in ,

Column: zinkputje

Het bewuste zinkputje
Het bewuste zinkputje (foto's: Aart Heering)

Het leven in Rome is over het algemeen best aangenaam, maar soms krijg je te maken met problemen die je je in de verste verte niet voor kon stellen en die meestal het product zijn van typisch Italiaanse eigenaardigheden. Zo ook nu weer, in wat ik maar de affaire van het zinkputje zal noemen.

Het begon eenvoudig. Wij wonen op de bovenste verdieping en de benedenburen klaagden over lekkage vanaf ons dakterras. In zo’n geval stelt de administrateur van de flat een bedrijf aan dat het probleem moet verhelpen. Dat gebeurde nu ook, met dien verstande dat het ingeschakelde bedrijf een paar Oost-Europeanen stuurde, die als arbeidskrachten ongetwijfeld heel goedkoop zijn (als ze al op de loonlijst staan), maar qua vakbekwaamheid te wensen overlieten.

Verstopt

Meteen de eerste dag raakte zodoende het zinkputje naast de keuken verstopt, omdat zij er resten kalk en cement in hadden gesmeten. Toen mijn vrouw de afwasmachine aanzette, gulpte er een stroom donkere blubber over het terras en werd de keuken zo goed als onbruikbaar.

Nu wordt het even technisch, maar dat kan niet anders. Het zinkputje komt uit op een twintig meter diepe schacht, die op de begane grond in een beerput uitkomt. Die moet elke paar jaar geledigd worden, en bij andere bewoners is dat ook gebeurd, maar bij ons niet.

LEES OOK:  Column: te voet naar Rome - deel 6

Waarom niet? Omdat de toegang zich bevindt in de garage van een schizofrene benedenbuurvrouw, die haar schuur hermetisch gesloten houdt en voor niemand opendoet. De met de reiniging belaste ambtenaren hebben hun tijd niet verspild aan het oplossen van het probleem, maar de zaak jaar na jaar maar zo gelaten. Met als gevolg dat niet alleen de put, maar ook de schacht al bijna tot de nok toe vol zitten.

Het terras van ons huis in Rome (inmiddels weer schoongeveegd)
Het terras van ons huis in Rome (inmiddels weer schoongeveegd)

Antipsychiatrie

Wij zijn daarmee indirect slachtoffer geworden van de veel geroemde antipsychiatrie. Deze theorie, die in Italië is uitgevonden en furore maakte, komt erop neer, dat je gekken niet moet opsluiten maar gewoon tussen de andere mensen moet laten leven. Om die reden zijn sinds de jaren 70 de meeste psychiatrische instellingen – en vaak waren dat ook ellendige gestichten – gesloten.

Alleen is van de tweede helft van het programma, de opvang aan huis of in therapeutische gemeenschappen, veel minder terechtgekomen. De meeste gestoorden komen daarom tot last van hun familie en als ze die niet hebben is de straat vaak hun bestemming. Kijk ’s avonds maar eens in de buurt van het Stazione Termini!

Onze buurvrouw heeft geen naaste familie maar wel haar eigen woning. (Ook al betaalt ze daarvoor geen gemeentelijke belastingen, gas, licht en water: dat doen de overige bewoners, die daartoe ook wettelijk verplicht zijn.)

LEES OOK:  Column: een hondenleven in Italië

Zij had van overheidswege wel een voogd toegewezen gekregen, maar die is een paar jaar geleden gillend weggelopen en ook in dit geval is er geen vervangende oplossing gezocht. Af en toe loopt ze prevelend of schreeuwend naar buiten, maar verder is ze helemaal alleen en weigert ze elk contact. Pogingen om de sleutel tot haar garage te krijgen zijn dan ook volstrekt zinloos gebleken.

Wat nu? De deur van de garage forceren is geen optie: dan wordt de politie erbij betrokken en die heeft er geen boodschap aan dat er sprake was van overmacht. Ook de brandweer inschakelen om de deur te openen kan niet: die komt alleen in actie als er levensgevaar dreigt.

Laatste redmiddel

Het traditionele middel in gevallen als dit is de aangetekende brief. Maar wij weten uit jarenlange ervaring dat ze die ook niet in ontvangst neemt. Wanneer dat bij herhaling het geval is, rest nog een laatste redmiddel, de gang naar de rechter.

Maar als je ook maar een beetje op de hoogte bent van het Italiaanse rechtsstelsel, weet je ook dat je dan al gauw niet één maar twee of drie jaar verder bent. En zo lang willen wij niet zonder keuken zitten. Er wordt nu gespeurd naar een mogelijkheid om de beerput te ledigen vanuit het riool. Als dat niet lukt, moeten we maar op zoek naar een pied-à-terre. Met keuken.

LEES OOK:  Nieuwe columnist op DitIsItalie.nl: Myrthe
Column: zinkputje
3.5 (2 stemmen)

Geschreven door Aart Heering

Aart Heering

Aart Heering, historicus en journalist. Woont 30 jaar in Italië en werkt momenteel voor de Nederlandse ambassade in Rome.

Mijn Italië van Saskia Balmaekers

Mijn Italië – Saskia Balmaekers

Even terug in Nederland

Column: even terug in Nederland