In deze tijd is Italië op z’n mooist

En dan is opeens de lente aangebroken. Wat een verschil na een best wel koude, natte winter met veel harde wind. We gingen wonen op het Zuid-Italiaanse platteland in een huis dat in principe alleen geschikt was voor de zomer… en dat hebben we geweten. Klapperende deuren, regen onder de deuren door, vochtig in huis en geen verwarming. Toch mocht het de pret niet drukken want we waren al zo blij dat wij uit ons vorige dorp weg waren en nu eindelijk op het platteland woonden. Dus ondanks alle ongemakken hebben we het toch wel naar onze zin gehad en konden we er zelfs af en toe om lachen.

Maar nu is sinds een paar weken de lente daar. De regen en de wind zijn weg. De zon komt weer tevoorschijn en het voelt buiten weer lekker aan. Het voorjaar geeft ook weer een nieuwe draai aan het leven op het platteland. De bomen krijgen bloesems en worden weer groen.

Wij hebben veel fruitbomen op ons land staan en het is nog een verrassing welke vruchten aan de bomen verschijnen. Er zitten in ieder geval 2 grote notenbomen bij, een amandelboom en 3 vijgenbomen. We kunnen ook nog niet goed zien welke bomen nog in leven zijn of dood.

Er zijn tijdens de storm wel een paar bomen spontaan omgewaaid, dus daar bestaat geen twijfel meer over. We hebben ons door de buren laten vertellen dat de tuin, het land en de bomen door de vorige eigenaar goed onderhouden zijn. Het was zijn hobby en zijn trots. Helaas werd hij ziek en is er de afgelopen 5 jaar niet meer naar het land omgekeken. Dus veel achterstallig onderhoud.

We zijn al met de motorzaag en het snoeimes flink aan de gang gegaan, maar echt verstand hebben we er nog niet van. We hebben nu wel een buurman van verderop die ons aanwijzingen geeft en het voor doet, maar we zijn er nog niet. Soms laat hij dat op een heel subtiele manier weten door zijn eigen motorzaag uit de auto te pakken en hier en daar nog wat takken er af te zagen. Wij vinden dan dat er niets meer van de boom is overgebleven, maar volgens hem komt het wel weer goed.

Aangezien we nu veel snoeiafval hebben, zijn we ook voorzichtig begonnen met het verbranden van de rotzooi. In het begin heel voorzichtig in een grote ijzeren barbecue. Totdat weer een andere buurman op een dag demonstratief liet zien hoe je een echt vuur maakt in Italië en een enorm brandstapel aanstak op zijn eigen land. Daar stonden we dan met ons kleine vuurtje in de barbecue.

De volgende dag ook maar de stoute schoenen aangetrokken en een houtstapel gebouwd. Klein begonnen natuurlijk, maar inmiddels zijn we geoefende pyromanen geworden en worden de stapels groter. Ik moet trouwens zeggen dat het stoken van een vuurtje heel ontspannend werkt. Je hebt maar één streven en dat is het vuur aanhouden en zo snel mogelijk de stapel afvalhout wegwerken. Dus ik heb er een hobby bij.

Nu het mooi weer is zijn we ook veel meer buiten gaan leven. Het is zelfs buiten warmer dan binnen.  ’s Morgens een kop koffie op de loungeset, lunchen aan de tuintafel of gewoon een boek lezen. Waar ik binnen nooit de rust kan vinden om een boek te lezen op de bank, heb ik daar buiten geen enkele  moeite mee. Binnen heb ik toch eerder de neiging om even de tv aan te zetten of op mijn telefoon te gaan zitten.

De regenlaarzen hebben we inmiddels vervangen door Crocs. Schoenen die we vroeger vreselijk vonden maar nu toch wel heel praktisch zijn. Qua kleding is het af en toe lastig wat je aan moet trekken. Het is weer de tijd van doe ik ’s morgens wel of niet een jas aan als ik met de honden het land op loop of ga wandelen.

Meestal begin ik met een jas, maar vaak wordt deze na een half uur alweer te warm. Dus ik vertrek ’s ochtends vaak met diverse lagen kleding aan die ik dan in de loop van de wandeling uit kan trekken. Berg ik de winterkleding al op, haal ik de T-shirts en de korte broeken al tevoorschijn? Het blijft lastig.

