Van A0 naar C2: op gelijke voet met de Italianen (deel 10)

Dit is het laatste deel in een serie over hoe ik er 20 jaar over deed om gecertificeerd docent Italiaans te worden. In deel 9 kon je lezen hoe ik mijn C2-examen haalde waarmee ik beter leerde spreken en schrijven dan veel Italianen zelf.

Italiaanse didactiek

Mijn taalschool liep goed in 2018 en 2019. Ik las ergens in die tijd over het DITALS-examen waarop je je in Amsterdam kon voorbereiden en dat je kon afleggen bij het Italiaans Cultureel Instituut. DITALS I is een examen over Italiaanse didactiek. In Italië wordt het gebruikt voor mensen die willen lesgeven aan buitenlanders. Het is een certificaat dat toegang geeft tot dat beroep, net zoals je in Nederland een NT2-certificaat hebt.

Op het programma stonden zo’n 10 wetenschappelijke boeken over linguïstiek, sociolinguïstiek en vooral didactiek. Daarnaast moest je uren hebben gemaakt als docent in de vorm van een stage. Er was een aantal bijeenkomsten aan verbonden, die ik helaas niet allemaal bij heb kunnen wonen, omdat het in die periode heel slecht ging met de gezondheid van mijn vader en ik veel bij hem wilde zijn.

Het examen bestond uit 3 onderdelen

In het eerste onderdeel moest je een oefening heel uitgebreid analyseren, in het 2de deel moest je zelf een oefening maken en in het 3de deel moest je gewoon veel kennis reproduceren. Elk onderdeel was zo’n 2 uur, dus ook dit was, net als het C2-examen, weer een uitputtingsslag.

Ik haalde de eerste 2 onderdelen. Die zomer heb ik toen een herkansing gedaan voor het laatste onderdeel, maar ik zakte opnieuw! Hebben jullie mijn falen, zakken en mislukken bijgehouden? Dit was er weer een.

Ik wilde in datzelfde jaar het laatste onderdeel nóg een keer herkansen, maar toen kreeg ik weer last van mijn psychische problemen, waardoor ik moest stoppen met álle activiteiten voor een halfjaar. Kort daarna brak corona uit, wat de boel nog verder op zijn kop zette.

Dit is Italiaans

Ik heb toen een jaar gewerkt aan de eerste online trainingen voor Dit is Italiaans en ook deed ik een jaar vrijwilligerswerk voor PsychoseNet. Maar het derde onderdeel moest binnen 3 jaar na de eerste onderdelen gehaald zijn. Dus ik had tot maart 2022 de tijd.

De tijd tikte en tikte maar door. En toen was er een moment in het voorjaar van 2021, waarop ik dacht: ik ga het weer proberen. Dat laatste onderdeel, dat moet toch lukken. Toen heb ik in 3 maanden tijd, in een periode dat ik verder niks anders had, zitten blokken.

Eerst alle boeken nóg eens lezen én nog wat extra boeken lezen die als optioneel op de lijst stonden. Ter verdieping. Samenvattingen maken en daarna die samenvattingen uit mijn hoofd leren. Die samenvatting daar had ik ook nog wel een samenvatting van kunnen maken, want omdat er zo’n 10 boeken op het programma stonden waren dat zo’n 70 pagina’s…

Het is te moeilijk…

Tijdens mijn studie voor dat laatste onderdeel zijn er ook echt wel meltdowns geweest. Momenten dat ik dacht: ik kan dit niet, het is teveel, het is te moeilijk. Ik heb getwijfeld of ik het nog wel af wilde maken. Maar hier heeft mijn man mij geholpen en gesteund. Hij zei: je kunt dit. Je wilt dit. Nu is het niet leuk, maar straks ben je onwijs trots op jezelf als je het hebt gehaald. Wie A zegt moet ook B zeggen. Je bent geen afhaker, je bent een doorzetter! Al die pep-talk werkte en ik zette door.

De avond voor het examen heb ik alles in bed in mijn hoofd herhaald. Het zouden 10 meerkeuzevragen zijn en 5 open vragen. Op de dag zelf is mijn man meegereisd naar Amsterdam en heeft buiten in een café zitten wachten. Dit laatste onderdeel duurde nog zo’n 1,5 uur.

Toen ik de deur achter me dicht deed na het examen, had ik er een goed gevoel over. Terug in de trein ging ik alle antwoorden opzoeken en zat ik te rekenen. Had ik de benodigde 24 van de 40 punten gehaald? Ik wist het niet. De komende weken zou ik af en toe blijven rekenen. Als ze dat goed zouden rekenen… maar dat zouden ze vast fout tellen…

In oktober 2021 kreeg ik de uitslag

Ik had 29 van de 40 punten gehaald en daarmee was ik geslaagd voor het examen. Ik kon wel huilen van geluk. Waarom deed me dit zoveel? Misschien, als je alle 10 blogs hebt gelezen en met me hebt meegeleefd, dat je het antwoord begrijpt.

Het leven is niet altijd makkelijk en veel dingen gaan anders dan je zou willen, maar met doorzetten bij tegenslag kun je toch dingen bereiken en met méér trots dan als het allemaal maar van een leien dakje zou gaan.