in ,

Column: oorkaars

De behandeling met oorkaarsentherapie (foto's: Stef Smulders)

Terwijl Roberto een verhaal het vertellen is, friemel ik met mijn wijsvinger in mijn oor en trek er een pijnlijk gezicht bij.

‘Wat heb je?’ vraagt Roberto bezorgd.
‘Mijn oor zit al een paar dagen dicht,’ verzucht ik.
‘Maar heb je dan geen cono geprobeerd?’
‘Cono?’ vraag ik verbaasd, want een cono ken ik alleen van de gelateria waar ik altijd een cono con due gusti, een hoorntje met twee bolletjes bestel, nocciola en pistacchio.
Ma sì, een cono, dat werkt perfect!’ roept Roberto, verbaasd dat wij dat wondermiddel niet kennen. ‘We gebruiken het een paar keer per jaar, want Antonica en Chiara hebben allebei last van verstoppingen van de gehoorgang.’
‘Maar wat is het dan?’ vraag ik, nieuwsgierig nu, maar nog niet zeker of ik er wel aan wil. Wat kan dit nu toch weer voor (middeleeuws?) folkloristisch gebruik zijn?

Roberto legt het uit: ‘Een cono is een lange, dunne kegel van met bijenwas geïmpregneerd papier die je voorzichtig in de gehoorgang duwt en dan in brand steekt.’
‘Wat?’ roep ik verschrikt. ‘Mijn oor in de fik? Mij niet gezien.’
Roberto moet lachen om mijn paniek. ‘Wees niet bang, we zullen het laatste beetje hoofdhaar dat je nog hebt echt niet wegbranden.’
Fijn. Dankjewel, Roberto.
‘Door het vuur ontstaat er een onderdruk in de kegel die maakt dat overtollig oorsmeer uit je oor getrokken wordt, als bij een schoorsteen’ vervolgt Roberto zijn uitleg.
Het leek mij sterk, maar wie ben ik. Anders dan het aanstaande slachtoffer van deze natuurkundepracticumproef.
‘Je kunt die hoorntjes bij vrijwel elke supermarkt kopen voor twee euro per stuk. Nooit gezien?’
‘Nee,’ antwoord ik stug. Alsof de alomtegenwoordige verkrijgbaarheid een garantie is voor de veiligheid van mijn kostbare oor!
Maar Roberto gaat onverstoorbaar verder. Ik bespeur een geniepig glimlachje in zijn mondhoek. Hij verheugt zich ongetwijfeld op het aanstaande experiment waarbij ik het lijdend voorwerp zal zijn.
‘Er zit een beschermrondje bij, dat voorkomt dat je oor verbrandt,’ vervolgt hij geruststellend.
‘Aha, van plastic, metaal, of wat?’
‘Nee, van karton.’
Ik val even stil. Karton, brandbaar, eh…
‘Maak je geen zorgen, dit middel wordt al heel lang toegepast en zelf heb ik het ook al tig keer gedaan. Ik zal Antonica vragen of ze er nog een paar in huis heeft.’

Dat is ‘m dan, de oorkaars

Antonica heeft (helaas?) nog een paar van die wonderkegels in huis en een halfuur later ligt mijn hoofd op een kussen op tafel (met mijn lichaam er gelukkig nog aan vast) en steekt er een papieren kegel recht uit mijn oor omhoog.
‘Ik steek hem nu aan, rustig stil blijven liggen. Het duurt maar twintig minuten.’
‘Twintig?’ is het laatste wat ik nog roep. Famous last words?
‘Stil, niet bewegen.’
Gelukkig voel ik niks, voorlopig, en na ruim een kwartier blaast Roberto de vlam uit en trekt hij de kegel uit mijn oor. Dat niet meteen weer dichtslaat, zoals de afgelopen dagen steeds het geval is geweest. Mmm. Zou het echt werken?
‘En?’ wil Roberto weten.
‘Tja, de gehoorgang lijkt open,’ aarzel ik.
‘Zie je wel, werkt altijd.’ Roberto kijkt mij triomfantelijk aan. ‘En kijk, in de koker zit het vuil dat uit je oor getrokken is.’
Er zitten inderdaad wat bruingele brokjes onder in de papieren koker. Maar lijken die niet erg op… bijenwas?
‘En nu moet je meteen het andere oor ook doen, want anders raakt je systeem uit balans,’ roept Roberto vervolgens terwijl hij mij een nieuwe koker voorhoudt.
‘Mijn andere oor? Maar daar is niets mis mee!’ protesteer ik.
‘Dat hoort zo,’ Roberto kijkt me ernstig aan maar ik weiger pertinent. Geen gerotzooi met een gezond oor.

