in ,

Column: Gremlins!

Huis kopen in Italië? Weet waar je aan begint! (foto: Linkabile)

‘Maar waarom hebben ze dat dan niet meteen geregeld?’ Dat is de wanhopige reactie van een onschuldige buitenlander wanneer een Italiaan niet doet wat je als afspraak-is-afspraak-Noord-Europeaan van dienstverleners, ambtenaren, zakenpartners enzovoorts verwacht.

Als we deze kreet weer eens horen, reageren wij, gepokt en gemazeld in de Italiaanse zeden en gebruiken, met een superieure glimlach of met een verveeld-arrogant ‘Dit is Italieùùùh!’ Snap dat dan! Toch moeten we toegeven dat we er zelf lang over gedaan hebben om te begrijpen hoe anders het er in dit mooie, zonnige land aan toegaat. Erom lachen is de beste overlevingsstrategie.

Neem nu de Italiaanse makelaar*, om een onwillekeurige ‘dienstverlener’ bij de strot, pardon, kraag te vatten. Bij de gedachte aan enkele van deze heerschappen (het zijn vrijwel altijd mannen) begint mijn bloed te koken, terwijl ik toch de gelukkige bezitter ben van een erfelijk bepaalde lage bloeddruk.

Pas na onze zoveelste ervaring drong het tot mij door wat hun standaardwerkwijze is. Als een makelaar hier een huis in de verkoop neemt dan gaat hij meteen aan de slag met… niets doen. Niets! Hij vraagt geen kadastergegevens op, controleert de eigendomsbewijzen niet, gaat niet na of alle bouwvergunningen wel zijn aangevraagd, niks.

Oké, misschien schrijft hij wel even een tekstje en maakt hij (of zijn assistente; ondergeschikten zijn altijd vrouwen) snel wat foto’s als hij toevallig toch een keer bij het te verkopen object in de buurt is, maar gekker moet het niet worden! Een te koop staand huis wordt niet voor niets aangeduid met vendesi, ‘verkoopt zichzelf’.

Publiciteit is werk, werk kost geld en geld is er nog niet. Pas als er een koper op kust verschijnt, wordt het interessant. Als het lukt om deze een voorlopig koopcontract te laten tekenen, is de provisie verzekerd en dan kan er gewerkt worden!

LEES OOK:
De ultieme kick: het Italiaanse zebrapad

Wie toe is aan een ontspannen avondje lachen, kan ik aanraden eens een Italiaanse makelaarswebsite door te bladeren en de foto’s van de huizen te bekijken. Ik kwam onlangs de volgende prachtfoto van een rioolput bij een advertentie tegen.

De foto van de makelaar (bron: idealista.it)

Wat zou de boodschap zijn? Het kopen van dit huis staat gelijk aan het gooien van een paar ton in het riool? De andere foto’s die mij ervan moesten overtuigen dat dit hét huis voor mij was, bestonden uit een zonsondergang boven zee, een zonsondergang boven zee, uitzicht op zee, nog een uitzicht op zee, een vanaf de lager gelegen straat genomen foto van de façade van het huis en een niet ter zake doende foto van de garage. Soms lijkt het wel of ze het huis niet wíllen verkopen…

Over mijn eerdere ervaringen met Italiaanse huizenverkopers schreef ik een paar gruwelverhalen die je na kunt lezen in mijn boek Italiaanse Toestanden en in Grenzenloos Magazine.

Onlangs kwam daar een nieuwe ‘experience’ bij, met dank aan onze Nederlandse vrienden Cora en Marco! Hun (nog niet afgeronde) avontuur luidt als volgt.

Cora en Marco hadden het huis van hun stoute dromen helemaal zelf ontdekt, door wat te rond te rijden in de omgeving. Er hing geen bordje vendesi aan het hek, maar het huis zag er verlaten uit (en het was, zoals ik bij een later bezoekje ontdekte, vrij toegankelijk want de kelderdeur zat niet op slot en binnen hing een bos met alle sleutels van het huis!).

Door te zoeken op internet kwamen ze er gelukkig achter dat het wel degelijk te koop stond. Bij een makelaar in de buurt. Afspraak gemaakt en eropaf. Voor het merkwaardige duo dat ons op het makelaarskantoor ontving, was een bijnaam snel bedacht: de Gremlins.

LEES OOK:
Binnenkort op DitIsItalie.nl: videocolumns van Maarten Veeger
De Gremlins (foto: Cora en Marco)

De ene oudere heer droeg een korte broek waar twee witte, knobbelige benen uitstaken. Zijn opvallendste kenmerk was verder een lichte gezichtsverlamming die hem een beetje hinderde bij het spreken. De andere heer had een gekromde rug en het leek daardoor alsof zijn hoofd van zijn nek op zijn borst gegleden was. Statler en Waldorf zouden ook geschikte bijnamen zijn geweest.

