Na mijn emigratie merkte ik pas dat ik de taal niet onder de knie kreeg

Voordat ik naar Italië verhuisde had ik me voorgenomen om het Italiaans goed onder de knie te krijgen. Ik had me aangemeld voor diverse cursussen Italiaans . Dit waren allemaal online cursussen en ik had stapels boeken en syllabussen thuis liggen.

Elke keer begon ik weer met volle goede moed aan een cursus, merkte al snel hoe lastig het Italiaans was en zocht dan weer een andere cursus in de hoop dat die wel het wondermiddel was. Ook kwam ik al 17 jaar op vakantie in Italië, had Italiaanse schoonouders, maar ik kreeg de taal maar niet onder de knie. Ik redde me wel, maar het bleef jip-en-janneke-Italiaans. Zodra het moeilijk werd riep ik mijn man, zodat hij het kon vertalen.

Toen ik eenmaal definitief in Italië woonde had ik er toch wel heel veel spijt van dat ik niet beter mijn best had gedaan om de taal onder de knie te krijgen. Vooral als je je moet inschrijven, allerlei dingen moet regelen, naar een dokter moet en trouwens ook de kapper, niet te vergeten. Ik ging er stiekem een beetje van uit dat men in Zuid-Italië wel een beetje Engels sprak en dat ik me daar mee zou redden.

Maar niets was minder waar, hier in het uiterste zuiden van Italië spreekt bijna niemand Engels. Zelfs de politieagenten niet, daar kwam ik achter toen ik een klein ongelukje had. Vooral toen voelde ik me lullig en een echte buitenlander. Moest uiteindelijk mijn man bellen zodat hij naar me toe kon komen en de zaak kon sussen. Want Italianen blijven een gepassioneerd volk.

Nadat ik daarna nog een paar keer voor schut had gestaan en me heel klein heb gevoeld, toch weer besloten om beter mijn best te gaan doen om het Italiaans te leren. Cursus opgepakt, vertaal-app gedownload en alleen op pad. Al gauw ging het beter. Tot dat ik bij de buurvrouw op de koffie werd gevraagd.

Ik denk leuk, kan ik oefenen en leren we elkaar een beetje beter kennen. Zo gezegd zo gedaan. Ik in mijn beste Italiaans me voorgesteld , dat ging best goed vond ik. Vervolgens begon de buurvrouw tegen met te praten en het eerste wat ik dacht, deze taal ken ik niet of ik moet nog heel veel leren.

Wat bleek nu, zij was gewend dialect te spreken. Hier in het zuiden heeft elk dorp zijn eigen dialect en dat lijkt nauwelijks op het Italiaans. Ik gauw aan de buurvrouw vragen of ze geen dialect wilde praten en gelukkig dat ging goed. 

Iedereen in het dorp van de kapper tot de buren spreekt nu netjes Italiaans met ons. Al is dat voor sommigen soms nog wel lastig. Dialect leren is voor mij nu een beetje te hoog gegrepen, eerst maar het Italiaans onder de knie krijgen.

Ben blij dat dat nu eindelijk een beetje gelukt is en dat maakt ook dat je makkelijker integreert in een dorp. Ik ga nu 2 keer per week koffie drinken bij de buurvrouwen, maak een praatje met de groenteman en we worden uitgenodigd op verjaardagsfeestjes. Dat alles maakt toch wel dat je hier sneller thuis gaat voelen.

Wat ik jullie als tip wil meegeven is: probeer je voordat je gaat emigreren een beetje verstaanbaar te maken in de taal van je nieuwe land. Ga er niet vanuit dat iedereen Engels spreekt en hou rekening met de verschillende dialecten in de verschillende streken.

Ik heb me in het begin best wel vaak stom gevoeld als ik aan de dokter niet kon uitleggen waar ik voor kwam of aan de kapster hoe ik mijn haar geknipt wilde hebben. Voor officiële dingen had ik het geluk dat mijn man Italiaans sprak.

Maar ondanks dat vond ik het soms best wel vervelend als mijn man een gesprek met bijvoorbeeld de geometra voerde en ik kon het niet verstaan. Nu kan ik mezelf gelukkig redden en ben ik niet meer onzeker als ik door de politie aangehouden wordt en zit mijn haar weer goed. En ondertussen ken ik zelfs een aantal woorden dialect.