Op de behandeltafel

Nu, dagen later, is mijn oor nog steeds open. Hoera! Op een Italiaanse website over alternatieve geneeskunde wordt de lofzang over deze methode gezongen, zie ik. En er staat ook bij dat je ALTIJD ook het andere oor moet doen, wat voor mij toch net dat vleugje bijgelovige hocus pocus aan het middel geeft dat me argwanig maakt.

Op Wikipedia (de Nederlandse, er is geen Italiaanse versie van het artikel!) lees ik daarna dat het toepassen van een ‘oorkaars’ als niet effectief, potentieel gevaarlijk en kwakzalverij beschouwd wordt:

Het gebruik van oorkaarsen levert vaak complicaties op. In het genoemde onderzoek kwam naar voren dat er 21 meldingen van oorbeschadigingen waren geweest bij de 122 ORL-artsen die hierover waren geïnterviewd, zoals trommelvliesperforaties, infecties, brandwonden en verstopte gehoorgangen. De conclusie van de onderzoekers was dat oorkaarsentherapie niet alleen nutteloos maar ook gevaarlijk is.

Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Oorkaarsentherapie

Het verhaal van de schoorsteenwerking zou ook onzin zijn. Een wetenschappelijke studie heeft dit kennelijk bewezen. En de rommel die in de koker achterblijft is inderdaad gewoon de gesmolten en weer gestolde bijenwas. Tja. Zal best. Maar mijn oor is wel mooi weer open. Misschien heeft de warmte van de gesmolten bijenwas er ‘alleen maar’ voor gezorgd dat de koker een opening in de prop oorsmeer had geboord? Hoe het ook zij, ik ben op een Italiaans-folkloristische manier van mijn probleem afgeholpen.

Risico’s van oorkaarsentherapie (bron: Verywell)

Nu heb ik de laatste dagen ook last van een geïrriteerd oog. Zal ik dat ook eens aan mijn dottore di fiducia voorleggen? Nee, toch maar niet. Eerst zelf de Italiaanse alternatieve gezondheidswebsites maar eens raadplegen voordat ik het aan Roberto voorleg. Straks raadt hij nog aan om het oog met een zilveren lepel uit de kas te wippen en een nacht bij wassende maan in een kopje extra vergine olijfolie te laten weken…

Ik had toch nog ergens een flesje oogdruppels staan?

🇮🇹Leestip: Meer leuke verhalen over het leven in Italië lezen? Die vind je in de drie delen ‘Italiaanse Toestanden’ van Stef Smulders, o.a. verkrijgbaar bij bol.com.

Stef Smulders

Geschreven door Stef Smulders

Stef Smulders is een Nederlander die in 2008 met echtgenoot Nico en hond Saar naar Italië emigreerde om daar een B&B te beginnen.
Hij verkocht zijn huis, liet familie en vrienden achter en deed een sprong in het onbekende. In 2014, bijna vijf jaar later, deed hij in het boek ‘Italiaanse Toestanden’ verslag van zijn belevenissen. Over de aankoop van een huis met een wispelturige makelaar, de verbouwing ervan met een eigenwijze aannemer, maar ook leuke en leerzame ontmoetingen met bijzondere Italianen. ‘Italiaanse Toestanden’ is inmiddels het hoogstgewaardeerde Italiëboek op bol.com en is in het Engels en het Spaans vertaald. In 2016 schreef hij het vervolg: Meer Italiaanse Toestanden en in 2017 verscheen deel 3, 'Nóg Meer Italiaanse Toestanden'. In 2019 zal zijn eerste bundel met zeer korte komische verhalen verschijnen, onder de titel ‘Bezoekuur en 100 Andere Zeer Korte Verhalen’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Pesto: 8 variaties op een thema

doeltaal = voertaal Italiaans

Help! De juf praat Italiaans!