in ,

Column: oost, west, ‘thuis’ best

Er is een leven voor en een leven na een tussenjaar. Een tussenjaar waarin je zelf invult wat je gaat doen. Wordt het werken of toch reizen? Een combinatie van beide misschien? Ik koos ervoor om als au pair in Italië aan de slag te gaan. Een lange tijd in een onbekende omgeving iets nieuws opbouwen. Dan ben je blij als je na een tijd terug mag, toch? Helaas is het lastiger dan verwacht. 

Abrupt einde

Mijn maanden in Italië waren zó goed bevallen, dat ik, toen ik ineens abrupt terug moest gaan, alleen maar kon janken. Binnen 24 uur zette ik weer voet aan Nederlandse bodem en ruilde ik mijn pasta’s in voor bruine boterhammen en smaakte de brodo thuis toch niet zo als in Italië.

In plaats van Italiaanse handgebaren hoorde ik nu weer enorm platte Friese accenten om me heen. Of ik Nederland gemist had? In het begin wel, maar nu Italië daadwerkelijk honderden kilometers verderop lag, wilde ik bijna kruipend terug.

Ver-italianisering en verwatering

Het is lastig, maar dat is logisch. Je ruilt je eigen omgeving maanden in voor een andere. Die wordt uiteindelijk je eigen. Je ver-italiaanst. Tenzij je natuurlijk voor een ander land dan Italië kiest.

LEES OOK:  VertrekNL Magazine: alles over emigreren naar Italië

Toen ik terugkwam in Nederland voelde het alsof ik midden in een boek was begonnen zonder dat ik ook maar enig idee had waar het over ging. Het leven van mijn familie en vrienden was gewoon doorgegaan zoals altijd. Dat van mij natuurlijk ook, maar ergens anders.

Op een gegeven moment merk je dat je dagelijkse Skype-gesprekken teruggedraaid worden naar misschien eens in de drie weken. Je dagelijkse appjes met daarin berichten over wat je die dag gedaan hebt, worden ook minder.

Je leven ergens anders wordt ‘normaal’ en niet alles is meer noemenswaardig. Na een paar maanden weet iedereen écht wel dat je in Italië ontbijt met cappuccino en koekjes.

Dat de pasta’s écht lekkerder zijn dan die van de plaatselijke Nederlandse supermarkt. En: wat je uitspookt met je Italiaanse vrienden, is ook niet meer zo belangrijk en interessant.

Pizza met patatjes

Ik kwam terug en het duurde maanden tot alle contacten echt weer waren zoals het voor vertrek was. Ik had nog iedere dag contact met mijn Italiaanse familie maar na een paar weken voelde het net alsof Italië een droom was geweest, waar ik heel abrupt door wakker was geworden.

Tot op de dag van vandaag is het lastig uitleggen wat ik nou allemaal heb meegemaakt in Italië, en dat pizza met patatjes écht bestaat.

LEES OOK:  Column: mijn 8 tips om Italiaans te leren

Soms is het bijna beter om er niet over te beginnen omdat een half jaar aan iemand uitleggen (in vaak maar 5 minuten, want het Nederlandse leventje is nou eenmaal haast, haast en druk, druk) niet te doen is.

Eind goed, al goed

Terwijl ik deze column schrijf zit ik in Bardolino. Eén keer raden waar. Juist: bij mijn Italiaanse familie. We hebben na bijna drie jaar nog zulk goed contact dat ik ze de afgelopen jaren minstens één keer per jaar heb opgezocht.

Voor mij liggen mijn Italiaanse broertje en zusje in het zwembad. Niks is hier veranderd.

Bij de supermarkt werken nog steeds dezelfde mannetjes die bijna met open mond staan te kijken naar mijn blonde krullen. Het barretje op de hoek van de straat lijkt nog iedere vrijdag de meest bezochte bar van Italië en ‘mijn broertje’ is nog steeds het prinsje van de familie en ‘mijn zusje’ het prinsesje.

Een weekje opladen bij het buitenhuis van de familie. Met zicht op het Gardameer en de haven van Bardolino. Ik weet het zeker. Ik ben thuis.

Column: oost, west, ‘thuis’ best
5 (1 stemmen)

Geschreven door Martine van Groenigen

Martine van Groenigen

Martine van Groenigen is student journalistiek aan het Windesheim in Zwolle. Ze heeft in 2016 een halfjaar als au pair bij een Italiaans gezin gewoond en sindsdien maar één missie: teruggaan naar Italië. 'Ik was één keer eerder in Italië geweest maar daarvan kon ik me alleen de ijsjes herinneren, verder had het land niet veel bij mij losgemaakt.' Inmiddels wordt menigeen in haar omgeving bijna moe van de verhalen over het land, het eten en de mensen. Op DitIsItalie.nl schrijft ze enthousiast over haar eigen ervaringen en 'la dolce vita'.

Loading…

Eerste familie – Pietro Valsecchi

Fietsen in Napels?

Fietsen in Napels? Het kan!