in , , ,

Dromen, durven, doen: op weg naar Italië – deel 8

Is het echt zo’n eind met de auto naar Puglia?

Is het echt zo ver rijden naar Puglia? (foto's: Martine van Groenigen)

Het was ineens zover: 27 december. Onze vertrekdatum. Vandaag gaat het gebeuren en gaan we voor 3 maanden naar Puglia. Onze reis van bijna 2.200 kilometers hebben we opgedeeld in 4 dagen. Niet omdat we nou zo’n waarde hechten aan een idyllische roadtrip, maar vooral omdat ondergetekende haar rijbewijs (nog) niet heeft en haar vriend Pim zich voor 4 dagen heeft omgetoverd tot een ware Max Verstappen. 

Bijna 2.200 km voor de boeg: van Groningen naar Ceglie Messapica in Brindisi (bron: Google Maps)

Dag 1: Groningen – Geiselwind (DU)

Waar tegenwoordig bijna alles in het leven controleerbaar is, hebben we helaas anno 2021/2022 nog geen invloed op het weer. En dus begon onze reis direct met een uur vertraging in verband met de vreselijke ijzel in Noord-Nederland.

Onze PCR-test hebben we een uur verlaat en in plaats van 7.30 uur, rijden we vandaag om 08.30 uur richting onze eerste stop in Duitsland. Nog steeds is het glad op de weg en worden we door meerdere sleep- en ziekenwagens gepasseerd.

Voor je beeldvorming: onze reis gaat van Groningen naar Ceglie Messapica, echt van noord-noord naar zuid-zuid dus.

Het gaat voorspoedig en voor we het weten passeren we de borden van de Duitse grens en maken we ons klaar voor onze eerste stop op een zeer pittoreske parkeerplaats.

Onderweg naar Italië: de pittoreske eerste stop

Het thuisfront volgt ons via de gedeelde live locatie op de voet. Keer op keer als we stoppen geven we dat door en doen we dat een keer niet, komen er bijna direct berichtjes binnen: ‘Jullie staan nu even stil?’

We hoeven ons niet af te vragen wie deze reis het spannendst vinden. Met 550 kilometer in de wielen komen we 7,5 uur later aan in Geiselwind.

Geiselwind in kerstsferen

Een schattig Duits plaatsje waar we slapen in een nog schattiger familiehotel. De familie runt samen het hotel en de naastgelegen slagerij.

Dat belooft veel goeds want we verheugen ons al de hele rit op een schnitzel. En die krijgen we!

Overnachten in Duitsland = schnitzel eten

Met dit krachtvoer in ons lichaam liggen we al op tijd onder de wol. Een goede voorbereiding is alles en die kunnen we voor de 724 kilometer van de volgende dag goed gebruiken. 

Tip voor onderweg naar Italië: Hotel Gasthoff Metzgerei Lamm – Geiselwind.

Dag 2: Geiselwind (DU) – Bondeno (IT) 

Dag 2: we zijn weer onderweg

De 2de dag, de langste dag en daarmee ook de ‘lastigste’ dag in onze ogen. We hebben 724 kilometers voor de boeg en door alle bangmakende berichten over vertragingen op de Brennerpas, grenscontroles aan de Italiaanse grens en ga zo maar door, houden we ons hart vast.

Onze eindbestemming vandaag is (uiteraard) mijn Italiaanse familie in Bondeno di Gonzaga. Wel met een slag om de arm. Gezien de mogelijke vertragingen is een dichterbij gelegen reserveadres in Italië ook geen gek idee.

We hebben een tijdbom in onze achterbak. De PCR-tests die we binnen 48 uur de Italiaanse grens over moeten rijden. Na een goed ontbijt vertrekken we om 08.00 uur in de stromende regen en mist richting Italië.  Achteraf blijkt dat alle schrikbarende verhalen van tevoren voor niks waren.

Ondanks het weer de eerste 100 kilometers hebben we nergens last van gehad. Vertragingen: geen. Files: geen. Controles: geen. We racen over de Autobahn en autostrada en (bijna) niets houdt ons tegen.

