in ,

Column: e l’amore…?

Monte Argentario
Monte Argentario voor de kust van Toscane (foto: Marco Bellucci - Flickr)

‘Ciao Reinout, hoe laat ben je in Orbetello, dan haal ik je op van de trein en breng ik je naar je hotel,’ het meisje aan de telefoon is mijn medeorganisatrice van een groot evenement dat we op het Schiereiland Monte Argentario organiseren. We hadden al een paar keer geskypet dus ik wist wie ik kon verwachten. Eenmaal aangekomen, zie ik haar staan, Carolina, en ze begroet me hartelijk.

‘Welkom, vandaag is nog een redelijk rustige dag, dus we gaan wat flyeren voor het festival en in de middag gaan we rustig aan doen en naar het strand.’ Ik laat het me helemaal aanleunen en we gaan op weg naar het hotel. In de tussentijd heeft Carolina’s moeder een paar keer gebeld voor wat informatie en wat familiaire plichtplegingen. Ik schiet er bijna van in de lach. ‘Die heeft je vaak nodig!’

‘Ach,’ is haar antwoord, ‘ze is gewoon heel nieuwsgierig. Ik werk niet dagelijks met Nederlanders dus dat vindt ze extra spannend, haha. Je zult haar nog wel tegenkomen’. Als ik me heb opgefrist, gaan we op pad om de flyers op te halen en even langs het huis van de eventmanager. Daar hebben we een korte briefing. Vervolgens is het tijd om wat te flyeren. Als snel wordt dat, in verband met de hitte, veranderd in ‘laten we lekker naar het strand gaan en een hapje eten.’

Full house

Carolina belt haar moeder en vraagt of het huis aan zee vrij is. ‘Natuurlijk,’ zegt ze. ‘Daar is nu helemaal niemand.’ Tot we aankomen en ik gepraat en gestommel hoor in het huis. ‘Er was toch niemand?’ vraag ik. Ook Carolina kijkt me enigszins verbaasd aan. Ze doet de sleutel in het slot en maakt de deur open. Ik zie dat ze lijkbleek wordt, als haar moeder op ons afstapt en ons hartelijk begroet. ‘Ja, hoi! We dachten, laten we ze nou verrassen met een uitgebreide lunch! Leuk hè?’ Ik hoor Carolina slikken en ze vraagt vertwijfeld ‘we?’

LEES OOK:
Column: bijgelovige Italianen

Ik kijk schuin over de schouder van haar moeder en zie dat de hele woonkamer vol zit met mensen. Het is een drukte van jewelste en ik krijg langzaam maar zeker de indruk dat ik in een film terecht ben gekomen en nu officieel ga lunchen met de hele (!) familie. Enigszins gespannen kijk ik Carolina aan die me een blik toewerpt van ‘ik kan er ook niks aan doen’.

Biondo, jij zit bij ons

Als ik aan tafel wil gaan zitten, hoor ik Carolina’s tante vanuit de keuken roepen: ‘Nee, biondo, jij zit aan het einde van de tafel bij mij, mijn zus (Carolina’s moeder) en nonna.’ Ik begin spontaan te glimlachen en moet terugdenken aan wat een vriend van me ooit tegen me zei: ‘ook al ben je gewoon de collega… daar moet je de familie dan nog wel van overtuigen.’ En inderdaad, zodra ik ga zitten, lanceert haar tante de eerste vraag. ‘Hmm, je bent Nederlander, maar wat kom je hier doen?’ en ‘Florence is ver van hier, hoe lang ben je dan in Monte Argentario?’

Langzaam begin ik met uitleggen, terwijl nonna haar pasta voor mijn neus zet. ‘Ja, we hebben geen idee of je alles eet, want ja, je bent natuurlijk geen Italiaan dus misschien ben je ons eten niet gewend.’ Ik schiet in de lach en verzeker haar dat dat wel goed komt. Ondertussen is tante aangekomen bij de werk- en inkomensvragen. Ik kijk met een schuin oog naar Carolina en werp haar een ‘kunnen-we-weg-hier’-blik toe terwijl ik zo diplomatiek mogelijk antwoorden aan haar tante geef.

LEES OOK:
Column: hoe het spreken van Italiaans mijn ervaring met Italië verrijkte

E l’amore…?

Op het moment dat het fruit op tafel wordt gezet, zie ik dat Carolina’s moeder onrustig wordt. Ze beweegt op en neer op haar stoel en ik voel dat ze die ene prangende vraag wil stellen. Carolina houdt haar adem in, als haar moeder haar keel schraapt en zegt ‘Goh, Renato, hoe is je liefdesleven eigenlijk?’ Het wordt doodstil aan tafel en alle ogen zijn op mij gericht. Ik neem de tijd om over mijn antwoord na te denken, terwijl ik de tafel rondkijk. ‘Weet u,’ zeg ik na een paar seconden, ‘ik ben aan een van de grootste avonturen in mijn leven begonnen en ben dat met een heel duidelijk doel voor ogen aangegaan. Ik werk hard en veel, en zie verder wel wat er op mijn pad komt.’

Haar moeder kijkt me nogmaals diep in mijn ogen aan. ‘Heel verstandig, hoewel ik me voor kan stellen dat je goed in de markt ligt, jochie.’ Ze knipoogt. Op dat moment staat Carolina met een ruk op en zegt: ‘Zo, en nu ga ik Reinout het strand laten zien en gaan we even chillen. Het interview is voorbij.’ Ik bedank de familie hartelijk en loop achter Carolina aan de tuin in waar een poortje is direct naar het strand. We leggen onze handdoeken neer en plonzen in de zee.

LEES OOK:
Column: Luciano

Leuke familie

Na een paar seconden zeg ik: ‘Nou, dat was me de lunch wel. Leuke familie heb je hoor en wat kan je nonna goed koken.’ Carolina schiet in de lach. ‘Ik weet het, het zijn een stel figuren bij elkaar. Sorry, ik wist dit niet, anders had ik je er een soort van op voor kunnen bereiden.’

Het strand is nog helemaal leeg, alleen onze handdoeken liggen er. We besluiten een eindje te gaan zwemmen. Op een gegeven moment kijk ik om en zie ik op 50 meter bij ons vandaan ineens een tiental handdoeken liggen. ‘Goh,’ zeg ik droog. ‘Ik geloof dat we niet de enigen zijn met het goede idee om te gaan zwemmen.’ Carolina kijkt om, wordt eerst knalrood en moet dan keihard lachen, als ze haar tante en moeder ziet staan met de rest van de familie achter zich.

Ik kijk Carolina aan en tegelijkertijd zeggen we: ‘laten we vooral nog een stukje gaan zwemmen.’

Reinout Bosman

Geschreven door Reinout Bosman

Reinout Bosman is een veelzijdige internationale spreker, schrijver en marketeer. 'Al jaren ben ik gefascineerd door Italië en al zijn facetten en schoonheden. Op jonge leeftijd ben ik verliefd geworden op Italië, waar ik al een aantal jaren woon. Als ‘import-Italiaan’ leer ik iedere dag weer van dit charmante en cultureel rijke land. En sta ik af en toe versteld van de dagelijkse gebeurtenissen die zowel hilarisch als bizar kunnen zijn. All’italiano, laten we dat maar concluderen.'

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Blauwe Vlag Italië 2019

Dit zijn de schoonste stranden van Italië in 2019

Wandelingen door Rome met Godfried Bomans