in , ,

Column: augustus in Rome

augustus in Rome
Augustus: lege parken en straten (foto's: Aart Heering)

Alweer felle zon en 37 graden Celsius vandaag, wel een beetje veel van het goede. Ik beklaag de toeristen die in het centrum van Rome resoluut dan wel mismoedig, maar in ieder geval druipend van het zweet, de koperen ploert trotseren om de verplichte bezienswaardigheden niet te missen.

Maar het is in ieder geval niet druk, niet alleen vanwege de coronamaatregelen, maar vooral omdat de Romeinen zelf verstek laten gaan.

In augustus stromen fabrieken, kantoren en woningen leeg en trekken zij massaal weg, bij voorkeur naar Sardinië, dat het grootste deel van het jaar een prachteiland is, maar dus niet in augustus.

(Bijna) lege terrassen in de buitenwijken

De meeste hoofdstedelingen denken daar anders over. Hun idee van vakantie is dat van overvolle stranden met strak in gelid staande rijen strandstoelen en dito parasols, omringd door hun eigen en andermans schreeuwende kinderen, opdringerige verkopers, ongevraagd muzikaal vertier en dezelfde buren elk jaar weer. Romeinen houden van chaos en lawaai en ik verdenk ze er sterk van dat ze hun auto meenemen om ook hun dagelijkse dosis smog niet te missen.

Dat maakt de stad voor achterblijvers des te aangenamer. Voor wie hier woont en werkt is Rome zonder Romeinen een verademing. Als de airco goed werkt, de telefoon zelden rinkelt en er slechts af en toe een mail binnenkomt, dan is het op het werk best uit te houden.

En als je zoals ik je op de fiets verplaatst, dan heb je een maand lang de weg voor jezelf en hoef je eens een keer niet te vrezen voor openslaande portieren, stinkende knalpotten en hufters die je de pas afsnijden. 

Vooral in de buitenwijken waar geen of weinig toeristen komen, straalt de stad een De Chirico-achtige verlatenheid uit. Dat is niet voor het eerst dit (en vorig) jaar, maar het is nu wel anders, minder beladen met de droefenis van de pandemie. Die is natuurlijk nog lang niet voorbij maar het gaat de goede kant op en de schrikwekkende aantallen van vorig jaar en dit voorjaar worden bij lange na niet meer gehaald.

Een wandeling door de uitgestorven buurt (bij voorkeur vóór 10 uur ’s ochtends) wordt daardoor een bevrijdende ervaring. Veel winkels en horeca gelegenheden zijn gesloten, maar lang niet allemaal.

Ontbijt in augustus

Op anders boordevolle caféterrassen vind je nu tegen het eind van de middag groepjes senior citizens die langzaam lurkend aan flesjes Peroni-bier scopa, tresette of een ander Italiaans alternatief voor klaverjas spelen. Bij dergelijke rustgevende taferelen, zonder het normaal voorbijrazende verkeer, wordt de verleiding groot om er bij te gaan zitten en ook maar een Peroni (grande) te bestellen.

Weinig klanten bij de lunch

Net zoals de woestijn na zonsondergang tot leven komt, wordt het ook in zomers Rome ’s avonds gezellig. Inwoners die de dag afgeschermd van de hitte thuis of op hun werk hebben doorgebracht, kruipen uit hun krochten, maken een wandeling in de zoele avondlucht en komen daarbij steevast uit op het terras van de gemoedelijke pizzeria of trattoria in de buurt.

En als je beschikt over de luxe van een eigen dakterras, dan is het daar, boven een nog nazinderende stad, met pizza of bruschetta, koele witte wijn en verse watermeloen, ook in augustus heel wel te wezen.

Geschreven door Aart Heering

Aart Heering, historicus en journalist. Woont 30 jaar in Italië en werkt momenteel voor de Nederlandse ambassade in Rome.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

zelf cantuccini maken

Zelf cantuccini maken? Probeer dit recept van Cucina Maria

Recensie: Een kleine geschiedenis van pasta van Luca Cesari