in ,

Leven in Rome – Rosita Steenbeek

Largo di Torre Argentina
Largo di Torre Argentina, de plek waar de auteur woont (foto's: Rosita Steenbeek)

Schrijfster Rosita Steenbeek kennen we natuurlijk allemaal. Ze schreef niet alleen vele romans, maar vooral ook veel over Italië en dan in het bijzonder over Rome, de stad waar ze al sinds het midden van de jaren 80 een groot deel van de tijd woont. En geef haar eens ongelijk!

Het leven in Rome is nooit gewoon, het is of je om de haverklap een filmscène binnenloopt, soms zelfs letterlijk zoals op de Piazza Navona waar Woody Allen aan het draaien is of bij een berucht café waar de moord op een Romeinse maffiabaas wordt nagespeeld.

In haar werk dat kortweg Rome heet heeft ze eerder al een groot aantal Rome-verhalen samengebracht. Dit werk hebben we daarom ook opgenomen in onze top 40 van boeken om de Italiaanse cultuur te leren kennen.

Maar nu is er een nieuw boek, gebaseerd op een verzameling columns die eerder in Italië Magazine zijn verschenen. Stuk voor stuk korte verhaaltjes van slechts een paar honderd woorden in in de geheel eigen stijl van Steenbeek een aspect van de veelzijdige Romeinse cultuur belichten.

En zoals de vaste lezers van Dit is Italië ook wel weten van de verhalen van de eveneens in Rome wonende Aart Heering, raak je daarover nu eenmaal nooit uitgepraat.

In de verhalen daarom veel ontmoetingen met Romeinen, opvallende zaken uit de media, wandelingen door Rome en ook verhalen over de stille stad die Rome na de corona-lockdown werd.

Pantheon in de avond

Een fragment:

Maar het lukt me niet achter mijn schrijftafel te blijven zitten. Rome is zo wonderbaarlijk, surrealistisch, zonder verkeer, zonder toeristen en vrijwel zonder Romeinen. Je mag je alleen bewegen dichtbij je eigen huis en meer dan ooit voel ik me bevoorrecht dat ik in het centrum woon zodat ik op de mooiste pleinen boodschappen kan doen.

    Ik loop door de Via del Pantheon waar het enige menselijke gezicht dat van Rafaël is, op het affiche met de uitnodiging zijn meesterwerken te komen bewonderen in het museum dat drie dagen na de opening dichtging.

    Op de Piazza della Rotonda is geen mens te bekennen, de terrassen zijn verdwenen, het Pantheon staat er in alle eenzaamheid, onverzettelijk. Slechts het ruisen van de fontein is te horen, het koeren van duiven en af en toe de stappen van een mens. De winkel waar gewoonlijk toeristen uit alle hoeken van de wereld zich verdringen voor de Italiaanse delicatessen blijkt wèl open en is veranderd in een buurtzaak. Ik loop erbinnen, ben de enige en koop mozzarella bij een somber ogende jongeman. Hij valt bijna flauw van verveling verzucht hij. De oude eigenaar is laconieker, in het bestaan is nu eenmaal alles mogelijk. Ik vervolg mijn expeditie door lege straten, langs neergelaten rolluiken waar ik alleen mijn eigen voetstappen hoor, naar wat gewoonlijk de drukste plek is van de stad, de Trevifontein. Het geluid van het water komt me al tegemoet. Er is niemand behalve twee slenterende agenten.

Ook Leven in Rome is weer typisch zo’n boek dat liefhebbers van de Italiaanse cultuur aan zal spreken. Je leest er alles in wat Italië (in het bijzonder Rome) zo mooi maakt, maar ook alles wat het soms zo onuitstaanbaar of lelijk maakt. Door de opzet in columns kun je het niet al te dikke boekje er makkelijk even bij pakken en één of meer verhaaltjes voor het slapengaan lezen. Perfect voor nu op het nachtkastje – of straks hopelijk weer op ons Italiaanse ligbedje aan het zwembad.

Het verhaal Pronto soccorso is een mooi voorbeeld. Hierin gaat Steenbeek na een constatering van te hoge bloeddruk door de apotheker naar het ziekenhuis op Tibereiland, omdat dat ‘het mooiste ziekenhuis ter wereld’ is. De wachtkamer zit vol en niemand hoort wanneer hij of zij aan de beurt is, de oncomfortabele banken zijn van hout en het wc-papier is op. Na geklaag van een New Yorker bij het personeel over het gebrek aan informatie vraagt de schrijfster hem of hij geen heimwee naar zijn stad heeft. Hij antwoordt schouderophalend: ‘Als je in New York in een wachtkamer zit, zegt niemand een woord.’

Als Steenbeek na 5 uur wachten eindelijk aan de beurt is voor een bloeddrukmeting en een hartfilmpje, complimenteert ze de arts met de prachtlocatie. Het antwoord: ‘Dat is de enige reden waarom ik hier werk.’

Piazza di Spagna

Tot slot nog een volledige column uit het boek:

METRO C

Metrolijn C waaraan in 2007 is begonnen, had al lang klaar moeten zijn maar alles liep anders. Het stuk buiten de stad ging gesmeerd, maar hoe dichter de bouwplaats het centrum van Rome naderde hoe lastiger het werd. Dat was te verwachten en daarom hadden velen zich verzet tegen dit project, maar de mensenstromen moesten in onzichtbare banen geleid.

