in , ,

Column: over eten op z’n Italiaans

Eten op z'n Italiaans

Eten op z’n Italiaans. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. En misschien doe ik dat ooit nog wel. Voor nu een aantal opvallende Italiaanse rituelen rondom het eten. Die voor de echte Italië-fans geen verrassing meer zullen zijn.

Pasta eten

Pasta. Dat is het woord. En daar hebben ze genoeg soorten van. Van het (Nederlandse) woord ‘macaroni’ moeten Italianen niet veel hebben. Want welke soort wil je en welke vorm? Van macaroni’s en  spaghetti’s (let op het dubbele meervoud) heeft elke supermarkt ongeveer vijf meter schappen lang, van boven naar beneneden de planken vol. Om nog maar te zwijgen over gnocchi, penne en cannelloni.

De beste pasta maakt la mamma, de bijna beste pasta maakt la nonna (oma) en dan het restaurant om de hoek. Italianen eten vaak buiten de deur, maar nooit erg ver. Wat ze kennen, eren ze.

Trouwens, pasta is lunch. Pasta is geen avondeten, in ieder geval geen hoofdgerecht. Dat is alleen voor ons zo. Zelf gemaakt, zelf gekookt en met een saus die lang gestaan heeft. Met de hele kruidentuin erin. Geen saus uit een potje, natuurlijk.

Macaroni bolognese? Nooit van gehoord. Ook in Bologna niet. Wat wij bolognese noemen is in Italië ragout. Ragù. Wil je er vlees of liever wat anders in?

LEES OOK:
Column: vendemmia

Brood bij het eten

Bij elke pastamaaltijd zit brood. De pasta is belangrijk, maar ook de boel er omheen. Gefrituurde inktvisringen, sla, fruit en zoals gezegd meerdere soorten brood. Van seriale (bruin brood) naar bianco (wit brood) en regionale broden. Zoals in Toscane de overheerlijke, maar wat vette en zoute focaccia.

Het belangrijkste is niet wat men eet. Italianen eten Italiaans en weinig anders. Het zijn niet zo van die over-de-grens-eters. Eetgewoontes uit andere landen worden niet gemakkelijk overgenomen.

Pisa heeft een McDonald’s, maar wel aangepast aan de stijl van de buurt en zeker niet zo’n schreeuwende rode gevel.  Hollandse kinderen zijn er (vlak bij de westelijke ingang van het plein bij de toren) voorbij voor ze het zelf in de gaten hebben. Overigens is er in Viareggio ook een eetgelegenheid van de Amerikaanse gigant die andere hamburgers bakt.

Met z’n allen aan tafel

Over het hoe en waarmee, kunnen we het nog wel even hebben. Italianen eten met z’n allen aan een grote tafel en er wordt gepraat, de dag doorgenomen, gegeten en plezier gemaakt. Het is een serieuze aangelegenheid, maar wel met de klemtoon op iets wat wij gezellig zouden noemen. Voor Italianen is het gewoon dagelijks gedrag.

Waar is het mes?

Het waarmee is ook van belang. Heb je pasta besteld? Dan krijg je een vork. Geen mes. En ook geen lepel. Geen Italiaan draait zijn pasta met zijn vork in een lepel. En ook om een mes vragen om de pasta mee te snijden is not done. Het geeft voder Italianen aan dat je denkt dat het eten niet gaar is en niet goed genoeg is. Evenals de eerste gang van Nederlanders naar de zoutpot als je nog niet eens geproefd hebt. Ongehoord en niet netjes. Tenminste, in Italiaanse ogen.

LEES OOK:
9 essentiële kledingtips voor Italië

Zoals die ene jongedame tegen haar vader zei: ‘Pap, hoe moet ik nu de spaghetti snijden als je geeneens een mes krijgt. Wat stom.’ En pa dacht in zijn argeloosheid ook al dat men dit gewoon vergeten was en kwam dochterlief te hulp met de opmerking: ‘Ik zal het wel even vragen.’

Dat er weinig op het bord was dat gesneden zou moeten worden, is dan nog niet ingezonken. Nee, spaghetti snij je niet in twee of drie delen. Nee, spaghetti eet je niet met mes en vork of met vork en lepel, maar alleen met een vork. Draai het er gewoon in kleine beetjes op, eventueel tegen de rand van het bord. Je neemt toch zeker de tijd voor het eten?

Eten met messen

Pas als er ’s avonds vlees gegeten wordt, met iets erbij en alweer brood, komen de messen op tafel. Als er iets gesneden moet worden, krijg je een mes. Voor vis een ander mes dan voor vlees. En als de bediening je vis even van de graat voor je haalt, dan kan het mes ook gelijk weer weg.

Moeilijk, die Italiaanse gewoonten en gebruiken rond eten? Welnee, gewoon lekker eten en kijken hoe die Italianen om je heen het doen. Geniet ervan!

Peter van der Naald

Geschreven door Peter van der Naald

Peter van der Naald geeft op nuchtere, humoristische wijze commentaar. In een volkomen eigen stijl en met eigen taalgebruik. Het sterkste punt van zijn stukjes is dat ze gaan over schijnbaar doodnormale zaken. Humoristisch geschreven in een eigen stijl. Met woordgrapjes die ook weer aanzetten tot nadenken. Een bijzondere kijk op Italië, op herkenbare situaties. Dingen van elke dag waar iedereen die wel eens in Italië is geweest, zich in kan herkennen.

One Comment

Leave a Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

limoncello

Zo herken je een authentieke limoncello

Italiaanse kinderen en school

Column: Italiaanse kinderen en school