Column: een broodje ijs

Ga je naar Bologna, dan weet je dat het ook op culinair gebied genieten wordt. Bologna heet niet voor niets La Grassa, de vette. Ik verheugde me voor mijn taalreisje al op de befaamde tagliatelle con ragù (noem het geen spaghetti Bolognese!) en de mortadella. Maar ik wist niet dat je hier ook een broodje ijs kon eten. Zoiets geks had ik nog nooit gezien. Eerlijk gezegd heb ik het ook niet gegeten. Een hoorntje ijs leek mij lekkerder, maar achteraf had ik spijt…

Mijn klasgenoot Frank deed het wel: zo’n broodje ijs verorberen. Hij bestelde het in de Sorbetteria Saragozza, toen we op weg waren naar de beroemde basiliek van San Luca.

Het was de laatste dag  van onze week Italiaanse les op de Scuola di Lingua Italiana in Bologna en een andere klasgenoot, de Noorse Kristin, wilde die laatste middag zo graag eens naar de San Luca.

Of we mee willen lopen, vraagt Kristin na de laatste les, die om 13 uur is afgelopen. We weten dat het een lange wandeling met een flinke klim is. Maar vooruit, Frank en ik besluiten met haar mee te gaan.

Met zijn drieën gaan we op weg. De binnenstad uit door de Porta Saragozza, een imposante middeleeuwse stadspoort. En verder, nog steeds door mooie overdekte arcades, de befaamde Bolognese portici. Onderweg willen we nog wel snel een broodje eten. Maar dat loopt mis…

Kristin zegt dat ze hier ooit eerder is geweest en toen in deze straat in een heel leuk restaurantje heeft gegeten, dat wil ze opzoeken. Bij alle leuke tentjes staan we even stil: is dit het, Kristin? Nee, zegt ze steeds. Nee, het lijkt er misschien op, het is ook 10 jaar geleden dat ze er was, maar nee, dit is het niet.

We lopen weer door. Dan zien we de mooie Sorbetteria met het verleidelijke ijs. We hebben het al warm, we hebben nog geen lunch op maar willen toch een ijsje. We beginnen gewoon met het toetje! En dan ziet Frank het bordje op de toonbank: hier kun je ook een brioche con gelato krijgen. Een broodje ijs: dat kan vandaag onze lunch zijn!

Maar het lijkt mij niks, een klef broodje met drie bollen ijs ertussen. Doe mij maar gewoon een hoorntje, en dat zegt Kristin ook. Maar Frank kiest het broodje ijs. Op de stoep voor de Sorbetteria gaan we even zitten om van het ijs te genieten.

Het broodje is een flinke hap, maar Frank smult ervan. Ik hoop nog op een ander broodje voordat we aan de klim naar de San Luca beginnen. Want het beroemde heiligdom, de Santuario della Beata Vergine di San Lucca, ligt bovenop een heuvel.

Dan ineens, sneller dan ik had verwacht, staan we al in de monumentale arcade die naar boven leidt. We beginnen aan de klim van 3,8 kilometer, helemaal overdekt met maar liefst 666 bogen die zijn gebouwd tussen 1674 en 1793.

Deze fraaie zuilengalerij is speciaal gebouwd als beschutting voor het icoon van de Heilige Maagd, dat elk jaar in mei in een processie vanuit de San Luca naar de kathedraal in hartje Bologna wordt gedragen.

Volgens de overlevering regende het vroeger bijna altijd tijdens die processie. En dat was een probleem, want dat heilige schilderij mag niet nat worden. Of is het zo, wat de gelovigen in die tijd zéker dachten: dat de madonna niet op die manier door de open lucht vervoerd wilde worden?

Eeuwen later lopen wij nu in de langste portico ter wereld, gebouwd voor de beata vergine, de heilige maagd van San Luca, en inmiddels een belangrijk monument in Bologna. Onder de bogen wisselen trappen en minder steile stukken elkaar af. Er zijn geen winkeltjes en restaurantjes meer. Alleen oude fresco’s met religieuze afbeeldingen en gedenktegels.

Mooi, en ook het uitzicht wordt steeds mooier. Het is ook warm en het is ver. We hebben alleen een flesje water. En we zeulen onze schriften ook nog mee, want we komen immers rechtstreeks van school.

Steeds als de portico een bocht maak, hoop ik dat we er zijn. Maar nee, nog meer trappen. Klimmen in de warmte is niet mijn sterkste punt. Even uitrusten en dan maar weer door. Nog meer trappen. Die heuvel is maar 300 meter hoog, maar het voelt voor mij als een hoge berg.

Ik krijg trek. Had ik nou maar dat broodje ijs genomen! O, wat een lekker broodje was dat eigenlijk! Ik zie nog levendig voor me hoe Frank ervan smulde. Nu heb ik spijt van mijn keuze.

Nog even doorzetten en dan toch, ineens, de laatste trap. We zijn er!! We zijn bij de beroemde oranje basiliek boven op de heuvel. Het uitzicht op Bologna vanaf hier is magnifico. En binnen kijken we ook onze ogen uit.

We zoeken de beroemde madonna en ontwaren haar achter het altaar, in een overdadig versierde lijst in een kapelletje vol ornamenten van goud en zilver. We mogen er dicht langs lopen, best bijzonder. Het is de zware klim waard geweest.

Als we weer buiten staan, is het 17 uur. We hebben er 4 uur over gedaan om boven te komen. Kristin en ik hebben nu echt honger. Maar in het parkje voor de basiliek heerst een serene stilte. Hier geen foodtrucks of souvenirtentjes, geen terrasjes, geen waterverkopers. Uniek eigenlijk. Deze plek wordt niet ontsierd door toeristische kraampjes. Geen felgekleurde ballonnen of afzichtelijke sokken met de madonna erop. Het is mooi.

Alleen….. we  kunnen toch niet op één ijsje ook nog eens een paar uur terug lopen naar de stad? Non ce la faccio! Dat red ik niet.

Google Maps geeft aan dat er toch echt één pizzeria moet zijn, hierboven. We gaan op onderzoek uit. Er staat geen enkel bordje, maar als we een stukje de gewone weg oplopen en goed rondkijken, vinden we het toch ineens: een ristorante. Daar bestellen wij meteen grote glazen ijsthee en pizza’s. O, wat hebben wij die verdiend!

Dan beginnen we aan de terugtocht door hetzelfde portico. Dat gaat veel sneller, we dartelen bijna naar beneden en zijn er zo. Want eerlijk is eerlijk: zo hoog is die heuvel niet.

Om 19 uur zijn we terug in het centrum van Bologna. Het wordt al donker. Maar wat was het een mooi avontuur. Ik kan het iedereen aanbevelen: klim die heuvel op naar de San Luca. Maar eet wel iets van te voren. Bijvoorbeeld een brioche con gelato.