Hoe zuidelijker we komen, hoe harder het zonnetje gaat schijnen en dat geeft de burger natuurlijk moed.

We rijden door en zodra we de Brennerpas en Italiaanse grens over zijn, app ik mijn mamíta dat we graag over ‘ongeveer 3 uurtjes’ aanschuiven voor het diner. Waarom eerder stoppen als we ook nog wat kilometers kunnen maken?

Omstreeks 16.00 uur komen we aan en worden we met open armen ontvangen. De dag waar we zo tegenop zagen, had niet voorspoediger kunnen verlopen.

Oké, ’s avonds zijn we echt níks meer waard en na het uitgebreide diner duiken we bijna direct ons bed in. Maar: we zijn in Italië. Het voelt alsof we de eindstreep al hebben gehaald. 

Dag 3: Bondeno (IT) – Vasto (IT)

Dag 3: we lachen nog steeds

We zijn over de helft. In totaal nog zo’n 800 km te gaan die we verdelen over 2 dagen. Na 2 bijna volle dagen rijden, lijkt het ons een prettig idee om het stuk van Noord- naar Zuid-Italië op te splitsen en op de bonnefooi te kijken hoever we komen.

Van mamíta krijgen we de strenge (lees: heel strenge) regels mee om absoluut niet in Foggia te stoppen. Iets met het M-woord. We hebben onszelf de regel opgelegd om sowieso tot Pescara te rijden omdat dat ongeveer de helft is.

’s Ochtends slapen we uit tot 08.00 uur en vertrekken we rond negenen. ‘Ah, Marty, stai attenta. C’e la nebbia.’ In een dik pak mist, we zijn tenslotte in Noord-Italië, rijden we weg bij mijn famiglia.

Zodra we op de A14, de Autostrada Adriatica, zitten, trekt de mist weg. De TomTom vertelt ons 742 kilometer deze weg te volgen.

Autostrada Adriatica (A14) (bron: Google Maps)

Pal langs de kust rijden we via Rimini, Ancona en Pescara richting Vasto. Een plaats nog voor Foggia. Onderweg boeken we een Airbnb bij de zéér gastvrije Giovanni. De kamer is werkelijk fantastisch, net als de rest van het pand.

Giovanni vertelt dat ze afgelopen jaar alles gestript hebben en opnieuw opgebouwd met behoud van de authentieke elementen. Het is er superschoon, de bedden liggen geweldig en er is een tv met Netflix. Ideaal na die lange dagen rijden.

Maar toch gunnen we het stadje ook een blik waardig. Eerst even naar het strand en daarna het stadje in. De kerstversiering hangt overal te glinsteren en er is zelfs een ijsbaan. Giovanni geeft ons een aantal aanbevelingen mee voor leuke lokale restaurantjes.

Enige nadeel is dat we zo afgepeigerd zijn, en nog niet gewend aan de Italiaanse dinertijden, dat we om 17.00 uur al trek hebben. Helaas, de restaurants openen pas om 19.30 uur.

Gelukkig biedt de plaatselijke supermarkt verschillende delicatessen en wordt het toch nog een smaakvolle avond. Mortadella, bresaola, crostini, een flesje witte wijn van de Terre di Chieti die we honderden kilometers geleden al hebben gepasseerd. Ja, het is makkelijk genieten in la dolce vita

Tip voor een overnachting onderweg naar Zuid-Italië: B&B Villa Actea van Giovanni.

Giovanni is ontzettend gastvrij en zet net dat stapje extra om je verblijf een succes te maken.

Voorbeeld: in de supermarkt vergaten we een cavatappi (kurkentrekker) mee te nemen. Toen we Giovanni vroegen of hij er een had, bracht hij gelijk twee wijnglazen mee. ‘Wijn moet uit glas! Anders is het niks.’

Ochtendzonnetje in Vasto – we hebben er zin in!

