië?

In de trein maakt Reinout Bosman zich zorgen over Italië
In de trein maakt Reinout Bosman zich zorgen over Italië (foto: Pixabay)

Ik zit in de trein onderweg van Florence naar Rome waar ik een lezing geef over Public Speaking aan de Rome Business School. Een activiteit die ik een keer of zes per jaar met plezier uitvoer. Onderwijzen, inspireren, aanraken en verwonderen. Het is onderdeel van het pakket en met groot plezier deel ik dat pakket met de studenten die vanuit alle delen van de wereld komen om een onvergetelijke ervaring op te doen in Italië.

Het nieuws spreekt boekdelen…

Terwijl ik mijn slides aan het doorlezen ben, volg ik met een schuin oog het nieuws dat voorbij flitst op de televisieschermen in de wagon. Het contrast kan niet groter: ik praat vandaag over het volgen van je hart, het nemen van je verantwoordelijkheid en het neerzetten van een totaalplaatje om je gewenste doelgroep zoveel mogelijk te begrijpen en te ondersteunen, terwijl ik op het scherm zie dat de mogelijke nieuwe premier van Italië zijn cv bij elkaar heeft gelogen en er een regeringsakkoord is geformeerd dat meer narigheid dan goeds gaat opleveren.

De zon begint langzaam op te komen en ik zie de prachtige heuvels, het groene landschap en de pittoreske dorpjes aan me voorbij trekken. We zijn nabij Arezzo, de tussenstop voor we koers zetten naar Rome Termini. ‘Wat is Italië toch mooi,’ mompel ik in mezelf. Iedere keer raakt het me weer. Al peinzend hoor ik kreten over begrotingsgaten die in de miljarden gaan lopen en het uitsteken van de ogen van Brussel. Ik zucht een keer diep en hou me vooral vast aan de lezing die ik straks ga geven: leiderschap, verantwoordelijkheid, verbinding enzovoorts.

Aangekomen in Arezzo komt er een groep mannen luidruchtig binnen. Ze dragen paarse sjaals en hebben spandoeken bij zich. ‘Vandaag gaan we die regering eens laten zien dat ze ons serieus moeten nemen.’ Ik heb het idee dat ze van een of andere boerenvakbond zijn. Ook zij weer in protest.

Vervolgens schieten er op de schermen beelden voorbij over de uitgebrande bussen in Rome. Wegens slecht onderhoud. Het herinnert me om vandaag niet de bus te pakken in Rome, want ja, je weet maar nooit…

Het is allemaal Italië

Het landschap wordt vlakker en we rijden op volle snelheid richting Lazio. Ik zie meer industrie, rookwolken uit de schoorstenen, veel verkeer en de eerste files. Al deze mensen gaan er vandaag weer iets van maken. Ze stappen in hun auto’s, gaan naar hun werk en weten dat ze om 19.00 uur weer in dezelfde file zullen staan, maar dan de andere kant op.

Hoogstwaarschijnlijk horen zij ook het nieuws over het gelogen cv van de aanstaande premier, de uitgebrande bussen en het regeerakkoord dat op korte termijn een leuk belastingvoordeel oplevert maar op lange termijn voor narigheid gaat zorgen.

En ook zij zien allemaal het landschap, voelen de zon en zullen het nieuws horen met daar tussendoor hun favoriete Italiaanse zangers en zangeressen. Een vrolijk liedje dat ze waarschijnlijk mee doet zingen. Of ze doen nog gauw even een telefoontje naar huis of naar iemand die ze per se moeten spreken.

En dat leidt altijd weer tot een gesprek

Het lijkt alsof de meneer tegenover me mijn gedachten kan lezen. Hij kijkt me betekenisvol aan als onze blikken kort kruisen. ‘Ik hoor u denken,’ zegt hij hardop, ‘dit gaat niet meer goed komen. Het volgende slechte figuur dat we als natie slaan. De volgende teleurstelling. De volgende zwaarte. We ruïneren de Europese Unie en gaan allemaal straatarm naar de afgrond.’

