Caroline Peet
Het begint er nu toch op te lijken dat de tijd van wachten voorbij is. Het begint er naar uit te zien dat ze beginnen aan de verbouwing van ons huis in Zuid-Italië. De vergunningen zijn binnen, we hebben voor de diverse bedrijven en de aannemer de opdrachtformulieren ondertekend en na Pasen gaat het gebeuren.
‘Na Pasen’ is hier nog een ruim begrip natuurlijk, want eind mei is ook na Pasen. Maar de offertes zijn goedgekeurd en de plannen op papier zijn in ieder geval concreet. Ik moet zeggen: het werd ook wel tijd.
We hebben best wel een vervelend jaar achter de rug en zijn blij dat we de stap hebben aangedurfd om onze eerste plek, die niet onze plek was, te verlaten . Ik kan me nog heel goed dat gevoel van opluchting herinneren toen we hoorden dat ons huis na 3 weken al verkocht was.
En toen we al snel dat droomplekje op het platteland vonden, kon ik mijn blijdschap niet op. Het leek wel of ik weer kon ademhalen en een enorme last van ons was afgevallen. Dat we nog de heleboel moesten verbouwen en het de eerste tijd een beetje afzien en kamperen werd, dat namen we voor lief. We waren in ieder geval weg uit het dorp en hadden ruimte en vrijheid om ons heen!
Vol enthousiasme begonnen we aan de planning van de verbouwing. We hadden alleen geen flauw idee waar we moesten beginnen. Deze verbouwing was toch wel even iets groter dan het vervangen van een badkamer…
Er moet eigenlijk best wel veel gebeuren om van een huis dat alleen geschikt was voor zomerbewoning, een solide vierseizoenenwoning te maken. Wat daar allemaal voor nodig is en bij komt kijken, daar hadden we geen geen idee van.
Zo hoorden we dat er een septic tank moest komen. Wel eens van gehoord, maar niet bij stilgestaan dat ons huis deze nog niet had. Alles werd toch netjes afgevoerd? Nooit bij stilgestaan waar de rotzooi bleef. Tot nu toe waren we altijd gewoon op het riool aangesloten. Goed, een septic tank. Maar hoe regel je zo’n ding? En hoe regel je de vergunning die je daarvoor nodig hebt? Op dat soort momenten slaat de paniek wel even toe.
En het water dan? Dat zou als het goed is met een waterpomp uit de grond gepompt kunnen worden. Maar helaas, wij hadden een alleen een cisternino. Dat is een soort put, een reservoir dat gevuld wordt met water uit de grond. Met een pomp wordt het dan de waterleidingen in gepompt. Voor een vakantiehuis is dat prima. Maar voor continue bewoning is dat niet afdoende, hoorden we van de elektriciën. Bij een droge zomer kan hij zomaar droog komen te staan en kun je je wc niet doorspoelen.
Dan maar eerst een keuken gaan uitzoeken. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn en kan die alvast besteld worden. De keukenmensen zorgen voor de installatie, zodat we daar geen omkijken naar hebben. Maar kan de keuken eigenlijk wel op de plek die wij voor ogen hebben?
Via onze makelaar een vonden we een keukenbedrijf dat betrouwbaar overkwam en met een architect werkt. Dat was onze redding. Zo kwam Elisa kwam op ons pad, een doortastende dame, met veel kennis en kundige mensen om zich heen.
De afspraak voor een eerste kennismaking en oriëntatie was snel gemaakt. Als een wervelwind ging ze door onze woning en voor we het wisten had ze de woning van binnen helemaal opnieuw ingedeeld. Ze zag mogelijkheden die wij niet bedacht hadden en kwam met een plan waar we helemaal happy mee waren.
Dus de keus was voor ons snel gemaakt, we besloten om verder met haar in zee te gaan. We hadden er een heel goed gevoel bij, ondanks dat er een prijskaartje aan haar werkzaamheden zat. De weken daarna ging alles snel en voortvarend. De tekeningen werden gemaakt, offertes aangevraagd, en hier en daar werden plannen weer aangepast en bijgeschaafd.
En toen kwam de trein tot stilstand. Niet omdat er niets meer gebeurt. Maar omdat alles gebeurt achter de schermen en dan niet meer zichtbaar is.
Het begint met de diverse vergunningen die aangevraagd moeten gaan worden. Er zijn zo veel regels en zaken waar je je aan moet houden. Een compleet bureaucratisch doolhof waar je in terecht komt. Zo bleek de ruimte waar wij onze slaapkamer willen maken niet geschikt te zijn als slaapkamer, omdat er maar één raam in zit. Dat is voor de ventilatie niet voldoende en dat moeten 2 ramen worden.
