Caroline Peet
Twee maanden geleden hebben wij ons huis in een klein dorp veruild voor een huis op het platteland. Vanmiddag zaten we op buiten op de bank de balans op te maken of het leven op het platteland ons datgene heeft gebracht waarop we gehoopt hadden. We kwamen tot de conclusie dat we de juiste keuze hebben gemaakt en dit het leven was wat we voor ogen hebben.
Ons huis ligt met een paar andere huizen aan een smal weggetje aan de rand van het dorp Cutrofiano, provincie Lecce. Ik weet niet of iedereen de weggetjes op het Italiaanse platteland kent, maar deze zitten vol kuilen, vooral als het geregend heeft.
Als er een tegenligger aankomt, dan zul je samen tot een compromis moeten komen wie in de achteruit gaat of een uitwijkplekje probeert op te zoeken. De wegen worden niet of slecht onderhouden hier. Maar als je kijkt naar de hoogte van de wegenbelasting in Italië, is dat ook niet zo raar.
We hebben gelukkig de mazzel dat sinds kort we een officieel huisadres hebben. Vorig jaar zag het er nog naar uit dat we in het dorp een postbus moesten gaan huren, maar per half januari is de weg officieel erkend door de gemeente. Dus Amazon kan ons nu vinden en dat is toch wel handig. Vooral als je grote dingen als groencontainers of wasmachines nodig hebt, want die gooi je niet even in de achterbak van je auto.
Een aantal gezinnen wonen hier het hele jaar door, maar de meeste mensen wonen hier alleen in de zomer. Het zijn vaak al mensen op leeftijd en het leven op het platteland vinden ze in de winter te koud.
Uit hun verhalen begrijp ik dat het vroeger hier een vrij levende gemeenschap was met zelfs een supermarkt. Maar de jongeren willen niet meer op het platteland wonen. Ze vinden het onderhoud van het land te veel werk. Vandaar dat de grond en de huizen er tegenwoordig zo goedkoop zijn.
Het is hier dus lekker rustig. De honden kunnen vrij rondlopen en elke ochtend komen de honden van de buren verderop langs en laten hun neus zien. Er wordt wat heen en weer gesnuffeld tussen de honden, ze nemen hun koekje in ontvangst en verdwijnen dan weer richting hun eigen huis.
Ik weet nog toen we dit huis kochten dat we tegen elkaar zeiden, dat het eerste wat er moest komen een hekwerk om ons land was. Maar dit blijkt dus helemaal niet nodig te zijn. De buren maken zich er helemaal niet druk om dat onze honden over hun land lopen. Dat is hier normaal en algemeen geaccepteerd.
Zolang ze maar geen ruzie met elkaar maken. En dat was in het begin even een dingetje tussen de buurhond en onze Bo. Maar sinds Bo gecastreerd is gaat het goed en negeren ze elkaar. De buurhond slaapt nu bij ons onder het afdak en eet mee met de pot. We hebben een paar keer geprobeerd hem in huis te halen, maar dat wil hij niet.
De honden moesten in het begin wel wennen aan al die ruimte en de vrijheid. We hadden verwacht dat als we ’s morgen de deuren open zouden zetten, ze de kuierlatten zouden nemen. Onze honden niet. Ze gaan pas het land op als ik een stukje met ze meeloop.
Dat is geen straf, want ’s morgens is het buiten erg mooi. Vooral als de zon net opkomt. De honden blijven meestal niet lang bij mij. Al gauw krijgen ze de reuksporen van de dieren die ’s nachts over het land lopen in hun neus en zijn ze weg. Na een half uurtje zien we ze dan meestal weer verschijnen.
Mensen vragen vaak of wij niet bang zijn voor de wolven. Ja, als het donker is, dan zal ik het land niet opgaan en de honden ook niet. Maar ik ga ervan uit dat zodra het licht wordt de wolven naar bed zijn.
Als er ongelukken gebeuren met honden, dan is dat vaak met honden die ’s nacht buiten moeten slapen. Iets wat heel gewoon is in Italië. Maar onze honden liggen binnen en dat vind men toch wel raar.
Vooralsnog is het hier voor de honden een paradijs en zijn ze bijna de hele dag buiten. Vooral de jongste vliegt van hot naar her en voor hem is alles nieuw en spannend. De oudste ligt graag de hele dag in de zon op de loungeset.
We krijgen inmiddels ook het boerenleven een beetje onder de knie. In het begin waren we van die echte stadsnerds die nog nooit een kettingzaag of maaimachine in handen hadden gehad. Het land en de bomen en struiken hebben veel achterstallig onderhoud. Er is al jaren niets meer aan gedaan.
Voor het omploegen van het land hebben we gelukkig een buurman gevonden die met zijn tractor het land onderhanden neemt. De rest doen we zelf. We hebben les van hem gekregen hoe we de bomen moeten snoeien en hij geeft veel tips en trucs.
En wat ook niet geheel onbelangrijk is: hij vertelt ons veel over het dorp en is op de hoogte van de laatste roddels.
Onze handen zitten inmiddels onder de krassen en wonden en op ons hoofd hebben we de nodige bulten en schrammen. En we hebben inmiddels ook geleerd oude kleren aan te trekken als we aan de slag gaan. Vooral nu we even geen wasmachine hebben.
Maar het is ook voor het behoud van je kleren, want regelmatig blijf je ergens achter haken en heb je weer een winkelhaak. Of je glijdt uit in de modder als je een struik uit de grond wilt trekken. Misschien toch maar een boerenoverall aanschaffen?
Wat ook wel handig is, is dat de buurman veel mensen kent die weer allerlei hand- en spandiensten voor ons kunnen verrichten. In april gaat hij me helpen een groentetuin aan te leggen.
Ik ga nog één keer een poging wagen. We hebben in ieder geval veel fruit- en notenbomen op het land staan en hebben er inmiddels zelf nog een paar bij geplant. Als het goed is hebben we straks het hele jaar door fruit en noten.
Er schijnen ook al de nodige groenten tussen het gras te staan. Mijn schoonmoeder verdwijnt regelmatig met een plastic zakje het land op en komt dan terug met een hele tas groenten, waarvan wij dachten dat het onkruid was.
Comments