in

Column: wij mogen ook eindelijk scheiden!

Afvalscheiding in Italië
Afvalscheiding in Italië (foto: Pixabay)

Ik geloof dat ik de enige was die er geen problemen mee had toen het er uiteindelijk van kwam. Het stuitte me al tegen mijn borst sinds we hier kwamen wonen. Het strookte gewoon niet met mijn gewoontes. Dus toen de kogel na al die jaren ook hier in de gemeente door de kerk was, was ik een van de weinigen die niet protesteerden. Iedereen had er wel iets over te zeggen. Iedereen had er moeite mee. Maar ik was alleen maar blij. Want wij mochten nu eindelijk ook scheiden. Ons afval wel te verstaan.

Uitzoeken

In Nederland was ik niet anders gewend. Flessen met statiegeld zorgden voor dat extra zakcentje, die zonder waarde verdwenen in de glasbak. Oud papier werd van tijd tot tijd opgehaald door de sportclub. GFT-afval verdween in de GFT-bak en de rest in de grijze afvalbak. En volgens mij werd plastic toen ook al apart opgehaald, maar ik kan me vergissen. Hoe dan ook, het was een regelrechte cultuurschok toen we in Italië belandden. Bijna alles werd op één hoop weggegooid. Alleen het papier en het glas verdween in aparte bakken. Ik maakte elke dag mijn wandelingetje naar de afvalcontainers om daar alles in te kieperen. Niet dat ik nou zo milieubewust ben, maar ik had toch iedere keer het gevoel iets te doen dat eigenlijk niet door de beugel kon.

LEES OOK:  Column: leef je droom!

Ieder een eigen bak

Maar aan alles komt een eind, ook aan minder leuke dingen. Op een mooie lentedag kregen we tot onze verrassing allemaal onze eigen bakken aangeleverd. Een blauwe voor het plastic, een bruine voor het GFT-afval en een grijze voor de rest. Als extraatje waren de bakken gevuld met papieren zakken voor het oud papier en zakken van biologisch afbreekbaar materiaal. In een grote witte envelop stak de ‘vuilnisclopedie’ met goede raad over welk afval in welke bak moest verdwijnen. En een uitnodiging voor een avond vol informatie over de nieuwe manier van afvalophalen.

Wat gaat waar naartoe?

Natuurlijk had het in het begin behoorlijk wat voeten in aarde. Ik hoorde buren opgewonden discussiëren over lege pennen en welke bak. Zelf zocht ik twijfelend in de vuilnisclopedie of gebruikte servetten bij het oud papier, bij het restafval of bij het GFT moesten. Maar alles went. In plaats van iedere dag een wandelingetje te maken naar de vuilniscontainer, zetten we nu de bak van de dag buiten. Die daarna netjes geleegd wordt. Als we het afval tenminste netjes gescheiden hebben. Want de vuilnismannen zijn behoorlijk streng: een plastic dopje in het GFT-afval kan er al zorgen dat de zak eenzaam achterblijft. En als je iets niet netjes verpakt in zakken, schromen ze niet om even aan te bellen en je daarop te wijzen.

LEES OOK:  Column: alle punten verzamelen!

Goed bezig!

We zijn heel erg goed milieuvriendelijk bezig. Tenminste, als we onze burgemeester mogen geloven. Elk jaar krijgen we een brief met de resultaten in tonnen en percentages van goed gescheiden afval. In vergelijking met de gemeentes om ons heen, staan wij op nummer één. Wat ons volgens mij alleen maar wordt verteld om ons nog harder ons best te laten doen. Maar dat maakt niet uit, het doel heiligt de middelen.

Na al die jaren schuldgevoel draag ik weer mijn steentje bij aan een mooiere wereld. Denk ik. Want af en toe krijgen we een verzoek van de vuilnisdienst dat me achter mijn oor doet krabben. Tuinafval verplicht in stevig plastic zakken aan de weg zetten in plaats van afbreekbare zakken? Dat is dan wel weer een bijzondere manier van goed bezig zijn.

Column: wij mogen ook eindelijk scheiden!
5 (1 stemmen)

Geschreven door Myrthe Claus

Myrthe Claus

Ons dagelijkse leven in Italië, dat in kleine dingen soms zo anders, maar vast toch heel herkenbaar is voor iedereen in Nederland, is de basis voor mijn column hier op DitIsItalie.nl. Ik werk als freelance copywriter en schrijf voor en over (vrouwelijke) ondernemers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Nog een referendum: ook Noord-Italië stemt over autonomie

Nog een referendum: ook Noord-Italië stemt over autonomie

Italiaans recept: calamari e ‘nduja