De natuur is hier nu wel op zijn mooist. Alles begint uit te lopen, hele velden met allerlei bloemen en diverse vogels en vooral veel roofvogels. ’s Nachts in bed hoor je nu trouwens ook de meest vreemde dierengeluiden die we niet kunnen plaatsen. Een paar krolse katten – die herkennen we nog wel – maar soms horen we geluiden dat je echt denkt: wat is  dat nu voor een beest?

Achter op het land zijn we de volgende ochtend in het gras hele looppaden waar dieren hebben gelopen. Wij hebben op onze grond een beekje, dus ik denk dat ze daar hun water gaan halen. Voor de hond Bo is het daar nu een paradijs, al die geuren van die dieren. Dus zodra we achter op het land komen zie je zijn neus naar de grond gaan, de geur opsnuiven en vervolgens van hot naar her over het land vliegen. Onze andere hond gelooft het meestal wel. 

Wat grappig is in Zuid-Italië is dat in het najaar vaak de tijd aanbreekt dat het gras begint te groeien. De velden zijn tot aan de zomer helemaal groen en in de zomer wordt het een droge zanderige vlakte. Voor ons is nu de tijd aangebroken dat we zeker wekelijks het gras moeten maaien. Gelukkig is dat nu nog te doen omdat het nog niet heet is.

We hebben nu zo’n apparaat op benzine die je in een tuigje aan je lichaam hangt en waarmee je dan een soort zeisbewegingen met je armen moet maken. In het begin even wennen, maar oefening baart kunst. Ik laat het tot nu toe aan mijn man over, hij is daar wat handiger in en heeft er meer plezier in.

Mijn werkzaamheden in de tuin bestaan nu voornamelijk aan het opnieuw aanplanten van struiken, bloemen en bomen. Ik vind de keuze van wat nu wel of niet moet planten nog steeds erg lastig. Ze hebben hier een heel ander assortiment aan groen dan ik in Nederland had en het is lastig als je niet precies weet welke plant het op welke plek het beste doet.

Als je in de tuincentra vraagt of de plant goed in de volle zon kan, dan is het standaardantwoord: jazeker, daar is hij uitermate geschikt voor. Helaas is dat vaak niet zo en zie je een paar weken later de plant wegschrompelen in de hete zon.

Dus ik heb nu een soort proeftuin gemaakt, waarin van de diverse soorten één exemplaar op verschillende plekken staat. Zo kan ik zelf proefondervindelijk uitvinden welke plant het waar goed doet. Ik hoorde onlangs ook van de buurvrouw dat niet alle planten het fijn vinden om in de wind te staan. Ook iets om rekening mee te houden dus.

Planten die het wel goed doen zijn cactussen, palmen en vetplanten. Hoef je ook niet veel water te geven. Regelmatig bewateren vonden we in onze vorige tuin best wel een opgave in de zomer. Maar misschien ontbrak het daar ook wel aan de nodige motivatie. 

Ik zie de buren af en toe wel kijken met een blik van: waar is dat stadsmens toch allemaal mee bezig? Die is een complete tuin aan het aanleggen met overal planten, struiken en bloemen. Dat zijn ze hier op het platteland niet echt gewoon.

En laten we het dan nog maar niet hebben over de vele led-lampjes die ik in de grond heb gestoken. Soms proef ik daar wel weer de cultuurverschillen. Zo doen al die lampjes op het terrein de mensen denken aan een begraafplaats. Terwijl ik ze er neer zet omdat ik het zo gezellig vind staan

Misschien dat ik over een paar jaar ook denk: weg met die nette aangelegde tuin. Hier en daar een cactus en een vetplant en het is wel oké. Maar op dit moment is het nog een leuke hobby en ook wel een uitdaging. De tijd zal het leren. Voorlopig blijft het nog een tuin in de ontwerpfase, pas als het huis verbouwd is, de serre staat en het terras is aangelegd, ga ik wel weer terug naar de tekentafel.

Dat de lente is begonnen is ook wel gunstig voor de verbouwing die binnenkort gaat beginnen. De meubels kunnen nu tijdelijk in de schuur, wij hoeven niet binnen te wonen en de werklui hebben geen excuus dat ze een dag niet kunnen komen omdat het regent.

Bovendien ziet alles er ook vrolijker uit als de zon schijnt en je makkelijker met de hele verbouwing om zal gaan. Want dat het even afzien wordt, dat weet ik nu al. Maar als ik in de loungeset en in het zonnetje op een afstand de boel kan aanschouwen, is dat denk ik toch een stuk relaxter. We gaan het wel zien.