in , , ,

Een nieuw huis in Italië – deel 14

Stef en Nico: we zijn er bijna! (foto's: Stef Smulders)

La vita è bella’ beweerde Roberto Begnini 20 jaar geleden en won er een Oscar mee. Nou ja, met de gelijknamige film dan. Maar waarom is het leven zo mooi? Onze huisaannemer Roberto wist op deze vraag gelukkig het antwoord.

La vita è bella perché è varia,’ zei hij ter afsluiting van een zoveelste bezoek aan ons om de ‘voortgang’ van ons project te bespreken. ’Het leven is mooi, want afwisselend.’
Maar erg blij keek onze aannemer di fiducia niet bij het uitspreken van deze toch positief getoonzette mededeling.

Logisch, want we hadden ons net uitgebreid verlustigd in het opdissen van rampverhalen over de stompzinnige handelwijze van allerlei ‘dienstverleners’ waar we de afgelopen tijd mee te maken hebben gehad.

In zo’n gesprek is het de bedoeling dat je elkaar steeds overbiedt met een nog gekker verhaal dan dat wat de ander je net heeft verteld. Dit kostte in ons geval nauwelijks moeite. Ach ja, het leven is mooi omdat het zo afwisselend is. Hoewel? Eigenlijk is het steeds hetzelfde gedonder!

Vorige week vrijdag (altijd vrijdag!) liet Armando weten dat hij het document van de gemeente (goedkeuring van de opdeling van bouwterrein) maandag kon afhalen. Dat zou hij ’s morgens meteen doen, beloofde hij, en hij zou het dan ’s middags direct naar de notaris brengen om dan ook subito een afspraak te maken voor de overdracht en (ver)koop van de grond, de compravendita.

Maandagavond zou hij dan aan Roberto doorgeven op welke dag het wonder eindelijk zou gaan geschieden. Zou, zou, zou. Zou het?

Waarom pas maandag een afspraak maken, schreeuwde een ongeduldig stemmetje in mij toen Roberto dat vertelde. Waarom niet meteen subito direct nu dezelfde vrijdag nog de telefoon gepakt en die maledetto afspraak gemaakt? Je wist immers nooit.

Of beter: ik wist allang hoe het allemaal weer mis kon (zou!) gaan! Maar een beetje wijzer en vooral heel veel droeviger geworden door alle eerdere mislukte pogingen om in te grijpen wist ik mijn aanvechting deze keer te onderdrukken en me knarsetandend de authentiek Italiaanse houding van het ‘we zien wel’ aan te meten. Het paste me als een ambachtelijk Made in Italy-maatpak. Van 3 maten te klein.

En nu was het dus weer misgegaan…

Maandagavond ontving Roberto geen telefoontje en toen hij Armando na vele pogingen op dinsdagochtend aan de lijn kreeg vertelde die doodleuk, come non ci fosse niente, alsof er niets aan de hand was, dat hij – hoera! – het document inderdaad in handen had en morgen, domani, een afspraak met de notaris ging maken.

Vandaag, dinsdag, kon hij helaas niet, excuus, want hij moest gevaccineerd worden. Terwijl Roberto dit vertelde begon een hele horde tot de tanden toe bewapende vragen zich in mijn hoofd in gelid op te stellen. Armando zou toch maandagmiddag al naar de notaris gaan? Had hij dan alleen het document afgeleverd? Of was hij er nog helemaal niet geweest?

En waarom kan het niet vandaag? Die vaccinatie duurt toch niet de hele dag? Bovendien kan hij toch gemakkelijk even bellen, als hij op zijn prik zit te wachten en toch niks beters te doen heeft? En wat als de notaris onverhoopt deze week toch niet beschikbaar blijkt? Volgende dinsdag is de vierde afspraak voor de hypotheekakte, Armando! De VIERDE! Over ZEVEN dagen, Armando!

‘Het heeft geen zin om aan te dringen,’ zei Roberto. ‘Qui in zona lo prendono male. Hier in deze regio vatten ze het verkeerd op als je te veel aandringt. Dan ben je een drammer, een rompicoglione, een ballenkraker. Een antisimpatico.’

Hij zuchtte. Hoe moest hij met al deze vertragingen in godsnaam op tijd het dak op het huis krijgen voordat de herfst intrad?
Io sono quello che finisce con tutti i problemi creati dagli altri. Ik krijg alle problemen die anderen hebben gecreëerd op mijn dak.’

‘Ja, jij zit aan het einde van de lijn,’ bevestigde ik nuchter.
Roberto stond op om te vertrekken. Het was weer wachten op het eeuwige domani.
La vita è bella perché è varia!’ verzuchtte hij en vertrok.

De volgende dag, woensdag, verstreek tergend langzaam, zonder bericht over een datum voor de compravendita. ’s Avonds hield ik het niet meer een stuurde Roberto een appje, om acht uur, ruim voor de voetbalwedstrijd Italië – Zwitserland, met de vraag of hij dan echt nog niks van Armando gehoord had. Daarop reageerde hij niet.

Waarom antwoord je niet op mijn vraag over de compravendita Roberto? dacht ik wanhopig en geërgerd. Ga jij ons nu ook al in de steek laten? Wel kreeg ik een smiley toen Italië scoorde. Ik besloot om daarop, geheel in strijd met mijn ongeduldige natuur, niet te reageren.

