in , , , , , ,

De laatste ‘vrije’ en de eerste schooldagen in Napels

zicht op de Vesuvius vanaf Napels
Op taalreis naar Napels... de school gaat beginnen! (foto's: Edward Hendriks)

De week vakantie is voorbij! Vanaf deze week is het aanpoten in het Centro Italiano, waar strenge Napolitaanse leraressen de gemêleerde groep buitenlandse studenten grammaticaal correct Italiaans proberen bij te brengen.

Afgelopen weekend heb ik eerst nog genoten van mijn vrije tijd. Na de storm van voor het weekend was het vrijdag minder goed weer. Daarom wat rondgewandeld in de dichtstbijzijnde winkelstraat, de Via Toledo en een kijkje genomen in het imposante Castel Nuovo. Wat opvalt is dat bordjes in een museum nogal eens ontbreken en het dus zo maar kan gebeuren dat je ineens in een kantoor of een bezemkast terechtkomt.

Het dominante Castel Nuovo aan de kust van Napels.

Zaterdagochtend twijfelde ik of ik naar de Lungomare (de boulevard aan zee) zou gaan of misschien toch de ondergrondse Romeinse aquaducten in zou gaan. Uiteindelijk besloot ik een wandeling uit de Lonely Planet te volgen. Door de arbeiderswijk Sanità (waar volgens het boek Gomorra van Roberto Saviano jongens van 12 voor Il Sistema worden gerecruteerd) met zijn smalle steegjes vol overhangend wasgoed, omhoog naar het Parco di Capodimonte.

Voor het Palazzo Reale heb ik hier op een bankje tussen de palmbomen uit zitten blazen. Vliegtuigen voor Capodichino Airport vlogen vrijwel onophoudelijk over de heuvel van Capodimonte aan, waarbij ze goed te spotten waren. Daarna het museum in geweest om een bijzonder grote collectie aan schilderijen te aanschouwen.

Het Palazzo di Capodimonte in het gelijknamige park. Dit voormalige koninklijke jachthuis bevat nu een van de belangrijkste kunstcollecties van Italië.

Op zondag, de laatste dag voor mijn klasje begon, was het stralend weer. Na het ontbijt heb ik de metro naar Mergellina genomen. In de kleine haven van Mergellina heb je een mooi zicht over de meest westelijke van de twee baaien van Napels.

En vanuit dit punt kun je ook helemaal langs de boulevard naar het centrum van Napels teruglopen; een favoriet tijdverdrijf van Napolitanen als het mooi weer is. Uiteraard was ik dus niet de enige die op dat idee was gekomen. Zowel de weg langs de boulevard, het voetpad en de mooie plekjes op de terrasjes waren overbevolkt. In Villa Communale (het ‘Central Park’ van Napels) heb ik verder gelezen in m’n boek.

Porticciolo di Mergellina
Het eiland Capri, voor de kust van Napels

Daarna nog even het schiereiland Borgo Marinaro verkend en teruggelopen naar het metrostation van Amadeo, nadat ik eerst nog een heerlijke caffè macchiata op het chique Piazza dei Martiri had genuttigd.

Inmiddels zitten de eerste twee schooldagen erop. Afgelopen maandag kregen we direct een pittige Italiaanse test voorgelegd (waarbij je o.a. een tekst moest verklaren en een Italiaanse brief moest schrijven…), waarna ik samen met 9 andere studenten in het ‘beginnersklasje’ terecht kwam. Hoewel, een aantal studenten spreekt al een stuk beter Italiaans dan ik.

De groep bestaat uit drie Amerikanen (een broer en een zus uit Seattle van wie de vader bij Boeing in Napels werkt en een meisje dat marketing professionale in Los Angeles is), een Braziliaans meisje uit Fortaleza, een lerares uit Indonesië, twee meisjes uit Japan (van wie er één getrouwd is met een Amerikaan die op de Navo-basis in Capodicho werkt), een Britse uit Birmingham en een Venezuelaanse uit Maracai. En dus nog een Hollander uit Velp…

De voordeur van Centro Italiano, waar stranieri hun corsi di italiano kunnen volgen.

De insegnanti zijn Monica en Daniela en ze zijn aardig en geduldig, maar corrigeren iedere fout die je maakt tegen de Italiaanse spelling- en grammaticaregels. De lessen verlopen volgens een schema dat je verwacht in een stad als Napels: volstrekt chaotisch. Voor de pauze van 10.50 uur tot 11.10 uur, kregen we conversazione van Monica en na de pauze is het tijd voor de strenge grammaticaregels van Daniela.

Na de tweede schooldag ken ik de namen van mijn medestudenten en weet ik zo ongeveer wat iedereen hier doet. Sommige blijven maar een paar weken, zoals ik, anderen zitten voor meerdere maanden of jaren in Napels en dan wordt het dus belangrijker om de taal te kunnen spreken.

Hier is de taalschool in Napels gevestigd

Na de lessen van vandaag ben ik samen met de twee Japanse meisjes (Sanae en Eriko) en het Britse meisje (Lindsey) een pizza gaan eten op een terrasje bij Piazza Gesù Nuovo. De birra bij de pizza bleek er één van 660 ml te zijn, dus ietwat wankel op de benen, namen we afscheid.

Inmiddels is het huiswerk gedaan en ga ik zo nog maar eens even naar buiten om van het weer te genieten.

Wordt vervolgd.

Edward Hendriks

Geschreven door Edward Hendriks

In het dagelijks leven ben ik copywriter. Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht, kwamen de ideeën voor een maffiathriller bovendrijven én begon ik in de zomer van datzelfde jaar met dit Online Italië Magazine. De thriller 'Bloedgeld' kwam uiteindelijk in 2012 uit. Inmiddels heb ik drie thrillers gepubliceerd en werk ik aan nieuwe manuscripten. Samen met een aantal enthousiaste vrijwilligers en freelancers blijf ik bloggen voor DitIsItalie.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Mergellina Napels

Napels: een injectie van stedelijke energie

Vesuvius Napels

Napels, op de helft…