in ,

Dromen, durven, doen: op weg naar Italië – deel 7

De laatste loodjes wegen het zwaarst

Het is tijd om afscheid te nemen van familie en vrienden voor onze proef-emigratie naar Italië (foto's: Martine van Groenigen)

En dan is het ineens zover: na dik 100 dagen aftellen is onze laatste week in Nederland ingegaan. Nog 7 dagen om in te pakken, de sleutels over te dragen, het huis aan kant te maken voor de nieuwe huurders en om ons klaar te maken voor hét vertrek naar Ceglie Messapica in Puglia.

De aftelkalender – elke dag een ander woord – werkwoord of recept

Het lijkt misschien een gevalletje ‘ach, dat doen we even’, maar dat bleek ik toch een klein beetje te hebben onderschat. Want wat een onrust kan een tijdelijke verhuizing toch met zich meebrengen. Hoor ik mezelf nou klagen?

Lijsten, lijsten en nog eens lijsten

Waar de maand december voor de een in het teken staat van Sinterklaas, gedichten, cadeaus en lekker eten, liep dat bij ons toch even anders. Hoewel, de goedheiligman sloeg ons huis niet over en de gedichten over het gemis waren lang en lieten niets te wensen over.

Maar we laten onze vrienden en familie achter. Hoe durven we? Al eerder heb ik het gehad over het achterblijversprobleem, maar dat dit ook zo hevig zou zijn bij een verhuizing van ‘maar’ 3 maanden, had ik niet gedacht.

Zo zie je maar weer: beter op alles voorbereid zijn. En dat ben ik. Gedurende december vulde ons huis zich met lijsten, lijsten en nog eens lijsten. Grote vellen papier met daarop de dingen die er nog moesten gebeuren.

Zo moest de oven zich overgeven aan een behandeling die je bij het sjiekste kuuroord nog niet krijgt. Veranderde het kantoor in een slaapkamer, de woonkamer in een kantoor en verzamelden we overal hoopjes troep. 

Alle apparaten worden getrakteerd op een ware spabeleving

Kan iemand mij Marie Kondo leren? 

Want o, wat kan een mens een hoop troep verzamelen. In de anderhalf jaar dat we in dit huis wonen, hebben we het voor elkaar gekregen om een verzameling aan dozen op te bouwen waar het gemiddelde logistieke bedrijf U tegen zegt.

Ook ontstond er een ansichtkaartenverzameling waar de plaatselijke kaartenboer jaloers op is en – nou ja – veel troep. Want weggooien dat is nou eenmaal doodzonde.

Dus veranderde ik in een kruidenier. In mijn keukenkastje stonden maar liefst 5 (!) pakken suiker. Basterdsuiker in alle kleuren, fijne kristalsuiker, gewone kristalsuiker. Ja, marketingtrucs doen het goed bij mij. Een pak naar die, een pak naar die en o, die kan ook nog wel een pak gebruiken.

Pannen die we nooit gebruiken, brachten we naar de kringloop en verder eten we al een aantal dagen pasta, rijst en nog meer rijst. Want ook daar kun je maar beter 4 pakken van op voorraad hebben.

Gelukkig zijn de onderhuurders de moeilijkste niet en zullen ook zij (alsnog) straks thuiskomen in een huis met gevulde keukenkastjes. En daar heb ik nog nooit iemand over horen klagen. 

Overzicht? Dat ken ik niet

Tussen al het ge-opruim, moest er ook nog worden verhuisd. Zo belandden de familiefoto’s van de muur in de verhuisdoos ‘Drachten’. In de verhuisdoos ‘Assen’ kwamen de overige persoonlijke spullen en ook het oude theemeubel van mijn beppe krijgt een paar maandjes een functie elders.

Met al die dozen, kratten en locaties begrijp je misschien goed: het overzicht werd steeds waziger. De overzichtelijke lijst waar ik eerst nog houvast aan had, had inmiddels plaatsgemaakt voor 4 extra lijsten, notities op mijn mobiel en er was ook nog een heus Trello-document met alles wat nog moest.

