in

Italiaanse toneelstukjes

van A naar B(eter) in 24 uur

in het Italiaanse ziekenhuis
Foto's: Martine van Groenigen

Het is zover. We gaan van zomer naar herfst en straks zelfs naar de winter. Een routine waar ons koude kikkerlandje elk jaar punctueel aan voldoet. Soms is de zomer iets te kort of de herfst net wat te vroeg, maar al met al: vier seizoenen met hun eigen voor- en nadelen. De zomer is heerlijk inclusief een zonnesteekje hier en daar. De herfst is gezellig maar af en toe een griepje of andere algehele malaise. Zelfs in het land van la dolce vita.

Italië bleef mij maar verrassen, elke dag weer. Was het geen nieuwe buurjongen dan was het wel een nieuw medicijn. Want ik heb in Italië een heel nieuwe vorm van aanstellen gezien. Of aanstellen… Laten we het een cultuurverschil noemen. Waar het in Nederland al gauw bij een verkoudheidje ‘niet zo aanstellen’ is, is dat in Italië iets waarvoor je naar een arts zou gaan.

Blonde krullen op de fiets

Op dat gebied was het toch aardig wennen in Italië. In Nederland was het voor mij, als nuchtere Fries, niet meer dan normaal om ’s ochtends met mijn natte haren op de fiets te stappen en naar school te gaan. In Italië was dit niet oké. Dat ik het in mijn hoofd durfde te halen was al uit den boze. ’s Ochtends moest mijn haar eerst aan een kappers-waardig ritueel hebben voldaan voor ik mocht gaan fietsen. Föhnen, drogen met een handdoek, nog meer föhnen en als er ook nog maar één haartje vochtig was had mijn Mamíta altijd wel een verschrikkelijk leuke hoed of muts in de aanbieding.

LEES OOK:  Column: kleren maken de man

De eerste maand ging dit er bij mij nog in. Ik onderging vol discipline mijn nieuwe moeders’ ochtend-ritueel. Dat ik daar minstens veertig minuten langer mee bezig was, was natuurlijk bijzaak. Op den duur werd het me te veel. Van Mantua naar Bologna is toch nog wel een stukje, zeker in de ochtend, en ik wilde dan ook alle kostbare minuutjes sparen.

Je begrijpt: ik viel terug in mijn oude patroon. Ik ging met natte haren en soms zelfs zonder ontbijt (ook een groots en meeslepend drama) op de fiets naar het station. Dat ik stom toevallig een paar weken later een griepje te pakken had kwam natuurlijk door, je raadt het al: mijn natte haren!

Mysterieus virus

Maar niet alleen die natte haren stonden mijn gezondheid in de weg, ook een mysterieus virus bij mijn gal heeft mij aan het eind van mijn Italiaanse avontuur genekt. Ik kreeg weer een soort griep en mijn Mamíta en Papíto stonden alweer in mijn kamertje te vertellen wat ik niet goed had gedaan. Uiteraard mijn natte haren, maar ook het feit dat ik vaak met mijn raam open sliep, geen sokken aan had en niet zes vitaminepilletjes in de ochtend nam verklaarden waarom ik op dat moment met een goede veertig graden koorts in bed lag. Ziek is ziek.

LEES OOK:  Column: hoe kom je bij het einde van de wereld, bij Calabrië

Prikkie geven

Natuurlijk heeft elk mens zijn eigen pijngrens, maar toen Mamíta mijn kamer in kwam en zei dat ze me zelf een injectie in mijn onderrug ging geven, ‘want dat medicijn kwam gewoon vanuit de supermarkt’, trok ik aan de bel. Een échte arts. Het bleek een galblaasontsteking te zijn. De arts stelde zijn diagnose op basis van mijn blonde haren. Zulke dingen kwamen vaak voor bij blonde meisjes. Ik dacht dat het een grapje was en we gingen, inclusief vijf verschillende medicijnen, terug naar huis. Het was geen grapje. Een dag later bevond ik me in een Italiaans ziekenhuis.

In het ziekenhuis
In het ziekenhuis

Toneelstukje

Mijn Italiaans had zich op dat moment toch wel naar hogere sferen getild en gelukkig kon ik mijzelf aardig redden. Ik wist hoe ik om een extra kussen moest vragen. Redde het om te zeggen dat ik graag aardappelpuree wilde eten en kon luid en duidelijk vragen wat er nou precies met mij aan de hand was. Gelukkig maar, want er waren weinig tot geen Engels-sprekende artsen.

Na een dikke week in het ziekenhuis te hebben doorgebracht, spelletjes te hebben gedaan met de artsen en zelfs een rolstoel-race, werd het voor mij tijd om weer terug naar mijn tweede thuis te gaan. Mijn moeder en mijn zus waren in die week overgekomen vanuit Nederland dus mijn toneelstukje was voorbij. Een toneelstukje leek het later echt, want tot op de dag van vandaag blijft het een mysterie wat er nou daadwerkelijk aan de hand was.

LEES OOK:  Videocolumn: Mido, de grootste brillenbeurs ter wereld
Mama op bezoek
Mama op bezoek

Terug naar huis

Een paar dagen later was het vrijdag. De dag dat mijn nieuwe familie en ik, zoals elke week, naar het buitenhuis aan het Gardameer gingen. In de auto merkte ik al dat ik me ziek voelde worden, maar: na een dikke week Italiaans ziekenhuis in plaats van een Italiaanse villa en Italiaans ziekenhuis-eten in plaats van de Italiaanse pizza’s en pasta’s was ik daar toch wel goed klaar mee.

Ik deed alsof er niks was. Mijn Mamíta, natúúrlijk niet dom, wist wel beter. De veertig graden koorts was terug en het besluit was snel gemaakt. Terug. Naar Nederland. Binnen 24 uur ging ik van Bardolino naar Mantua. Van Mantua naar Verona. En van Verona helemaal terug naar Amsterdam, waar, je verwacht het niet, de arts geen enkel virus in mijn bloed kon vinden.

Terug naar huis
Terug naar huis

De Italiaanse ziekte? Ik weet het niet, maar lieve mensen: ga nooit met natte haren fietsen!

Italiaanse toneelstukjes
3.5 (2 stemmen)

Geschreven door Martine van Groenigen

Martine van Groenigen

Martine van Groenigen is student journalistiek aan het Windesheim in Zwolle. Ze heeft in 2016 een halfjaar als au pair bij een Italiaans gezin gewoond en sindsdien maar één missie: teruggaan naar Italië. 'Ik was één keer eerder in Italië geweest maar daarvan kon ik me alleen de ijsjes herinneren, verder had het land niet veel bij mij losgemaakt.' Inmiddels wordt menigeen in haar omgeving bijna moe van de verhalen over het land, het eten en de mensen. Op DitIsItalie.nl schrijft ze enthousiast over haar eigen ervaringen en 'la dolce vita'.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

waarom ik Italiaans leerde

Waarom ik Italiaans leerde

italiaans recept - herfstpasta met groene pompoen

Italiaans recept: herfstpasta met groene pompoen