in , , ,

Een nieuw huis in Italië – deel 12

De bouwgrond: zal die ooit nog de onze worden? (foto's: Stef Smulders)

Op donderdag 6 mei hadden we dan toch eindelijk na een maand of 7 getouwtrek met de Banca di Piacenza de hypotheekakte zullen tekenen. Ware het niet dat…

Een paar dagen voor de tekening lag de geplande datum al onder vuur doordat het onze bouwkundige Armando niet lukte de aanpassingen aan het bouwterrein (de opdeling, de aanleg van het door de gemeente geëiste parkeerterrein) op tijd in het kadaster geregistreerd te krijgen.

En hoewel het bouwterrein niets met de hypotheek te maken heeft (het onderpand van die lening is ons huidige huis), blijft de bank erbij dat zowel de afsluiting van de hypotheek als de koop van het terrein op een en dezelfde dag plaats moeten vinden. Dat terwijl ze al tijdens het allereerste overleg erkenden dat de koop van het terrein svincolato was, los van de hypotheek stond.

Waarom? Omdat ze bang zijn voor een truffa, een oplichterstruc. Welke precies vertellen ze er jammer genoeg niet bij, want onderhand krijgen we er behoorlijk zin in om deze Banca een vuige hak te zetten.

Maar goed, de bankdirecteur zou weer eens gaan overleggen met het hoofdkantoor en zou ons dan direct (subito!) terugbellen, beloofde hij tijdens ons laatste noodoverleg, de woensdag een week voor de fatale datum van 6 mei:

‘Zelfs als ik nog niks weet, bel ik jullie om dat te laten weten!’
Voor de zekerheid herhaalde hij het 3 keer. Maar hoe zat het ook alweer met Petrus en het driemaal kraaien van de haan?

Maandagmorgen pas belde hij Roberto.
’En hoe staat het ervoor?’ was de vraag. Nee, niet van Roberto maar van de directeur!
Hij wilde weten of de bouwcommissie afgelopen vrijdag de aanpassingen aan het terrein had geaccepteerd.

Roberto luisterde met open mond. ’Maar eh,’ stamelde hij, voordat hij van zijn verbijstering bijkwam en in staat was om te reageren. ’Ja, natuurlijk is het goedgekeurd, dat was een formaliteit! Maar hoe staat het met de datum voor de hypotheekakte? Gaat het morgen (!) nog door of niet?’

’Eh, nee, dat kan niet. We hebben het verschoven naar 25 mei.’
’O.’

Toen Roberto ons dit had verteld, zakten we in een diepe put. Na maanden hadden we een datum, eindelijk vastigheid, een mijlpaal en nu stond het weer op losse schroeven. Want wie kon ons garanderen dat de 25e mei wel door zou gaan?

Armando niet, want de door de bouwcommissie goedgekeurde aanpassingen aan het terrein moesten nu ook nog langs het gemeentebestuur en het was nog niet duidelijk wanneer dat ging gebeuren. Voor of na 25 mei?

Toevallig besprak men deze maand ook de jaarbegroting en het was afwachten wanneer die gereed was voor de vergadering. Een aparte bijeenkomst voor ons hamerstuk, dat zat er helaas niet in.

We wachtten maar weer af. Om het geloof in ons project een beetje terug te krijgen gingen we een biertje drinken op het terras van ’onze’ bar in Cassinassa, met uitzicht op ’ons’ terrein. Alwaar de lucht meteen betrok om een miezerige regen over ons uit te storten.

Dat de piketpaaltjes die we weken geleden nog zo vrolijk in de grond gejast hadden inmiddels door gras en onkruid overwoekerd waren, verbeterde onze stemming niet. Het was het beste om het hele project maar even uit ons hoofd te zetten en de dagen geruisloos te laten verstrijken tot er beter nieuws zou komen.

De 25e mei naderde en er was nog steeds niets bekend over de bijeenkomst van het gemeentebestuur. Armando moest melden dat het hem niet meer ging lukken de aanpassingen op tijd in het kadaster geregistreerd te krijgen.