Niet alleen als je op doorreis bent is deze B&B een succes, ook voor een opzichzelfstaand bezoek is de B&B, maar ook Vasto en omgeving een leuke, unieke plek. 

Dag 4: Vasto (IT) – Ceglie Messapica (IT) 

De dag is aangebroken. Om 06.00 uur raast de vuilnisman door de straat en worden we gewekt door kletterende flessen. Slapen, dat zit er niet meer in.

Om 07.00 uur uur staan we naast ons bed en rond achten rijden we door naar de eindbestemming. We zijn niet op van de zenuwen, maar wel van de gezonde spanning.

De zin die we hebben om ons tijdelijke verblijf te zien. De zin om de eigenaren van de B&B te ontmoeten. En vooral de zin die we hebben om te starten met ons Italiaanse leventje.

Het is ongeveer 3 uur rijden naar de eindbestemming. De radio gaat een standje harder, op sommige plekken doen we zelfs de ramen open en we zien de temperatuur van 12 naar 18 graden gaan.

Zodra we bij Bari de autostrada af gaan voor een caffè en het laatste uurtje, weten we het: we zijn er.

De trulli poppen op, de zon gaat extreem schijnen en voor we het weten rijden we het landweggetje op naar de B&B, ons tijdelijke thuis.

We zijn er bijna (maar nu echt)

We worden verwelkomd met een fantastische lunch: mozzarella van de vlakbij gelegen masseria, zelfgemaakte focaccia met artisjokken, olijven, tomaatjes en uiteraard een glaasje wijn. We zijn er nu toch, casa dolce casa. 

Hier houden we het wel 3 maanden vol!

Eind goed, al goed

4 dagen rijden verder. Bijna 2.200 kilometer op de teller. De temperatuur ging van -5 naar +18 graden en we hebben alle soorten weer gezien: regen, hagel, sneeuw, mist, wind en eindigden met zon. 

Was het echt zo ver rijden naar Puglia? Ja. 

Was het echt zo zwaar als we dachten? *Ik kijk even naar mijn ‘chauffeur’* Nee, veel minder. 

Was het echt zo druk onderweg? Nee! Dag 1 en 2 waren ‘druk’. De Nederlandse snelwegen en het eerste deel in Duitsland. Naarmate we Oostenrijk en Italië naderden werd het rustiger.

En toen we eenmaal op de Autostrada Adriatica zaten, leek het alsof er werkelijk niemand zuidelijker ging dan Pescara. Vanaf daar richting Bari was er bijna niemand op de weg.

Zijn er dingen die we achteraf anders hadden gedaan? Wellicht.

We hadden dag één zuidelijker in Duitsland kunnen stoppen om daarna dag 2 eventueel te verkorten of de kilometers te behouden en zuidelijker in Italië uit te komen. Zo hadden we de reis eventueel in 3 dagen kunnen rijden in plaats van 4. 

Zouden we het aanraden? Voor een langer verblijf sowieso! Je kunt al je eigen spulletjes die je graag bij je wilt hebben zonder pardon meenemen en hebt je eigen auto tot je beschikking.

Voor een vakantie van een paar weken? Tsja… Als er meerdere coureurs zijn wel. Het is toch een geweldige ervaring om zo van noord naar zuid af te zakken en heel idyllisch om door de heuvels en langs de gezellige uitzichten te rijden.

Wordt vervolgd!

Written by Martine van Groenigen

In 2016 woonde Martine van Groenigen een half jaar als au pair bij een Italiaans gezin. Ze leerde er alle kneepjes van de Italiaanse keuken en verloor er haar hart. Niet aan een man, maar aan het land zelf. Sinds haar terugkomst is er geen dag geweest dat ze zich niet afvraagt ‘wat voor weer het zou zijn in De Laars.’ Op Dit is Italië schrijft ze enthousiast over haar eigen ervaringen in Italië en haar ‘Italian Dream’ die steeds dichterbij komt.

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Piacenza stadhuis Piazza Cavalli

11 redenen om Piacenza te bezoeken

De Italiaanse prinses – Willemijn van Dijk