Nooit geweten en blij dat de Italiaanse overheid zo begaan is met mijn welzijn, maar dat betekent wel dat we terug moesten naar de tekentafel en de offerte moesten laten aanpassen. De toekomstige woonkamer staat in het kadaster officieel geregistreerd als opslagruimte, dus dat moest ook aangepast gaan worden. Kun je doen alsof je neus bloedt en zeggen dat de je meubels hebt opgeslagen in de opslagruimte, maar we willen het dit keer wel in één keer goed doen.
De ruimte waar de keuken komt, daar moet het plafond van verlaagd worden want anders komt die niet overeen met de andere ruimtes. Vraag me alsjeblieft niet naar het waarom, ik ben inmiddels afgehaakt en ben blij dat Elisa een engelengeduld heeft en alles voor ons aanpast en regelt.
Maar al deze procedures maakt wel dat de boel gaat stagneren. En helaas kunnen we zelf ook nog niet veel doen aan het huis, want de binnenkant moet helemaal aangepakt worden door de aannemer. We hebben hier en daar voorzichtig wat weggehaald en gesloopt, maar daar blijft het dan ook bij.
De verfkwast oppakken kan ook nog niet want de muren moeten behandeld worden en er zijn muren die verwijderd worden en opnieuw geplaatst gaan worden. Je wilt zo graag verder maar je mag en kan het niet. Dus frustratie alom want na 4 maanden zijn we het kamperen in eigen huis wel een beetje zat.
Ik zou graag weer in een fatsoenlijke keuken op een 4-pitstoestel een maaltijd willen maken of voor vrienden willen koken. Of naar de wc gaan zonder dat je steeds de spoelbak eerst vol moet laten lopen. Ik betrap me erop dat ik het soms makkelijker vind om even in de tuin te gaan zitten.
Wat ik vooral mis zo langzamerhand is een huis dat ik nu eindelijk mijn huis kan maken, met foto’s aan de muur, snuisterijen op de buffetkast, een keuken met de nodige apparatuur, fatsoenlijke borden en pannen enzovoorts.
Ik mis de kleine dingen die maken dat je je weer thuis gaat voelen in je huis en weer rust kunt vinden om op de bank een boek te gaan lezen. Nu zit alles in dozen en hebben we geen flauw benul meer wat waar staat en wat we allemaal nog hebben. En naar de Action gaan is ook niet meer leuk want ik moet nu voorbijlopen aan de rekken met woonaccessoires omdat ik nog niet weet hoe het er allemaal uit gaat zien en wat ik nog in dozen heb zitten.
Gelukkig konden we tot een paar dagen terug onze energie in de tuin en op het land kwijt, want daar is veel achterstallig onderhoud. Ik ben daar als een idioot te keer gegaan met als resultaat dat we een enorme berg snoeiafval hebben. Maar de laatste paar dagen stagneren deze werkzaamheden ook door de vele regen en het snoeiafval kunnen we niet verbranden. Het land is één grote modderpoel en daarmee zo goed als onbegaanbaar geworden.
Daarom ben ik heel blij dat het nu lijkt te gaan beginnen. Dat er licht gloort aan de horizon. ‘Starten na Pasen’ is nog een laatste testfase voor mijn geduld, maar ik heb er vertrouwen in dat het nu goed komt.
Wij zijn wel heel blij dat we de Elisa hebben ingeschakeld, want alleen hadden we dit niet op de rit gekregen. We hebben door alle regelgeving de laatste tijd veel moeten aanpassen. Daarvoor moesten we steeds weer terug naar de tekentafel, de offertes moeten aanpassen en zorgen dat alles toch nog binnen het bouwbudget blijft. Dat betekent soms ook weer concessies doen.
Omdat we voldoende water het hele jaar door toch belangrijk vinden, zien we nu even af van de zonnepanelen. We tenslotte willen ook nog geld overhouden om leuk te kunnen blijven leven en om uit eten te kunnen gaan wanneer we willen.
Wat we vooral belangrijk vinden is dat we hypotheekvrij kunnen blijven leven. Als we het allemaal zelf hadden moeten uitzoeken, was het denk ik een vijfjarenplan geworden. Komt door gebrek aan ervaring maar is denk ik ook, een kwestie van de weg niet weten in Italië verbouwingsland.
Nu nog de zon terug, want mijn man en ik moeten elkaar er toch wel elke dag op wijzen dat we toch echt in Zuid-Italië wonen. Het weer is zo slecht momenteel en dat maakt dat je veel binnenzit.
Lichtpuntje: over 3 maanden klagen we weer over de hitte en ik hoop dat dan de verbouwing achter de rug is en dat we in ons zwembadje liggen en nog even terugdenken aan deze periode.
Comments