in ,

Een mooie route door De Marken

Wijn halen in De Marken (foto's: Aart Heering)
Le Marche, ofwel De Marken, is wat je noemt een lieflijke regio. De zacht glooiende heuvels die langzaam afdalen naar de Adriatische kust zijn beplant met een groot aantal verschillende gewassen – tarwe, lucerne, druiven, zonnebloemen, olijven en sinds een paar jaar ook zonnepanelen – die in het zachtgroene landschap voor een frisse afwisseling zorgen.
Wanneer je langs kronkelende provinciale wegen door eeuwenoude kleine, in tufsteen opgetrokken dorpen en buurtschappen toert, dan voelt het aan of je een reis in het verleden maakt. Terecht, want De Marken zijn bezwangerd van historie.
Het groene landschap van De Marken

Waar komt de naam De Marken vandaan?

De naam alleen al: in de vroege middeleeuwen was een mark een grensgouw van het Karolingische rijk. Zo had je in het noorden de Denemark, in het oosten de Mark Brandenburg en aan de zuidkant een paar graafschappen die samen bekend stonden als De Marken, wat nu de naam is van deze Midden-Italiaanse regio.

Van Rome naar De Marken

In De Marken wordt ook smakelijke wijn geproduceerd en dat is een goede reden om er minstens eenmaal per jaar naartoe te gaan. Vanuit Rome is het een tocht van zo’n 250 kilometer (280 tot aan de kustplaats Fano) over de Strada Provinciale 3 door de Apennijnen langs middeleeuwse juweeltjes als Spoleto, Foligno en Gubbio.
Een mooie route door De Marken
Een mooie route door De Marken
Een alternatieve route gaat iets noordelijker, van Città di Castello naar Apecchio – de weg heet ook de Strada Apecchiese – over de kam van een heuvelrug door een schitterend natuurgebied waar wij het afgelopen weekend in de avondschemering niet één of twee, maar minstens een dozijn everzwijnen en biggen tegenkwamen.
Na de grens tussen Umbrië en De Marken kom je in Acqualagna, dat bekend staat als truffelhoofdstad van Midden-Italië en waar je je in elke trattoria te goed kunt doen aan tagliatelle al tartufo.
Voorbij Acqualagna is het de moeite waard om de Statale even te verlaten en in plaats van de tunnel de aloude, nog door de antieke Romeinen aangelegde, Via Flaminia te nemen door de Gola del Furlo, een adembenemende canyon met goed beveiligde wandelpaden langs de rivier Condigliano.
gola di furlo
De Gola di Furlo (foto: Edward Hendriks)
In het gelijknamige natuurreservaat stuit je dan op het Ristorante Albergo Antico Furlo, dat al meer dan 80 jaar vermaard is als pleisterplaats van Mussolini. De Duce placht heen en weer te reizen tussen Rome en zijn woonplaats Forlì in de Romagna en stopte halverwege hier om zich te vermeien met truffelkost en de maîtresse van het moment.
Albergo Antico Furlo
Albergo Antico Furlo (foto: booking.com)

Maar liefst 57 keer zou hij in de Antico Furlo hebben verbleven in dezelfde, ook nu nog in jarendertigstijl ingerichte kamer die nog altijd geliefd is onder nostalgici en waarvoor je dus dubbel tarief mag betalen. (Dat heb ik nooit willen doen, maar ik heb er wel lekker gegeten.)
Mussolini Furlo
De Mussolini-kamer van Albergo Antico Furlo ziet er anno nu nog precies hetzelfde uit (bron: malamentedotinfo.files.wordpress.com)
Furlo heeft nóg een fascistische verrassing in petto. Als je stroomopwaarts loopt of rijdt, zie je op de top van de Pietralata het profiel van Mussolini’s gezicht uitgehouwen in de rots. Het idee om Mussolini hier in de rots te vereeuwigen werd in de vroege jaren dertig gerealiseerd. Het is meer dan 100 meter lang en duidelijk zichtbaar vanaf grote afstand.
Profiel Mussolini Furlo
Mussolini ‘en profil’ in de Monte Pietralata bij Furlo (bron: malamente.info)
Afdalend naar de Passo del Furlo kom je in de Valle del Metauro, bekend van de Slag bij de Metauro van 207 v.Chr. waarbij Hasdrubal Barkas, de broer van Hannibal, in de pan werd gehakt en Rome bevrijd raakte van de dreiging van Carthago.
Als je zo’n wijnreisje maakt, raak je nog wel eens verzeild op plekken waar je anders nooit zou komen. Ditmaal was dat Fossombrone, een middeleeuws tegen de helling aangebouwd stadje, prachtig gelegen aan de helgroene rivier Metauro. De centrale Via Garibaldi is geflankeerd door antieke, zij het niet altijd even goed onderhouden, zomerpaleizen van renaissancefamilies als Malatesta en Della Rovere.
Vanaf het hoger gelegen Corte Alta, in de 15de eeuw aangelegd door Federico da Montefeltro, de krijgsheer die een hoek uit zijn neus liet snijden om beter zicht te hebben op het slagveld, heb je een schitterend uitzicht op de stad.
Maar ons doel was het dorp Cartoceto, waar we overnachtten in een landelijk agriturismo, dat zijn naam ontleent aan een paar fikse moerbeibomen, de Locanda del Gelso. Uitbaatster Signora Rosaria, die in de zomer ook vaak Nederlandse klanten heeft uit het nabije Fano aan de Adriatische kust, zette ons de locale passatelli voor. Korte dikke verse spaghetti gemaakt van een mengsel van meel en Parmezaanse kaas, met eekhoorntjesbrood en tomaat, gevolgd door een stevige grillschotel met een voorproefje van de wijn die we de volgende ochtend gingen kopen.

Marcheaanse wijn kopen

Dat deden we bij het bedrijf van Roberto Lucarelli, een wijnboer die sinds wij bij hem kopen aardig groter is gegroeid, maar nog steeds aantrekkelijke prijzen hanteert voor zijn rechtstreeks uit het reservoir geschonken vino sciolto (letterlijk ‘losse wijn’).
Ik kom voornamelijk voor de plaatselijke witte Bianchello del Metauro, maar ook de rode, wat straffe Sangiovese laat zich heel goed drinken. En om de prijs hoef je het niet te laten. De rode wijn bij voorbeeld kost als Sangiovese DOC € 6,80 de fles, maar als de maximale hoeveelheid die als DOC verkocht mag worden, wordt overschreden, dan gaat de rest als Rosso Marche over de tafel voor € 4,60. En als diezelfde wijn niet gebotteld hoeft te worden, dan krijg je vijf liter voor € 12,50. Tel uit je winst!
Genieten van antipasti met Rosso Marche
Genieten van antipasti met Rosso Marche
In het verleden kwamen we aanzetten met een damigiana, een mandfles van 55 liter, om daarna thuis te bottelen, maar nu maken we gebruik van het bag-in-box-systeem: kartonnen van vijf liter, die in de koelkast passen en met een handzaam kraantje eraan. Minder bucolisch, maar wel zo handig. Proost!
Beoordeel dit artikel

Aart Heering

Geschreven door Aart Heering

Aart Heering, historicus en journalist. Woont 30 jaar in Italië en werkt momenteel voor de Nederlandse ambassade in Rome.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Seizoen 4 van Gomorra

Seizoen 4 van maffiaserie Gomorra komt eraan!

Amalfikust

De 10 mooiste plekken in Campanië (Campania)