Het tweede huis van vrijbuiters Willem & Vonnie ligt in héél Italië

Als early adopters van zowel Volkswagenbusjes als het digital nomad-leven genieten Willem en Vonnie in alle uithoeken van Il Belpaese, en wel vanuit hun huis op vier wielen. De Haarlemmers vertellen over hun switch van loondienst en ondernemerschap naar het vrijbuitersbestaan, en natuurlijk over hun favoriete Italiaanse rariteiten. ‘Weer Italië inrijden voelt als thuiskomen.’

Willem en Vonnie eten, drinken, leven Italiaans. Ze spreken de taal vloeiend, verkennen heel het land met hun Volkswagen-camper en zijn de tel kwijt van het aantal keren dat ze hier vertoefden (‘schrijf maar 70 keer op’). Ook in hun woning in Haarlem staat steevast Rai 1 aan, en pasta op tafel. De vraag waar de Italië-liefde begon, roept specifieke herinneringen op.

Willem: ‘Allerlei dingen versterkten het, nog steeds. Van het weer en de sfeer tot de eerste keer carbonara eten in Senigallia. Maar het begon bij mij toen we in het noorden een ritje maakten, van Monza naar het Comomeer. We namen ergens een afslag en exact tóen gebeurde het, dat verliefdheidsgevoel: een soort mental picture van weelderige heuvels, landhuizen, een Alfa Romeo die ons tegemoet kwam, de lichtval. Dít is Italië, dit is waar ik wil zijn.’

Passeggiata

Vonnie: ‘Toen ik Italiaans studeerde ging ik in Zuid-Italië onderzoek doen, of het spreken van dialect van invloed was op de schoolprestaties van kinderen. Het hele dorp vond het geweldig dat er twee Nederlandse meisjes kwamen. Ze regelden allemaal dingen voor ons, zoals lunchen bij de burgemeester of picknicken met alle schoolkinderen. Op een avond vroeg iemand: ‘Gaan jullie mee naar de passeggiata?’ Huh, dachten wij, moeten we wandelschoenen aan, wat is de bedoeling? Toen bleek gewoon dat we over het dorpsplein gingen slenteren. Dat was het, rondlopen en iedereen gedag zeggen, of een beetje flirten.’

Willem: ‘Dat hele Italiaanse ritme past bij dat van ons. ’s Ochtends vroeg opstaan, niet al te zwaar ontbijten met goeie koffie, het centrum inwandelen, boodschappen doen, een aperitiefje rond twaalven, koken, lunchen, daarna de siësta, en om een uur of 5 weer een beetje tot leven komen en je opmaken voor de passeggiata.’

In hun Haarlemse huis hangt een poster van de kaart van Italië, volgeprikt met honderden gekleurde punaises. Vonnie: ‘Rood is heel leuk, daar moeten we zo snel mogelijk weer naartoe. Groen is gewoon leuk. Blauw is middelmatig leuk. Geel is ‘niet zo’. Wit is ‘nooit meer terug’. Het is niet altijd van tevoren in te schatten, het is een gevoel. Wij hebben andere interesses dan de gemiddelde toerist. Een supermarkt is voor ons bijvoorbeeld een uitje, om uitgebreid rond te kijken zoals anderen in warenhuizen rondsnuffelen. Ook bezoeken we graag een sagra.’

Wanneer kwam het idee Italië per camper te ontdekken?

Willem: ‘We wilden de complete kustlijn van Italië afrijden, maar hadden behoefte aan meer kampeercomfort. In 2007 lag ik op een Italiaans strand te mijmeren: als we 300 kilometer per dag rijden, kunnen we die ronde in 5 weken doen. Ik bestierde toen nog een opnamestudio, was eigen baas. Vonnie kon genoeg vakantiedagen opnemen.’

‘Terug in Nederland gingen we rondkijken op internet, wat nog niet zo uitgebreid was. Google bestond niet en campers waren niet zo in trek als nu. We kwamen via die ouderwetse startpagina’s bij camperverhuurbedrijven uit, die van die grote, lelijke mormels aanboden. Een soort rijdende koelkasten voor oudenvandagen. Wij wilden het juist klein en compact houden.’

Vonnie: ‘Ik ontdekte Dutch Nomads, dat Volkswagen T3-busjes verhuurde.’

Willem: ‘We dachten: O ja, T3-tjes, die heb je ook nog! Toen ging er – ping! – zo’n lampje branden: dat zijn hartstikke leuke dingen! Omdat ik als studiotechnicus al handel dreef met Duitsers via eBay, leek kopen me interessanter dan huren. Volkswagen is natuurlijk Duits, dus er ging een snoepwinkel open: honderden T3-tjes! Op benzine, op diesel, grote motor, kleine motor, klapdak, hoog dak, enzovoorts. Wekenlang heb ik me ingelezen over die busjes. Uiteindelijk hebben we de ideale camper in Frankfurt opgehaald en konden we onze droom tegemoet tuffen.’

Vonnie: ‘Die kustroute besloeg ruim 5.000 kilometer: 5 weken, gemiddeld zo’n 200 kilometer per dag met af en toe een rustdag. Bij Triëst reden we het land binnen en camperden we zuidwaarts, via de hak en de teen weer noordwaarts richting Ventimiglia. We genoten mateloos van de typisch Italiaanse taferelen. Een busje van de kaasboer dat toeterend het terrein opreed, zodat iedereen wist dat er verse mozzarella was. Tijdens een andere roadtrip was de vis, op een Sardijnse camping verkocht vanuit een Piaggio Ape, zó vers dat Willem ermee terugrende: Deze vis leeft nog! Toen sloeg die visboerin hem op een tafel dood en zei ze: Nou niet meer.’