Want, begrijp me niet verkeerd, structuur en overzicht zijn normaliter mijn middle name. Maar bij een verhuizing als deze, waarbij het grootste deel van onze inboedel ín het huis blijft staan, raak je nou eenmaal verward.

’s Avonds zit je niet per se rustig op de bank, want het huis is nog zo vol: we moeten wel iets over het hoofd zien. 

Veiligheid voor alles

Het lijkt nu eenmaal net zo makkelijk als het is

Toch blijkt dat er niet altijd addertjes onder het gras zitten. Het is echt alleen schoonmaken, inpakken en wegwezen. En ook in Puglia kun je terecht als je tandpasta, pantoffels, wijnglazen of andere noodzakelijke spullen nog in Groningen blijken te staan.

Dus herpakte ik mezelf gisteravond en maakte ik van de gelegenheid gebruik om een nieuwe lijst te maken. Zo’n 10 dingen die nog moeten gebeuren, waarvan 3 echt essentieel: de sleuteloverdracht, de PCR-test en natuurlijk de auto ophalen. Want lopend naar Puglia is ook zo wat. 

Tranen met tuiten 

Naast alle verplichte taken die we onszelf op de hals halen, staan er uiteraard ook leuke dingen op de planning. Zoals alle afscheidskoffietjes, feestjes of bezoekjes. Want hoewel we officieel maar 3 maanden gaan, hoor ik in mijn achterhoofd aldoor een stemmetje dat zegt: ‘Jij laat het niet bij 3 maanden.’

Afscheidskoffietje nummer zoveel

En dus neem ik het zekere voor het onzekere. Een avondje eten bij oma. Een zaterdagochtendkoffieafspraak met vriendinnen. Een woensdag thuiskantoor houden bij m’n allerbeste en dat verlengen met eten en spelletjes omdat we geen afscheid kunnen nemen.

Ook de verplichte kerstbezoeken staan in het teken van afscheid. Zo eten we tweede kerstdag geen Italiaanse klassiekers uit het e-book dat ik maakte, maar gaan we op de Hollandse tour. Een verrassingsmenu, dat wel, maar de rood-wit-blauwe vlag zal parmant in de piepers gestoken worden. 

Italië roept

Maar dan! Maandag 27 december gaat het gebeuren en zetten we de eerste stap van onze uiteindelijk definitieve emigratie naar Italië. 3 maanden kijken, proeven, ruiken, beleven en vooral ontdekken in de hak van de Laars.

Via Duitsland en Oostenrijk en een tussenstop bij mijn mamíta, rijden we vanuit Groningen 2.100 kilometer naar beneden. Om uiteindelijk natuurlijk aan te komen in Ceglie Messapica.

Hier gaan we de komende 3 maanden ontdekken of het Italiaanse leven echt is wat we willen. Of het openen van een klein hotelletje een droom is die ook werkelijkheid kan worden, of enkel een illusie.

Stickertje hier, stickertje daar

Maar vooral: 3 maanden genieten. En ondanks de obstakels die we tot nu toe hebben gehad en er misschien nog komen, zijn we er klaar voor!

Alle benodigde papieren, voorruitstickers, verklaringen, PLF-formulieren en straks de negatieve testresultaten zijn binnen. Nu kan ik eindelijk eens als een echte Fries met 100% zekerheid zeggen: ‘It giet oan!‘ 

Written by Martine van Groenigen

In 2016 woonde Martine van Groenigen een half jaar als au pair bij een Italiaans gezin. Ze leerde er alle kneepjes van de Italiaanse keuken en verloor er haar hart. Niet aan een man, maar aan het land zelf. Sinds haar terugkomst is er geen dag geweest dat ze zich niet afvraagt ‘wat voor weer het zou zijn in De Laars.’ Op Dit is Italië schrijft ze enthousiast over haar eigen ervaringen in Italië en haar ‘Italian Dream’ die steeds dichterbij komt.

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

fundamenten nieuw huis in Italiaanse heuvels

Hoe gaat het nu met ons nieuw te bouwen huis in Italië?

27 tips om het Italië-gevoel vast te houden

Delizioso! 29 tips om het Italië-gevoel vast te houden