in

Column: onder de vleugels van la mamma

Onder de vleugels van la mamma
Onder de vleugels van la mamma

Pisa, zondagavond halfacht. Moe en hongerig na een lange reisdag heb ik me geïnstalleerd in een restaurantje om nog even wat te eten.  Als ik al zo ongeveer aan de espresso zit, komt er een Italiaans gezin binnen met twee kinderen van in de basisschoolleeftijd. Rustig wordt er voor ieder wat wils uitgekozen van de menukaart en gezellig keuvelend wacht het gezin op wat er komen gaat. Geen geschreeuw, geouwehoer of geschop en geduw onder dan wel boven tafel. Integendeel, het ziet eruit als een gezellig avondje uit. Die kinderen zijn alleen wel érg braaf, constateer ik enigszins bezorgd.

Vredig tafereeltje

Ook ik heb twee kinderen in de basisschoolleeftijd, maar dit vredige tafereeltje zou mij niet gegund zijn. Sowieso zijn mijn jongens om halfacht meestal al lang en breed in dromenland, maar daarnaast zou er aan ons tafeltje nooit zo’n serene rust heersen, zo mijmerde ik boven m’n kopje koffie. Bij ons is er altijd leven in de brouwerij, ook in een restaurant.

Ik vroeg me af waar dat verschil dan in zit; hebben mijn kinderen zoveel bravoure,  zijn ze energievoller en (te veel?) aanwezig (immers altijd op ontdekkingstocht) of worden Italiaanse kinderen gewoon veel korter gehouden qua opvoeding? En in hoeverre is dat positief? Hoog tijd voor wat onderzoek, zo nam ik me voor.

Radicale verschillen

Pauline Valkenet schreef een aantal jaren geleden in dagblad Trouw heel treffend over de radicale verschillen in opvoeding. In het artikel ‘Verstikkend toezicht’ (28 juli 2010) stelt ze dat Italiaanse ouders hun kinderen geen seconde alleen laten en ze nogal beschermd opvoeden. Gevaren loeren immers overal.

Aha, dacht ik, dus wij Nederlanders zijn wat opvoeding betreft gewoon een stuk vrijer. Toch ligt daar nog iets anders aan ten grondslag. In Italië ligt het geboortecijfer lager dan in Nederland, waardoor de aandacht al snel naar het vaak enigst kind gaat. Ikzelf ben genoodzaakt om de aandacht tussen beide ‘heerschappen’ te verdelen met als gevolg dat ze op jonge leeftijd al zelf hun boterham moeten snijden of hun kleren moeten aantrekken (niet altijd met positieve gevolgen trouwens). Die zelfstandigheid vind ik overigens waardevol en is ze tot steun op alle vlakken. 

Moederkloek

Er is nog een ander belangrijk cultuurverschil dat het onderscheid in opvoeding mede bepaalt, namelijk de positie van de vrouw. In Italië werken vrouwen nog altijd minder dan in andere Europese landen. En als ze buitenshuis werken, wordt negen van de tien keer la nonna (de oma) als oppas ingeschakeld met als consequentie dat zij als ware het een moederkloek numero due over haar kleinkind waakt. Verstikkend.

Veel contact met leeftijdsgenootjes is er eenvoudigweg niet en dus geen kans om te leren hoe om te gaan met confrontaties of speelgoed te delen. Hoe zuidelijker ik op reis ben in Italië, hoe meer Italianen ervan opkijken dat de kinderen gedurende zo’n week onder de veilige hoede van hun vader zijn en dat er niet eens een nonna aan te pas komt. En ik kom thuis boordevol verhalen met twee kinderen hangend aan m’n lippen.

Hapklare brokjes

Eerlijk is eerlijk, ook ik vraag me af en toe weleens af of de kinderen misschien beter af zouden zijn met een huismoeder die na schooltijd al gereed zou staan met een handdoek als het regent of die ’s ochtends de ontbijtboterham al in hapklare brokjes op een bord heeft gedrapeerd voor haar koters. Doe ik ze niet tekort?

In datzelfde artikel citeert Valkenet pedagoog Francesco Tonucci, die stelt dat die superbescherming wordt vermomd als liefde en dus moeilijk uit te roeien is. Maar dat is toch juist wat we allemaal voor onze kinderen voelen? Het Italiaanse gezin geeft daar over het algemeen alleen anders uiting aan dan het Nederlandse gezin, maar is er wel een goed en fout? 

In gedachten keer ik terug naar het Italiaanse gezin aan dat tafeltje in Pisa en  hoop ik van harte dat die o zo brave kinderen later lekker hun vleugels uitslaan en, met niet altijd hun ouders in hun kielzog, op ontdekkingstocht gaan naar zichzelf én de wereld om zich heen.

Foto Italiaanse kinderen boven: Pixabay

Column: onder de vleugels van la mamma
Beoordeel dit artikel

Geschreven door Annelies Koppers

Annelies Koppers

Alleen al het gerinkel van koffiekopjes bij een bar in de aankomsthal van een Italiaanse luchthaven en ik voel me thuis. Afgestudeerd in Romaanse Talen en Culturen (met als hoofdtaal Italiaans) kom ik al tientallen jaren in ‘de laars’. Mijn stage in het Teatro Gaetano Donizetti in Bergamo was hoe dan ook een hoogtepunt van mijn studie. Volwaardig meedraaien op kantoor, achter de schermen actief zijn, maar ook als lichttechnicus fungeren tijdens schoolvoorstellingen, het waren stuk voor stuk onvergetelijke ervaringen. Inmiddels werk ik alweer een tijd als productmanager bij Vacansoleil Camping Holidays, waar ik als inkoper Italië contracten afsluit met campingeigenaren. Daarnaast draag ik mijn liefde voor de Italiaanse taal graag uit met het geven van taalcursussen via www.porteaperte.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…