in , ,

Column: ja dokter, nee dokter

Wat betreft onze gezondheid zijn wij Nederlanders in vergelijking met de doorsnee Italiaan regelrechte Spartanen. Onwetend van het bestaan van allerlei bacteriën, virussen en enge ziektes leven wij een vrij zorgeloos bestaan. Pijntjes en kwaaltjes verdwijnen over het algemeen vanzelf wel weer en zo niet, dan kun je altijd nog naar de dokter. 

Totdat ik naar Italië verhuisde was mijn ervaring met de medische wereld daarom, gelukkig, vrij beperkt. Mijn kennis van medicijnen was niet erg uitgebreid. Een paracetamolletje bij hoofdpijn of koorts. Een hoestdrankje om dat rare hoestje weg te werken. De pilletjes tegen hoge bloeddruk van mijn vader. De pil voor onder de tong bij familieleden met een hart dat van tijd tot tijd een eigen plan trok. En, bij kwesties van ‘leven of dood’ een kuurtje antibiotica.

Verder liep ik bij de dokter naar binnen voor een of ander recept als een kwaaltje na twee weken nog niet over was. En voor zover ik me herinner werden mensen in mijn omgeving alleen bij heel ernstige zaken doorverwezen naar het ziekenhuis. Dat was dan ook het moment dat je je grote zorgen begon te maken: het ziekenhuis, symbool voor Echt Serieuze Gezondheidsproblemen!

Gezondheidscultuurshock

Eenmaal in Italië kreeg ik op medisch gebied te maken met een heuse cultuurshock. In het dorp waar de gemiddelde leeftijd met tientallen jaren daalde toen wij er kwamen wonen, leek mij de lucht niet al te gezond. Al dat bloedprikken, al die onderzoeken, al die kuren antibiotica die mijn buren voorgeschreven kregen, dat kon toch niet alleen aan de leeftijd geweten worden? En zoals ze zich de namen van al die verschillende medicijnen herinnerden als ware het oude vrienden, maakte op mij, die gewone namen al met moeite kan onthouden, grote indruk.

LEES OOK:
Column: Maria by Callas, de film die de Italianen doet huilen

Totdat ik persoonlijk in aanraking kwam met de medische wereld. De jongste werd behoorlijk verkouden en ik belde na een dag of twee toch maar de kinderarts voor wat advies toen ze ook wat hangerig werd. Die beloofde die middag nog langs te komen en zette de verhoging van 37,5° weg als koorts. Vervolgens keek ze me verwijtend aan toen ik haar vertelde dat ik echt geen antibiotica in huis had om de ellende die de rode keel in de loop van de week heel misschien kon gaan veroorzaken, meteen de kop in te drukken. Ik voelde me eventjes een heel slechte moeder, hoewel antibiotica me op dat moment hoe dan ook wat overdreven leek.

Vervolgens belandde ik kort daarna op de EHBO met de oudste die Buzz Lightyear nadeed en op het kleine tafeltje naast de bank belandde. Zodat we met zijn behoorlijk opgezwollen gezicht bij de KNO-arts in de rij zaten. Samen met de overstuurde ouders van een meisje wier neusje die ochtend wat had gebloed. En die zelfs wat verbolgen waren toen wij met onze zoon en zijn boksersuiterlijk eerder naar binnen mochten dan zij met hun neuspeuterende pukkie.

Gevaar voor de gezondheid

Toen begon het mij te dagen: Italianen gaan heel anders om met hun gezondheid! Zij lijken te moeten overleven met verontrustende gedachten over alles wat een gevaar kan vormen voor hun lijf. Compleet tegenovergesteld aan mijn, in hun ogen té, relaxte manier van omgaan met alles wat een bedreiging van mijn gezondheid zou kunnen zijn. Niet afwachten, maar meteen in actie komen bij het kleinste vermoeden van niet goed!

LEES OOK:
Column: een uitnodiging voor een Italiaanse bruiloft

Een miniscuul rood plekje op je vel? Ren naar de dermatoloog om zeker te weten dat het een schuurplekje is van die strakke blouse en niet een of andere rare parasiet. Hoest je al een week? Laat een foto maken, misschien is het wel longontsteking zonder koorts! Ben je wat duizelig? Het is waarschijnlijk een wat lage bloeddruk, maar het maken van scan sluit ernstigere zaken uit! En als het allemaal niks blijkt te zijn, komen de gezondheidsproblemen vanzelf wel door alle stress die zo’n levensstijl met zich meebrengt!

Voel je je niet zo lekker? Bel mij gerust!

In de loop der tijd ben ik er aan gewend geraakt. Heb ik geleerd de ernst van iemands gezondheidssituatie goed in te schatten. En heb ik heel wat medische kennis opgedaan, al luisterend naar de verhalen van de mensen in mijn omgeving. Vertel me wat je voelt en ik raad je de juiste medicijnen én de gewenste bloed- en andere onderzoeken aan om zelf de diagnose te stellen. Inclusief de namen van de specialisten op de specifieke medische gebieden die je in no time weer op de been helpen.

Wat ik ook heb geleerd is om mijn nuchtere manier van omgaan met mijn gezondheid en die van mijn gezinsleden niet al te veel te laten blijken om niemand te shockeren met mijn Nederlandse houding. Ze zouden het niet begrijpen, al die laconiekheid over een puistje of een rood oog. Alleen onze nieuwe huisarts weet ervan. En waardeert het, want als we dan eens bij haar naar binnen stappen, weet ze dat er ook echt iets aan de hand is.

LEES OOK:
Column: afkickverschijnselen

 

Column: ja dokter, nee dokter
4.8 (5 stemmen)

Myrthe Claus

Geschreven door Myrthe Claus

Ons dagelijkse leven in Italië, dat in kleine dingen soms zo anders, maar vast toch heel herkenbaar is voor iedereen in Nederland, is de basis voor mijn column hier op DitIsItalie.nl. Ik werk als freelance copywriter en schrijf voor en over (vrouwelijke) ondernemers.

One Ping

  1. Pingback:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Column: Lecce, een prachtige verrassing

verhuizen naar Italië

Verhuizen naar Italië: 101 dingen om rekening mee te houden