Roberto’s geduld was ook allang op en hij deed een wanhoopspoging de datum van de 25e te redden door Armando in een brief aan de bank uit te laten leggen waarom de aankoop van het terrein vertraagd was. De bankdirecteur ging weer in overleg met zijn directie. Vergeefs.

Daarop ging Armando in persoon naar de directeur om nogmaals duidelijk te maken dat echt iedereen eropuit was de overdracht van het terrein zo spoedig mogelijk te laten plaatsvinden. De bankdirecteur ging in overleg met de directie, niet meteen, maar domani. Wij wachtten met van het voortdurend samenknijpen beurs geworden billen af tot Roberto ons het finale oordeel zou komen berichten.

’10 juni,’ verklaarde Roberto. De datum van de hypotheekakte was door de bank opnieuw verschoven. ’Ze zeiden dat ze het liever een eind later wilden zetten omdat er misschien nog wel meer problemen met het terrein zouden opduiken.’

Meer problemen? Meer problemen?

Ik was niet langer boos, verdrietig, onthutst of teleurgesteld. Ik voelde me beledigd. Na al die maanden wachten en alle vertraging, voor het grootste deel veroorzaakt door de bank zelf, kwamen ze ons nog geen millimeter tegemoet en schoven ze ons eigenlijk de zwarte piet toe?

Het gore lef! Ga je zo met je klanten om? Want klanten zijn we, ook al lijkt het alsof ze ons een gunst verlenen. Uiteindelijk zal de eerbiedwaardige Banca di Piacenza toch gewoon geld aan ons gaan verdienen. En dan dit.

Ik keek opzij en zag de twee bakstenen en het stuk natuursteen dat we al maanden geleden hadden uitgekozen, samen met de kozijnen, de vloer- en terrastegels en de hekwerken.
Dobbiamo trottare,’ zei Roberto destijds. ’We moeten op een draf de materialen uitzoeken want anders kan het project niet verder.’

De materialen wachten geduldig tot het moment daar is

De bakstenen lagen er nog steeds.
’Weet jij waar die voor zijn?’ vroeg ik aan Roberto, in een poging tot zwarte humor. Hij grinnikte.
’Tegen de tijd dat we die kunnen bestellen is het bedrijf misschien al failliet.’
Ook een leuke poging.

We waren lamgeslagen. Maar wat konden we eraan doen? Niets.

Of toch wel? Op een verdwaald moment begon er zich in mijn hoofd een ideetje te vormen. Een plannetje waarmee we de vermaledijde bank toch een klein geniepig hakje zouden kunnen zetten. Een lange neus konden trekken, een middelvingertje konden tonen.

Terwijl ik het idee begon uit te werken zag ik dat het kon lukken. Rond mijn mond vormde zich een venijnig en vals glimlachje. Lekker puh, dacht ik.

🇮🇹Leestip: Meer leuke verhalen over het leven in Italië lezen? Die vind je in de drie delen ‘Italiaanse Toestanden’ van Stef Smulders, o.a. verkrijgbaar bij bol.com.

Geschreven door Stef Smulders

Stef Smulders is een Nederlander die in 2008 met echtgenoot Nico en hond Saar naar Italië emigreerde om daar een B&B te beginnen.
Hij verkocht zijn huis, liet familie en vrienden achter en deed een sprong in het onbekende. In 2014, bijna vijf jaar later, deed hij in het boek ‘Italiaanse Toestanden’ verslag van zijn belevenissen. Over de aankoop van een huis met een wispelturige makelaar, de verbouwing ervan met een eigenwijze aannemer, maar ook leuke en leerzame ontmoetingen met bijzondere Italianen. ‘Italiaanse Toestanden’ is inmiddels het hoogstgewaardeerde Italiëboek op bol.com en is in het Engels en het Spaans vertaald. In 2016 schreef hij het vervolg: Meer Italiaanse Toestanden en in 2017 verscheen deel 3, 'Nóg Meer Italiaanse Toestanden'. In 2019 zal zijn eerste bundel met zeer korte komische verhalen verschijnen, onder de titel ‘Bezoekuur en 100 Andere Zeer Korte Verhalen’.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 makkelijke Italiaanse budgetrecepten

Groeten uit de Laars deel 2: Wietske en Pieter in San Fedele Intelvi