Wat een verschil het juiste huis in Italië kan maken!

We wonen nu precies een maand op onze nieuwe stek. Eindelijk dat huisje op het platteland in het zuiden met een groot stuk land. Daar waren we 4,5 jaar geleden voor naar Italië gekomen! Destijds hebben we echter de verkeerde keuze gemaakt door een huis in een dorp te kopen.

We gingen toen voor het gemak omdat we murw waren geslagen van de zoektocht naar een huis, verblijf in een vakantiehuisje en een nare nasleep van de verkoop van ons huis in Nederland.

Ons eerste huis in Italië was een keuze voor gemak. We konden er zo in en het was aangesloten op alle nutsvoorzieningen. We hoefden alleen hier en daar een likje verf op de muren en kozijnen te doen en het was af.

Daarnaast hadden we een enorme tuin voor de honden, dus wat wilden we nog meer? Ik kan me nog herinneren dat ik vanaf het eerste moment geen fijn gevoel had bij het huis. Maar je denkt: als mijn meubels erin staan en de kaarsjes gaan aan, dan wordt het wel gezellig.

Nou, niet dus. In de jaren daarop heb ik van alles geprobeerd. Van nieuwe bankstellen tot omgooien van de keuken, het hielp niet. Het voelde niet als thuis en ik merkte dat ik steeds meer op de vlucht ging.

Ik bleef met die knoop in mijn maag lopen en voelde me doodongelukkig als ik de straat weer in reed. Mijn man had dat in het begin nog niet, dus ik dacht dat het aan mij lag.

Ik had moeite met de emigratie en het feit dat ik geen werkzaam leven meer had. Dus je probeert er van alles aan te doen, meditatie, afleiding zoeken, maar nee, het maakte niet dat ik me happy ging voelen.

Bovendien had ik het gevoel dat ik veranderde als persoon en de levensvreugde er een beetje uit ging. Tot op een dag we te maken kregen met een achterbuurvrouw die een rechtszaak wilde gaan aanspannen in verband met een muur die we verlaagd hadden.

Dat werd het keerpunt voor mijn man en van de een op andere dag besloten we het huis te koop te zetten. Het ging niet meer, elke dag stress en allebei niet meer vrolijk.

Ons huis was binnen 3 weken verkocht. Gelukkig hadden we onderhandeld dat we 6 maanden de tijd kregen om een ander huis te zoeken. Dit mede ingegeven door onze eerste zoektocht, nu bijna 5 jaar geleden.

Maar wie schetste onze verbazing? Binnen een maand hadden we een oud huisje op het land gevonden dat gerenoveerd moest worden. Ik weet nog dat ik vanaf dag één rondliep bij dat huis en meteen een blij gevoel kreeg.

Er moest nog heel veel aan gebeuren, want er was de laatste jaren niet meer naar omgekeken. Wel konden we er al in wonen, maar het was zeker niet perfect. Geen keuken maar een aanrechtblad met een wasbak.

Niet aangesloten op het gas en het water moest uit de grond komen. Een elektriciteitsaansluiting was er wel, maar we wisten niet zeker of deze het deed. En laten we het over de douche, het toilet en andere voorzieningen maar niet hebben.

Maar toch deed het ons allemaal niets, want de plek en het huis voelden goed. Geld om te renoveren was er, dus we hadden snel de keuze gemaakt. We baalden vervolgens dat we nog 5 maanden moesten wachten, maar dat gaf ons wel de tijd om plannen te maken en op onderzoek uit te gaan hoe we de verbouwing vorm wilden gaan geven.

Je komt er dan al snel achter dat er toch wel wat meer moest gebeuren dan gedacht en dat overal vergunningen voor aangevraagd moesten worden. Maar allebei hadden we geen idee hoe we dat moesten aanpakken.

Ook liepen we een beetje vast op hoe we ons nieuwe huis wilden gaan indelen, want in de oorspronkelijke vorm was de indeling niet erg praktisch. Gelukkig werden we door onze keukenman in contact gebracht met een enginere, een soort architect.

Op het moment dat ze ons nieuwe huis binnenliep en meteen het huis opnieuw indeelde, viel er een last van ons af. Ze zou een plan maken en alles van A tot Z gaan regelen, inclusief vergunningen. De plannen liggen er nu en er zijn al diverse overleggen geweest.

De verbouwing gaat in maart beginnen en duurt 6 maanden. In die 6 maanden bivakkeren wij in de garage, maar op de een of andere manier doet dat me niks. Dit is dé plek.

En dat ik op dit moment de wc niet goed kan doortrekken, geen verwarming en keuken heb en de gekko’ s over de muren lopen, ik kan me er absoluut niet druk om maken.

Wonen in het nieuwe huis valt niet te vergelijken met de plek waar we hiervoor woonden. Ik sta ’s morgens weer vrolijk op, loop met de honden over het land en zak – als het geregend heeft – met mijn laarzen weg in de modder.

Geen knoop meer in mijn maag als ik de straat in rijd. Geen sociale controle meer en het gevoel van vrijheid kunnen we nu eindelijk ervaren. En ja, er moet nog veel gebeuren, maar ik voel me nu al rijk en trots op ons dat we deze stap gewaagd hebben.

We zijn van een heel groot comfortabel huis vertrokken naar een veel kleiner huis op het platteland, zonder comfort. Veel van de spullen die we de afgelopen jaren hebben verzameld verdwijnen weer richting de kringloop. Qua kleding lopen we nu in dikke truien, joggingbroeken en op rubberen laarzen.

Naar de nagelstyliste ga ik niet meer, de kapper blijft als enige luxe nog op mijn agenda staan. En de komende maanden zal best nog wel afzien worden en veel geduld van mij vragen. Mijn man houdt er al rekening mee omdat ik vrij ongeduldig en perfectionistisch ben.

Maar dan hebben we hopelijk eindelijk het huis wat we voor ogen hadden toen we gingen emigreren. En af en toe de wc met de emmer doorspoelen voelt nu al als meer thuis, dan de vorige woning waar ik toch best wel ongelukkig ben geweest. Ik had niet verwacht (stiekem wel gehoopt) dat een nieuwe plek zo veel verschil zou maken.