in , , , , , ,

De eerste indrukken uit Napoli

Pizzofalcone in Napels
De eerste 24 uur in Napels... (foto's: Edward Hendriks)

Gisteren ben ik voor het eerst wakker geworden in Napels. Het slapen was nog even wennen, door allerlei ‘vreemde’ geluiden waar ik onbewust op lette. De ketel die aanslaat, de lift die omhoog of omlaag gaat, krakende deuren in het appartementencomplex, een blaffende hond…

Het appartementencomplex aan de Via Maddaloni, in het historisch centrum van Napels. Op de achtergrond het 30 verdiepingen tellende, spuuglelijke Jolly Hotel, dat de Napolitanen liever kwijt dan rijk zouden zijn.

Maar goed, gedoucht en wel ging ik afgelopen maandag om 9.00 uur op pad voor het klassieke Italiaanse ontbijtje: een cappuccino met een cornetto (een zacht broodje gevuld met jam). De cappuccino wordt staand aan de bar gedronken en het broodje gaat op de vuist mee het centro storico in.

Ik loop over de ‘Spaccanapoli’ (lett. ‘gespleten Napels’), één van de drie oude kaarsrechte wegen uit de oude Griekse vesting Neopolis. Deze weg heeft zo’n 7 verschillende namen voor elk segment, maar ligt in het verlengde van het steegje waar mijn appartementencomplex is.

Spaccanapoli: een van de smalle, kaarsrechte straten door het historisch centrum van Napels. Veel piepkleine winkeltjes waarvan de eigenaar zijn waren op straat aanprijst en veel toonbanken met zoetigheden en pizzapunten. En natuurlijk de straatverkopers met hun paraplu’s.

Ik leg de route oostwaarts af en bewonder de vele kleine winkeltjes met snuisterijen, kerststalletjes (daar zijn ze gek op, die Napolitanen), beeldjes met heiligen en natuurlijk pizzaslices, gelato en pasta. De smalle straatjes met uitgestalde koopwaar en lijnen met natte, geurende was boven je hoofd doen echt Italiaans aan.

Aan het einde van de Spaccanapoli besloot ik de Corso Umberto I, een van de hoofdstraten van Napels met hippe winkels, te volgen. Napels is zeker niet één grote vuilnisbelt, zoals sommige mensen denken. Maar vergeleken met Nederland, doet het natuurlijk al snel shabby aan.

Wel word je overal geconfronteerd met werkzaamheden aan de ondergrondse. Bij een Vodafone-winkel heb ik een goedkoop mobieltje met een Italiaans nummer aangeschaft, om gemakkelijk contact met het thuisfont te kunnen onderhouden.

Piazza del Plebescito: de grootste piazza van de stad. Voor de G7-top van 1994 in Napels was dit de indrukwekkendste parkeerplaats ter wereld. Nu is het gelukkig verboden gebied voor auto’s. Het Pallazo Reale en Chiesa di San Francesco di Paola (een kopie van het Pantheon in Rome) staan aan dit plein.
De baai van Napels, gefotografeerd vanaf Pizzofalcone, het oudste deel van Napels. Op de achtergrond – tussen de wolken – de Vesuvius.

In de buurt van Castel Nuovo en het koninklijk paleis (Palazzo Reale) heb ik nog een wandeling door een oud gedeelte van Napels gemaakt, met mooi uitzicht over de baai vanaf een hoog punt. Daarna was het tijd voor een pizza Margherita en een birra op een terrasje naast Piazza del Plebiscito.

Pizza Margherita Napoli
Napels: stad van de échte pizza Margherita

Met de rugzak vol met boodschapjes kwam ik weer bij mijn appartementje aan. De eerste avond at ik pasta.

Wat me zoal opvalt op deze eerste dag in Napels:

  • Er zijn hier veel zwervers die om een sigaret of om wat geld vragen (meer nog dan in Rome).
  • Er zijn hier ook veel zwerfhonden (zelfs in de metro liepen ze!).
  • Er is bijzonder veel politie aanwezig. Op elke straathoek staat wel een peloton carabinieri. En ook voor alle banken staan met kogelwerende vesten getooide politieagenten.
  • Op elke straathoek staan de illegale verkopers met hun zonnebrillen (op het moment dat de zon schijnt) en hun paraplu’s (als er bewolking is; het kon wel eens gaan regenen!).
  • Het verkeer is inderdaad behoorlijk chaotisch, maar dat waren we vanuit Sicilië al wel gewend. Oversteken lukt trouwens best, als je maar niet gaat lopen twijfelen. Wel zonde trouwens om al die gloednieuwe Fiatjes 500 vol met krassen, schrammen en deuken te zien…
  • Ze scheppen er graag over op, maar hij is inderdaad erg lekker, die Napolitaanse pizza Margherita.
  • Ik wou dat ik alvast wat beter Italiaans sprak, dat komt hier erg van pas!

Wordt vervolgd.

Written by Edward Hendriks

In het dagelijks leven ben ik copywriter. Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht, kwamen de ideeën voor een maffiathriller bovendrijven én begon ik in de zomer van datzelfde jaar met dit Online Italië Magazine. De thriller 'Bloedgeld' kwam uiteindelijk in 2012 uit. Inmiddels heb ik drie thrillers gepubliceerd en werk ik aan nieuwe manuscripten. Samen met een aantal enthousiaste andere italofielen blijf ik bloggen voor Dit is Italië.

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Roma Termini

De reis naar Napels

Mergellina Napels

Napels: een injectie van stedelijke energie