in ,

Column: afkickverschijnselen

Afkicken van de zon in regenachtig Italië
Afkicken van de zon in regenachtig Italië (foto: Unsplash)

‘Volgens mij heb je gewoon pure afkickverschijnselen,’ zegt een vriendin tegen me. Ze vroeg me net met oprechte belangstelling hoe het met me is. In plaats van het sociaal wenselijke antwoord ‘goed’ te geven, vertelde ik haar dat ik me een beetje down voel, wat moe ook en futloos. Met van die stemmingswisselingen, moeite om te concentreren en hoofdpijn. Zo’n gevoel van ondefinieerbare algehele malaise eigenlijk. Niks voor mij, want ik ben normaal gesproken voor alles te porren, zie overal de zonnige kant van in en ben vrij gelijkmatig qua humeur.

‘Afkickverschijnselen? Ik? Waarvan dan? Ik rook niet, ik drink niet en ik snuif niet. En van mijn koffieverslaving heb ik hoogstens wat last als ik niet voor half 9 ’s ochtends twee kopjes caffè naar binnen werk.’

‘Je mist gewoon de zon. Volgens mij ben je een beetje weersgevoelig. Sinds wanneer voel je je zo? Een weekje? Da’s ongeveer sinds het weer aan het veranderen is. Echt, ik heb gelijk. Denk er maar eens over na!’

Weersgevoelig?

Weersgevoelig? Ik toch niet! Een Hollands meisje dat opgroeide in de regen zou last hebben van het mooie Italiaanse herfstweer. Wat een onzin! Van donkergrijze luchten en dikke wolken in allerlei vormen word ik toch niet warm of koud. Laat staan van een hoosbui die voorbijtrekt. De enige keer dat iemand aan de hand van mijn gedrag het weer voorspelde, was toen ik als klein kind samen met mijn zusje het huis op stelten zetten. Ons lieve oudtantetje voorspelde storm. En kreeg gelijk. Maar weersgevoeliger dan dat is het volgens mij nooit geworden.

LEES OOK:  Column: kaarsjes aan!

Hoewel… Als ik heel eerlijk ben, heeft een dagje Italiaanse regen meer effect op mijn humeur dan een hele week regen in Nederland ooit voor elkaar zou kunnen krijgen. Met regen is Italië een stuk ongezelliger. De anders zo kleurrijke wereld hier is grauwer dan Nederland bij slecht weer. Het leven lijkt stil te liggen. Iedereen rent onder een paraplu gauw van de ene droge plek naar de ander. Als je al iemand op straat ziet. Niet dat in Nederland iedereen voor de lol naar buiten rent bij de eerste regenbui. Maar het leven gaat wel gewoon door, weer of geen weer.

Of zou het anders liggen? Heeft het niet met de sfeer te maken, maar met iets wat mist? Iets waar ik steeds meer aan gewend ben geraakt sinds ik hier woon? En dat er als een drug voor zorgt dat je er steeds meer van wilt hebben? Is mijn lijf zo gewend geraakt aan het gelukshormoon serotonine en dat geluksstofje dopamine dat een beetje daling in de productie ervan meteen leidt tot wat ik nu zo voel?

Het zou kunnen natuurlijk. Als dat het geval is heeft mijn vriendin gelijk. Mijn lijf heeft grote behoefte aan zonlicht. En dan zit er niks anders op: verhuizen naar een land waar die nog vaker aan de hemel verschijnt dan hier! Maar niet nu meteen. Ik heb even geen puf.

LEES OOK:  Videocolumn: Mido, de grootste brillenbeurs ter wereld
Column: afkickverschijnselen
4.3 (6 stemmen)

Myrthe Claus

Geschreven door Myrthe Claus

Ons dagelijkse leven in Italië, dat in kleine dingen soms zo anders, maar vast toch heel herkenbaar is voor iedereen in Nederland, is de basis voor mijn column hier op DitIsItalie.nl. Ik werk als freelance copywriter en schrijf voor en over (vrouwelijke) ondernemers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Gruppo del Gusto: de Groep van de Smaak van Italië

De Smaak van Italië

De 10 mooiste plekken van Peschiera del Garda

De 10 mooiste plekken van Peschiera del Garda