Eén grote familie op de Italiaanse Volkswagen-meetings

Willem verricht alle onderhoud en reparaties aan hun bus zelf, ook nu het stel in zijn derde VW-camper rondrijdt. ‘Ik heb geen monteursachtergrond of zo. Ik begon er gewoon mee, uit een soort krenterigheid, en ook betweterigheid. De gemiddelde garage was duur en wist er net zo weinig van als ik. YouTube en allerlei fora in binnen- en buitenland boden how-to’s. Op camperfora kwam ik het begrip Volkswagen-meeting tegen. In Nederland was daar niet veel aan, maar op een Italiaanse busjeswebsite zagen die meetings er veel leuker uit, met veel eten en drinken en vooral meer verbroedering.’

‘We werden met open armen ontvangen, maakten vrienden voor het leven. Alle VW-busjes werden in een rondje gezet en alle eettafels aan elkaar om megabarbecues te houden, als één grote familie. Op een gegeven moment hadden ze bedacht dat iedereen een specialiteit uit zijn regio moest bereiden, en keek men reikhalzend uit naar de komst van gli olandesi. Dus hebben we een keer haring meegenomen, minirijssttafel klaargemaakt, of een enorme teil erwtensoep. Alles werd geproefd en gewaardeerd. Een keer serveerden we bij gebrek aan beter idee kipkerriesalade, gewoon uit zo’n emmer van de Sligro. Kwamen ze vragen naar het recept.’

Maandenlang zijn ze onderweg, bij voorkeur richting hun tweede thuis: overal in Italië dus. Aan carrièreplanning doen ze al een tijdje niet meer, aangezien ze tot de allereerste golf digital nomads behoren. Vonnie: ‘Ik had nog niets met mijn studie Italiaans gedaan. In een van die Italiëbladen stond zo’n advertentie over een vertalingsopleiding. Ik heb dat aangepakt en ben vertaler geworden, om nóg vaker met de bus in Italië te kunnen zijn.’

Workawayen in Italië

Willem besloot intussen zijn studiowerkzaamheden te beëindigen. ‘Ik bouwde mijn studio om tot appartement, als inkomstenbron. Ons eigen huis in Haarlem verhuurden we via Airbnb als we weer in Italië zaten. Via Vonnie kwam ik aan online werk. Al die campings kosten natuurlijk ook wat. Soms gingen we ergens klussen via Workaway.’

Workawayen leverde Willem en Vonnie aardige inkijkjes in het Italiaanse dagelijkse leven op: ‘We deden karweitjes in Nero D’Avola-wijngaarden in Noto, bij een Engelse juffrouw die haar gigantische villa aan de Sardijnse kust bij Pula wilde renoveren, en bij een Cannonau-boer in Tertenia. We hebben 2 maanden geklust in een tuin met uitzicht op zee in de heuvels boven Lavagna, bij een Florentijnse lerares. We hielpen daar ook met de olijvenoogst. Verder hebben we op huisdieren gepast in Rome, Turijn en Florence via TrustedHousesitters.‘

Hebben jullie tips voor mensen die, eventueel als digital nomads, per camper door Italië willen reizen?

Willem: ‘Downscalen. Je hebt minder spullen nodig dan je denkt. Als wij op pad gaan, hebben we bergruimte over. Zo kunnen we veel Italiaanse producten mee naar Nederland nemen. Maar eigenlijk is ons grootste advies: is je relatie bestemd tegen wekenlang 24/7 op elkaars lip zitten, op een paar vierkante meter? Dat vragen veel mensen aan ons: hoe houden jullie dat vol?’

Vonnie: ‘Probeer het eerst uit. Op een camping of in het wild; beide hebben voor- en nadelen. Op de campings heb je soms zelfs in het voor- en naseizoen niet altijd vrije plaatskeuze. In de praktijk is ook buiten koken niet zo leuk, vanwege de wind of de muggen. Een vriendin van mij huurde een busje en al na een paar dagen was ze er helemaal klaar mee. Goed dat ze hem niet gekocht heeft.’

Euforie

Heel soms gaat de routeplanner op een ander land, maar altijd wanneer daar borden met Italiaanse plaatsnamen opduiken, komt vroeg of laat het voorstel: ‘Zullen we toch niet even…?’ En ook als ze voor de alweer pakweg 71ste keer het beloofde land inrijden, worden ze overmand door euforie: eindelijk weer fatsoenlijk eten, eindelijk weer hun tweede taal spreken. Toch is er nooit een hevige emigratiewens gekomen.

Willem: ‘Weer Italië inrijden voelt als thuiskomen. We hebben wel eens huizen bekeken, vooral in Viareggio. Maar we weten intussen wat voor ongelooflijke slangenkuil die debiele bureaucratie kan zijn. We zijn iets teveel luxepoezen om de voordelen van het Nederlands staatsburgersschap op te geven. We voelen ons als een vis in het water in Italië, maar de verschillen blijven. Die Nederlandse gevatheid en directheid, de omgangsvormen; dat is vertrouwd. We hebben gewoon een luxepositie, om in een huis op 4 wielen in Italië te leven. Wanneer en waar we maar willen.’

Geschreven door Steven Bodeving van palazzodelleparole.nl