Italiaanse film: Andiamo a bere l’ultima

Als je de Italiaanse taal aan het bestuderen bent, wil je je af en toe ook onderdompelen in het échte Italiaans. Een Italiaanse film bezoeken is dan een mooie gelegenheid. Gelukkig draaien er regelmatig Italiaanse films in het filmhuis, zo ook deze maand. In een bijna lege filmzaal bezochten we Andiamo a bere l’ultima (‘Laten we de laatste gaan drinken’).

Deze film ging op het Filmfestival van Cannes in première en won maar liefst 8 David di Donatello Awards (de Italiaanse filmprijzen), waaronder die voor Beste Film, Beste Regisseur en Beste Mannelijke Hoofdrol. En wat mij betreft is dat helemaal terecht.

In de film die slechts zo’n 100 minuten duurt krijgen we een Masterclass Levenskunst voorgeschoteld van de vrienden Carlobianchi ‘(‘Charlie White’) en Doriano (‘Dori’). We zien hoe deze wat verlopen vijftigers met een stuk in hun kraag half slapend in een oude Jaguar zitten. Het groene verkeerslicht merken ze niet meer op, pas na veel getoeter van een geïrriteerde achteropkomende auto schrikken ze wakker.

Ze besluiten nog een laatste drankje te nemen, voordat ze naar huis gaan. Maar na een laatste drankje volgt altijd nog een drankje en daarna nog een. Tijdens het verhaal blijkt dat ze wachten op de terugkeer van een derde vriend, die na een mislukte zwendel naar Argentinië is gevlucht en die mogelijk nog een flinke buit te verdelen heeft.

Carlo en Dori zelf zijn bijna blut. Maar dat weerhoudt ze er niet van de bloemetjes buiten te zetten. En tijdens hun nachtelijke escapade sluiten ze vriendschap met Giulio, een timide student architectuur, die de volgende ochtend zijn scriptie moet verdedigen en aanvankelijk nog pogingen doet om ertussenuit te knijpen.

‘Het laatste drankje’ verandert in een chaotische roadtrip van dit onwaarschijnlijke drietal door het achterland van Venetië, waarbij de vijftigers hun levenslessen en ongevraagde adviezen op Giulio overdragen. Dat gebeurt op een zowel dramatische als komische manier en aan het eind van de film heeft de student zijn afspraak op de universiteit gemist, maar er wel nieuwe beste vrienden bij.

Zoals zo vaak in Italiaanse films, is er een groter thema. Andiamo a bere l’ultima is een melancholische, geestige en liefdevolle ode aan zowel vriendschap als mislukkingen en de kunst om nog één keer te verdwalen en je vroegere ik terug te vinden. En daarmee is het écht een Italiaanse film.

Regisseur Francesco Sossai is erin geslaagd een hartverwarmende tragikomische anderhalf uur te produceren, waarin we een beeld krijgen van een generatie die zoveel heeft zien veranderen in relatief korte tijd.

Een film die ons niet alleen laat lachen en een klein beetje laat huilen, maar ons ook laat zien dat je soms schijt moet hebben aan het gestructureerde leventje dat we leiden. Dat je soms moet denken: fuck it, deze kans komt nooit meer terug. Dat diploma’s minder waard zijn dan de wijze lessen van twee beschonken vijftigers die wel hun haren, maar niet hun streken verloren hebben.

Heb je de kans, ga deze film dan zien! Laten we een laatste rondje nemen!