in

Column: hoop en twijfel in Rome

Alles komt goed, zo verwacht deze Bengaalse winkelier (foto's: Aart Heering)

Zou het echt? Na 3 achtereenvolgende dagen waarin het aantal besmettingen met het coronavirus nog wel toeneemt, maar minder snel dan daarvoor, daagt in Italië een heel voorzichtig optimisme.

Het is nu 2 weken geleden sinds het decreet #iorestoacasa (#ikblijfthuis) van 11 maart, waarmee het land praktisch op slot ging. Als de strategie – besmetting vermijden door contact te verbieden – werkt, dan zou je daar deze week de eerste resultaten van moeten zien. En daar begint het op te lijken, zij het aarzelend. Maar ook al is dat zo, dan nog zijn we nog lang niet terug naar normaal.

Drones

Het huisarrest van 60 miljoen Italianen zal nog weken duren en juist nu zijn de controles nog eens verscherpt. Wegblokkades en patrouilles van politie en carabinieri, vanuit de lucht bijgestaan door drones en dreigend laagvliegende helikopters, houden de wacht tegen samenscholingen van meer dan 2 personen en hufters die via sluipweggetjes naar het relatief weinig getroffen zuiden proberen te ontkomen.

Viruscontrole in Rome

Koste wat kost moet een herhaling voorkomen worden van het lichtzinnige gedrag van eind februari, toen het allemaal wel leek mee te vallen en pleinen en parken volstroomden met lieden die de sluiting zat waren. Inderdaad, net zo als afgelopen weekend in Nederland.

De helden van Italië

Het zijn me de weken wel geweest. Elke avond om 18 uur het ‘oorlogsbulletin’ met de schrikbarende cijfers van besmettingen en doden. De hartverscheurende beelden van legerwagens met lijkkisten en zwoegende, gedreven en oververmoeide artsen en verplegers, die – terecht – de nieuwe helden van Italië zijn.

Steeds weer nieuwe, en steeds weer strengere, decreten en verordeningen. Een ononderbroken stroom van tweets en posts met door corona geïnspireerde analyses, verslagen, medeleven, woede, angst, humor en ongein. 

Als je die reacties op een rijtje zet, dan lijkt het wel of een complete horde halve garen is losgebroken. Een Italiaans schrijverspaar raadt een – nu wat moeilijk te realiseren – pelgrimstocht aan naar de Madonna van Medjugorje om het kwaad te keren.

Chinees restaurant is gesloten omdat het personeel terug is gegaan naar China

Vooroordelen

Een twittermevrouw weet te melden dat in Zeewolde het geneesmiddel tegen corona ligt opgeslagen, maar dat de regering dit geheim houdt. En een Nederlandse deskundige betoogt op tv dat ons land niet zo kwetsbaar is als Italië omdat de Italianen minder hygiënisch zouden zijn.

Van dit soort leeghoofdige, van goedkope vooroordelen doordesemde, commentaren kan ik nog altijd nijdig worden. De goede man heeft waarschijnlijk ooit de film Brutti, sporchi e cattivi gezien en gaat er nog altijd van uit dat dit het beeld is van een modaal Italiaans gezinnetje. Niet wetende dat de provincies Bergamo en Brescia tot de rijkste, en properste, van Europa behoren. No comment.

Nieuwe normaliteit

Ondertussen heeft het leven hier weer een soort van normaliteit gekregen. (Natuurlijk ook omdat Rome tot nu toe lang zo hevig niet is getroffen als Lombardije.) Werken gaat via computer en Skype eigenlijk heel goed. Met vrienden op het scherm kun je ook een aperitief gebruiken.

Ontspanningslectuur

Om 18 uur gonst vanuit de open ramen in de straat nog steeds een spontane muzikale kakofonie. (Nu even niet, want een Siberische oostenwind heeft abrupt een einde gemaakt aan het schitterende lenteweer.) En het is verleidelijk om de vrije tijd te gebruiken voor aangename gastronomische experimenten.

Gemaskerde zombie

Waar je voor op moet passen zijn landerigheid, boulimie en atrofie. Ik doe dat door ’s avonds de fles tijdig weg te zetten, vroeg op te staan en in de ochtendkou een wandeling te maken naar de krantenkiosk en verder. ’s Avonds doe ik dat nog eens dunnetjes over, door verlaten straten waar af en toe een gemaskerde zombie en een lege – echt lége – stadsbus voorbij komt.

Lege bussen: het nieuwe normaal

Daarbij merk ik dat onze volkswijk helemaal zo lelijk nog niet is. De Jugendstil- en Déco-villa’s en de twintiger jaren Città Giardino (Tuinstad), waar ik anders zonder veel aandacht doorheen stap, vertonen zich zonder verkeer, lawaai en smog in al hun schoonheid. En in de winterse wind is de lucht van Rome nog nooit zo fris en helder geweest.

Optimisme en pessimisme

Kortom, we redden het wel, ook al werd zojuist (dinsdagavond) weer een domper op het optimisme van de dag gezet, toen bleek dat het aantal sterfgevallen nog niet afneemt. En dan zet mijn vrouw nu ook nog eens The Partisan op van Leonard Cohen. Een fraaie ballade, dat wel, maar niet een waar je echt vrolijk van wordt. 

Oh, the wind, the wind is blowing / Through the graves the wind is blowing / Freedom soon will come. Laten we het hopen.

Aart Heering

Geschreven door Aart Heering

Aart Heering, historicus en journalist. Woont 30 jaar in Italië en werkt momenteel voor de Nederlandse ambassade in Rome.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Olivetti in het Design Museum Londen

Olivetti: wat ging er mis?

alles komt goed

Column: remigreren in tijden van corona