Ik schiet in de lach en complimenteer hem voor zijn gevoel voor drama, maar dat ik het contrast wel heel groot vind tussen wat ik zie als ik door dit land reis en wat ik hoor als ik naar de televisie kijk en luister. De man haalt verongelijkt zijn schouders op en glimlacht. ‘Het is helaas wel enigszins de realiteit. Het gaat niet goed hier. We geraken steeds verder naar de achtergrond. Het is dat onze industrie zo sterk is, want anders…’

Reden tot treuren?

Ach, het is ergens wel erg treurig hoe het eraan toe gaat,’ vervolgt de man zuchtend. ‘Zorgelijk ook, dat je zo’n mooi land zo te grabbel kunt gooien. En toch, je laten regeren door angst, door haat en door paniek is natuurlijk niet echt een fijne manier om de samenleving te ontwikkelen.’ Ik knik begrijpend. ‘Maar vertel me eens, wat gaat u vandaag eigenlijk doen hier in dit verloren land?’

Hij kijkt me vragend aan en kan een klein glimlachje omwille zijn opmerking niet onderdrukken, waarop ik droog antwoord geef dat ik uit Verdi’s Nabucco de hele dag het Va Pensiero ga zingen. ‘O mia patria si bella e perduta.’ (O mijn land zo mooi en zo verloren). Ik knipoog en vertel dat ik onderwijs ga geven in public speaking en leiderschap. ‘Nou,’ zegt de man, ‘als je formule aanslaat mag je wat mij betreft de politiek gaan leren wat leiderschap is. Of we moeten ons vooral richten op de jeugd en ervoor zorgen dat zij het beter gaan doen dan wij.’

Niet getreurd

‘En dat is eigenlijk de sleutel naar de toekomst,’ zeg ik tegen de meneer. ‘De focus op de jeugd. Daarom vind ik lesgeven zo ontzettend leuk, want als we kennis kunnen overdragen en de nieuwe generaties op hun pad kunnen zetten, dan ontstaan er vanzelf weer mooie kansen. En zolang we kennis overdragen en de jongeren ruimte bieden om zichzelf te ontwikkelen in datgene wat ze het liefste doen, kan de wereld alleen maar mooier worden. En dus ook Italië. We moeten erin blijven geloven!’

We zijn even stil en kijken naar buiten, terwijl de trein het station van Roma Termini binnenrijdt. Ik zie de man nadenken. Dan staat hij op: ‘Ik dank u,’ zegt de man, terwijl hij me stevig de hand schudt. ‘Veel geluk en mocht u in de buurt van Rome zijn, bel me gerust even. Men weet maar nooit.’

Hij drukt zijn visitekaartje in mijn hand, groet nogmaals en loopt richting de uitgang. Ik kijk op het kaartje en zie dat de meneer werkt voor Accenture.

Hij heeft onder zijn naam een persoonlijke slogan staan. ‘Creating the future together.’

Column: wat moeten we toch met Italië?
4.7 (3 stemmen)

Geschreven door Reinout Bosman

Reinout Bosman

Reinout Bosman is een veelzijdige internationale spreker, schrijver en marketeer. 'Al jaren ben ik gefascineerd door Italië en al zijn facetten en schoonheden. Op jonge leeftijd ben ik verliefd geworden op Italië, waar ik al een aantal jaren woon. Als ‘import-Italiaan’ leer ik iedere dag weer van dit charmante en cultureel rijke land. En sta ik af en toe versteld van de dagelijkse gebeurtenissen die zowel hilarisch als bizar kunnen zijn. All’italiano, laten we dat maar concluderen.'

Loading…

de buitenjongen - paolo cognetti

Italiaanse literatuur: De buitenjongen van Paolo Cognetti

Lunchen op Sardinië: la cucina gallurese