Ook de volgende ochtend (donderdag!) kwam er geen nieuws en geen bericht van Roberto. Wat was er in godsnaam aan de hand? De koop van het terrein kon nu alleen nog op vrijdag of maandag plaatsvinden (of zou de notaris ook op zaterdag zitting houden?) of toch, zoals oorspronkelijk, weken en weken geleden bedacht, op de middag van de passage van de hypotheekakte, dinsdag?

Ik hield het bijna niet meer maar vertikte het om Roberto opnieuw (voor de honderdste keer sinds het begin van deze martelgang) te vragen hoe het ervoor stond.

Eind van de ochtend verscheen de witte furgone eindelijk voor onze poort.
Solo buone notizie, alleen goed nieuws,’ zei Roberto met een blik die op onweer stond.
Huh? dacht ik en wierp hem een vragende blik toe.
Otto di luglio,’ antwoordde Roberto.
Wat? Mijn blik werd dwingender.

‘Acht juli heeft Armando gezegd. De afspraak met de notaris kan op 8 juli, niet eerder.’
‘Acht juli??? Assolutamente NO!’ baste ik door de kamer waarbij ik mijn arm als een zeis (een horizontale guillotine) van links naar rechts scheerde. Dit ging echt NIET gebeuren. Over mijn lijk!

‘Hij zei het nota bene op opgewekte toon,’ ging Roberto verder, ‘alsof het perfect was, alsof ik hem niet ik weet niet hoe vaak heb gezegd dat de hypotheekakte op 22 juni is. Alsof hij niet tig keer heeft beweerd dat we na toestemming van de gemeente binnen 2 a 3 dagen bij de notaris terechtkonden!’

‘Ik ben gisteravond expres niet gekomen omdat ik te incazzato, te boos was.’
Aha. Nu snapte ik de radiostilte. Al had ik de reden graag geweten…

‘We laten die notaris van Armando vallen en we gaan naar onze notaris,’ dreunde ik verder. ‘Als we beide aktes in een sessie doen, kost het betrekkelijk weinig tijd en lukt het vast wel op deze korte termijn.’

Roberto was het ermee eens, Armando had zijn krediet ruimschoots verspeeld, maar hij wilde het hem toch eerst laten weten, per correttezza, voor we onze notaris gingen inschakelen. Bovendien moest Armando de notaris zijn documenten terugvragen…

‘Die was niet blij,’ zei Roberto nadat het precaire telefoontje met Armando gepleegd had. Maar hij accepteerde ons voorstel wel. Morgenochtend zou (ZOU) hij laten weten of het gelukt was de documenten naar onze notaris te dirigeren. Uiteraard liep het weer anders…

’s Avonds belde hij Roberto om te vertellen dat het nu toch mogelijk was de compravendita volgende week te organiseren. Armando had de notaris kennelijk duidelijk gemaakt dat hij klem zat. Zaterdag (ná de dinsdag van de hypotheekakte) zou het zeker kunnen en misschien ‘zelfs al’ woensdag.

‘Oké oké,’ had Roberto in arren moede maar geantwoord. ‘Dan vraag ik de bank wel of de akte nog een paar dagen uitgesteld kan worden.’
Waarop hij de bankdirecteur belde en begon te vertellen dat de compravendita pas op 8 juli leek te kunnen, maar…

‘Prima, uitstekend,’ onderbrak de directeur hem. ‘Geen probleem.’
Roberto viel van zijn stoel.
‘Dus de akte kan wel gewoon dinsdag doorgaan?’
‘Ja, hoor,’ was het antwoord van de directeur.

Het tekenen van de akte

Come non ci fosse niente! Alsof ze ons niet weken en weken de ballen hadden gekraakt over de koop van het terrein. De compravendita pas over twee weken was geen reden meer om de tekening van de hypotheekakte te verplaatsen, hoewel deze precies om die reden al 3 keer verplaatst was.

En zo zaten we, nog steeds stom van verbazing, op dinsdag 22 juni bij de notaris en tekenden we de hypotheekakte, zonder dat we het bouwterrein in ons bezit hadden. In 3 kwartier waren we klaar.

La vita è bella perché è sempre varia!

🇮🇹Leestip: Meer leuke verhalen over het leven in Italië lezen? Die vind je in de drie delen ‘Italiaanse Toestanden’ van Stef Smulders, o.a. verkrijgbaar bij bol.com.

Geschreven door Stef Smulders

Stef Smulders is een Nederlander die in 2008 met echtgenoot Nico en hond Saar naar Italië emigreerde om daar een B&B te beginnen.
Hij verkocht zijn huis, liet familie en vrienden achter en deed een sprong in het onbekende. In 2014, bijna vijf jaar later, deed hij in het boek ‘Italiaanse Toestanden’ verslag van zijn belevenissen. Over de aankoop van een huis met een wispelturige makelaar, de verbouwing ervan met een eigenwijze aannemer, maar ook leuke en leerzame ontmoetingen met bijzondere Italianen. ‘Italiaanse Toestanden’ is inmiddels het hoogstgewaardeerde Italiëboek op bol.com en is in het Engels en het Spaans vertaald. In 2016 schreef hij het vervolg: Meer Italiaanse Toestanden en in 2017 verscheen deel 3, 'Nóg Meer Italiaanse Toestanden'. In 2019 zal zijn eerste bundel met zeer korte komische verhalen verschijnen, onder de titel ‘Bezoekuur en 100 Andere Zeer Korte Verhalen’.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wat is er mis met Google Translate in het Italiaans?

Koffiebars en carabinieri van Miriam Bunnik