Toen iedereen na de eerste begroeting aan tafel zat, viel er een stilte, alsof de heren makelaars niet goed wisten hoe ze dit moesten aanpakken. Een klant! Die zie je anders nooit! Na een aarzelende opening onzerzijds kwam het gesprek gelukkig toch op gang, wat de heren er al snel toe noodzaakte hun hoogzwangere assistente erbij te roepen.

Ons was al snel duidelijk dat zij de kurk was waarop dit kantoor dreef. Dossier bij de hand, pen en papier in de aanslag, kant-en-klaar antwoord op al onze vragen. Hoewel, alle? Er waren uiteraard nog geen kadastertekeningen en -uittreksels enzovoorts. Maar die zouden ze snel opvragen en e-mailen.

Het eerste overleg was goed verlopen en we verlieten het kantoor met bescheiden optimisme… en een beetje zorg, over hoe de zaken zouden lopen als de assistente over een maand met zwangerschapsverlof zou gaan?

Na een paar dagen ontvingen we de beloofde email. Wat meteen opviel was dat de Gremlins ook hieraan hun handen niet hadden vuilgemaakt; de gegevens kwamen van een geometra, een bouwtechnicus, een Italiaans manusje-van-alles. Dat je aan deze persoon veel meer hebt dan aan een makelaar wisten we al van ons eigen koopavontuur.

Jammer genoeg zat er bij de e-mail alleen een plattegrond van het huis en een eigendomsbewijs. Geen kadastrale kaart, geen uittreksel uit het hypotheekregister, helemaal niets. Dus besloten we het een en ander maar weer zelf op te vragen, zoals tot nu toe altijd nodig was gebleken. Lang leve het internet!

LEES OOK:
Column: a pranzo

Bij inspectie van de bemachtigde documenten (de makelaars keken helemaal niet vreemd op toen we er zelf mee op de proppen kwamen, maar reageerden in de trant van ‘dat hadden wij jullie ook kunnen aanleveren’) doken meteen een paar problemen op die de Gremlins moesten (laten) oplossen.

Een deel van het terrein stond nog op een andere naam dan die van de verkoper en het huis had geen officieel adres. ‘Geen probleem, non ci sono problemi,‘ riepen de heren makelaars. De nog steeds hoogzwangere assistente noteerde de actiepunten. Geen probleem, nee, maar wel vertraging!

De voor de overdracht voorziene datum in het koopvoorstel kon alvast een maand worden opgeschoven. Helaas bleef het daar niet bij. Want toen alle hobbels gladgestreken leken, ontdekte de taxateur dat de op de kadastertekening aangegeven porticato, een open galerij, in werkelijkheid was veranderd in een (gesloten) serre.

De ‘porticato’ bleek een serre (bron: consulcasaoltrepopavese.it)

Klopt niet, kan niet, aanpassen! En zo zijn we inmiddels een maand of zes verder. Gaat het nog lukken? De komende maand wordt doorslaggevend! Een huis kopen in Italië vraagt geduld, heel veel geduld.

* Ongetwijfeld bestaan er ook serieuze, vakbekwame en betrouwbare Italiaanse makelaars. Niets ten nadele van hen! Helaas ben ik zelf alleen nog maar exemplaren van de hier beschreven soort tegengekomen.

Meer leuke verhalen over het leven in Italië lezen? Die vind je in de drie delen ‘Italiaanse Toestanden’ van Stef Smulders, o.a. verkrijgbaar bij bol.com.

Column: Gremlins!
5 (1 stemmen)

Stef Smulders

Geschreven door Stef Smulders

Stef Smulders is een Nederlander die in 2008 met echtgenoot Nico en hond Saar naar Italië emigreerde om daar een B&B te beginnen.
Hij verkocht zijn huis, liet familie en vrienden achter en deed een sprong in het onbekende. In 2014, bijna vijf jaar later, deed hij in het boek ‘Italiaanse Toestanden’ verslag van zijn belevenissen. Over de aankoop van een huis met een wispelturige makelaar, de verbouwing ervan met een eigenwijze aannemer, maar ook leuke en leerzame ontmoetingen met bijzondere Italianen. ‘Italiaanse Toestanden’ is inmiddels het hoogstgewaardeerde Italiëboek op bol.com en is in het Engels en het Spaans vertaald. In 2016 schreef hij het vervolg: Meer Italiaanse Toestanden en in 2017 verscheen deel 3, 'Nóg Meer Italiaanse Toestanden'. In 2019 zal zijn eerste bundel met zeer korte komische verhalen verschijnen, onder de titel ‘Bezoekuur en 100 Andere Zeer Korte Verhalen’.

One Ping

  1. Pingback:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Gianluca Vacchi

Gianluca Vacchi, het bruisende leven van Mister Enjoy!

Lazzaro Felice

Winactie: Lazzaro Felice