Wil je Italië leren kennen? Reserveer bij een medisch specialist!

Ook in Italië kent de gezondheidszorg lange wachttijden, helaas. Voor het bezoek aan de hematoloog dat mijn medico di base me voorschreef, kon ik dan ook nergens terecht. Dit jaar niet meer, althans.

Voor 2027 lukte het wel, maar niet in mijn eigen provincie. Alle ziekenhuizen en zorginstellingen in Pavia en omstreken namen helemaal geen reserveringen meer aan. Loket gesloten. Belt u ons niet, wij bellen u ook niet. De enige opening die ik vond was in Sondrio, helemaal in het noorden van Lombardije, in februari 2027. Te ver, besloot ik, in tijd én in afstand. Dan maar via de particuliere weg.

Italië kent namelijk de zogeheten intramoenia-zorg, officieel attività libero-professionale intramuraria, kortweg ALPI. Dat is privézorg van artsen uit het openbare stelsel die buiten hun gewone diensturen bijklussen. Je betaalt het volle tarief, meestal 100 tot 200 euro, maar je mag zelf je specialist kiezen en je bent veel sneller aan de beurt. In Nederlandse oren klinkt dat niet erg rechtvaardig. Zo werkt het hier nu eenmaal.

Helaas was mijn vaste privékliniek op een kwartiertje rijden met vakantie, dus moest ik een alternatief zoeken. Dat vond ik in Pavia. Afspraak over 2 weken, dus inderdaad een stuk sneller dan bij de publieke zorg.

De bloedexpert bleek een ernstig bejaard mannetje dat het allemaal niet meer zo scherp op een rij had. Hoelang werken specialisten hier eigenlijk door, vroeg ik me af. Is er geen wettelijke leeftijdsgrens? Kennelijk niet. Zo ken ik, van buiten het zorgcircuit, een hartchirurg van bijna tachtig die nog altijd vijf ambulatori heeft. Vijf klinieken!

Mijn oudje rommelde een tijdlang met de drie losse pagina’s van mijn bloedanalyse. Toen hij alles bekeken dacht te hebben, moest ik hem erop wijzen dat hij een pagina had overgeslagen, de achterkant van een van de vellen. Voor de zekerheid wees ik hem ook nog maar op de cryptische en juist daardoor zorgwekkende opmerking bij een van de meetwaarden.

Veel haalde het niet uit. Hij mat mijn bloeddruk, volstrekt nutteloos, want ik had de metingen van de afgelopen 2 weken bij me, 3 keer per dag genoteerd. Hij kneep wat in mijn ingewanden. De conclusie was precies dezelfde als die van mijn huisarts: naar de uroloog voor de prostaat, statines voor de cholesterol.

Hij typte een half A4’tje voor mijn medico, waarbij hij steun zocht bij een frommelig lijstje met begrippen en codes, en klaar was Kees. Ik rekende 157 euro af en kon naar huis. Even snel als zinloos en kostbaar. Gelukkig stond ik gratis geparkeerd.

Thuis begon ik me zorgen te maken over het bezoek aan de uroloog, een week later. Alweer in Pavia, alweer bij een privékliniek. Wat als dat ook zo’n flutconsult zou blijken? Ik had geen zin om ook nog eens de zak van een tweede specialist onnodig te spekken.

Ik besloot toch maar weer eens te kijken op de site van de gezondheidsdienst van Lombardije. Toen ik eerder had gekeken was er geen enkele mogelijkheid, maar je weet maar nooit. En warempel, ik had geluk.

Waarschijnlijk was er een afzegging geweest, want er stond precies één opening in de hele maand, bij iets wat op een verzorgingstehuis of revalidatiecentrum leek, in Salice Terme. Het verraste me dat zo’n instelling een afdeling urologie had. Kennelijk bevonden zich onder de oudjes daar veel prostaatklantjes. Over een paar dagen kon ik al terecht.

Salice Terme is een kuuroord met de bijbehorende sfeer van brede lanen, rustige parken en statige herenhuizen. Het is jammer genoeg ook een beetje vergane glorie, want de kuurcentra, tegenwoordig wellnesscentra geheten, leiden een kwijnend bestaan. Hun glorietijd ligt al een eeuw achter hen. Het zorginstituut bleek daarentegen een fraai modern gebouw, hoewel het al sinds 1951 bestaat. Ruime gangen, schone vloeren, nergens krassen, scheuren of lelijke rommel.

Het aanmelden ging gesmeerd en kostte nul euro. Met wat vertraging verliep ook het consult snel en efficiënt. Vergrote prostaat, geen serieuze afwijkingen, twee medicijnen, eind van het jaar terugkomen. Het meest bijzondere waren de voornamen van de uroloog: Erasmo Dionigio. Zou zijn moeder hem vroeger binnengeroepen hebben met ‘Erasmus, thuiskomen, de pasta staat op tafel!’?

Dat werd dus meteen weer reserveren. Ik was benieuwd of dat nog ging lukken voor het eind van het jaar. En waar? Cremona? Lodi? Mantova? Wil je Italië leren kennen? Reserveer dan bij een medisch specialist!

P.S. Het is gelukt: 22 december (2026), ziekenhuis van San Giovanni in Croce, ten noorden van Parma. Misschien kan ik er gelijk een beetje gaan sightseeën.