    De lijn zou langs de Sint Jan van Lateranen lopen, langs het Colosseum, er zou een nieuwe halte worden gemaakt bij het Forum, op de Piazza Venezia en dan zou hij door zoeven richting de Sint Pieter. Van de archeologische laag zouden ze geen last hebben want daar ging de metro op vijftig meter diepte onderdoor. Maar je moest natuurlijk wel bij die ondergrondse trein kunnen komen en er ook weer uit, naar de bovenwereld. Dat bleek minder gemakkelijk.

    Veel winkels bij de Sint Jan van Lateranen zijn failliet omdat ze al jaren schuilgaan achter lelijke gele schotten want daar was een agrarisch bedrijf uit de Oudheid tevoorschijn gekomen. Bij het Largo Amba Aradam waarvan de naam verwijst naar de in 1936 gevoerde slag om de berg Amba Aradam in Ethiopië, zou een gelijknamig metrostation komen maar de werklieden zijn tegengehouden door de lijfwacht van keizer Hadrianus. Negen meter onder het straatoppervlak stuitten ze op een kazerne uit de eerste helft van de tweede eeuw die achttienhonderd vierkante meter beslaat met negenendertig kamers, sommige voorzien van fresco’s en mozaïekvloeren.

    Mijn vriendin Lidy woont ernaast. Het werkterrein is afgesloten zegt ze, maar we kunnen een ommetje maken. Ik wandel naar haar toe en dat is toevallig de route waaronder metro C moet gaan lopen.

    Gefluit van een verkeersagent op de Piazza Venezia komt me tegemoet. Het is daar nu nog ingewikkelder omdat er op verschillende plaatsen wordt gegraven. Onder de grootste plek die openligt, is een paar jaar geleden het Auditorium van Hadrianus ontdekt. Daar kon de metrohalte dus niet komen. Er wordt gezocht naar een alternatief op het weidse plein. Ik wandel verder over de via dei Fori Imperiali, weldadig stil nu die voor verkeer is afgesloten, maar bij de Basilica van Maxentius en het Colosseum verpesten de gele schuttingen en torenhoge machines al jaren het beeld en de betovering. Ook bij de Santo Stefano Rotondo staan nu gele schuttingen en even verderop bij het Largo Amba Aradam en de antieke Porta Metronio.

    ‘De mensen uit de buurt missen hun parkje,’ zegt Lidy. Het is al lange tijd verdwenen achter diezelfde gele, druk beplakte schotten. We lopen naar de Sint Jan van Lateranen waar veel winkels nog steeds verstopt liggen, en dan nemen we een andere weg terug.

    ‘Zie je dat voetbalveld?’

    Ik kijk naar jongens van een jaar of veertien die achter een bal aanrennen en lees dan tot mijn verrassing: AS Roma.

    ‘Daar ligt de metro al onder. Er gebeurt dus wel wat.’

    Iets verder wordt getennist.

    ‘Die moeten ook weg, voor een paar jaar waarschijnlijk.’

    Dan komen we weer langs schuttingen. Ik gluur door een kier en zie een eindeloos terrein van stenen, kuilen, bergen zand, muurtjes: de resten van de antieke kazerne. De hekken rond het terrein moeten schtagravers tegenhouden en ook voorkomen dat er ongelukken gebeuren.

    Voorlopig zijn ze nog wel even bezig. Het startbedrag van drie miljard is al vijf miljard geworden en daar zal het niet bij blijven. Maar dan heb je wel de mooiste metrolijn van de wereld, want er is besloten om alle archeologische ontdekkingen op te nemen in de stations, zodat je met lijn C een reis kunt maken door de tijd. Bij de Sint Jan van Lateranen staan we straks in het antieke agrarische bedrijf waar we stompen van zes perzikbomen zien die bewaard zijn gebleven dankzij de atmosferische omstandigheden. Onder de Piazza Venezia kunnen we een kijkje nemen in het muziekpaleis van keizer Hadrianus. En wie weet wat er allemaal nog opduikt.

    Wat zijn een paar jaar meer of minder in deze stad.

Piazza Navona

Leven in Rome
door: Rosita Steenbeek
184 blz.
€ 19,99 (ook verkrijgbaar als e-book voor € 11,99)
Uitgeverij Prometheus, april 2021
ISBN 9789044647501

Dit Is Italië

Geschreven door Dit Is Italië

Benvenuto su Dit is Italië. Dit is Italië is een digitaal Italië-magazine dat zich richt op liefhebbers van het land. Niet alleen als vakantiebestemming, maar ook als het land van ‘ik vertrek’, la dolce vita, lekker eten en modieuze noviteiten. Op ditisitalie.nl vind je Italië-nieuws, leuke verhalen, wetenswaardigheden, tips, recepten, reistips, must-sees en van alles meer over Italië. Ook jouw Italië-tips zijn welkom!

Geef een reactie

Avatar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Mooi middeleeuws Mondavio

Een nieuw huis in Italië – deel 11