in , ,

Column: zeeziek

In de taxi door Rome (foto: Amy - Flickr)

‘Nou meneer, riemen vast, want op deze Viale wordt de gemiddelde bijrijder zeeziek!’ De taxichauffeur die me door Rome rijdt, kijkt me via de binnenspiegel aan en knipoogt. ‘De laatste echte burgeraanwinst die we in Rome hebben gehad was Pio X, verder is het om te janken met onze besturen.’

We rijden langs het Altare della Patria richting de Tiber. En inderdaad, hij heeft geen woord gelogen: de weg zit vol met kuilen en hobbels en de taxi schudt gevaarlijk heen en weer. Ik vraag hem naar de stad en het beleid dat de sindaca (burgemeester Raggi) aan het uitvoeren is.

Hij lach honend: ‘Beléid? Ze is onze prachtige stad aan gruzelementen aan het slaan. Rome verliest langzaam zijn schoonheid, want het stinkt hier, de straten zijn vuil, bomen vallen om en de wegen zijn… Nou ja, wilt u al een tabletje tegen zeeziekte…?’. Hij frommelt wat in zijn dashboardkastje en haalt een oud doosje tevoorschijn met daarin paracetamol.

Ik schiet in de lach. Romeinen worden vaak als de Rotterdammers van Italië gezien: recht door zee, niet lullen maar poetsen en vooral met een heerlijk droge humor… Ruwe bolster, blanke pit. Laten we het daar op houden.

Terwijl we verder rijden, vervolgt de taxichauffeur zijn verhaal. ‘Helaas ben ik geboren, en wel in deze stad. Zo’n 62 jaar geleden. Mijn kinderen zijn allemaal naar het buitenland gegaan. Ik wilde ook, alleen mijn broers waren me voor. Toen hebben mijn ouders besloten dat ik moest blijven. Na jaren van havenarbeid ben ik taxichauffeur geworden en zie ik deze stad iedere dag in alle uithoeken en dus ook de gaten.’ De auto raakt een kuil en we worden wild door elkaar geschud.

‘Zonde,’ vervolgt hij zijn verhaal, ‘ze proberen er allemaal iets van te maken hier, allemaal beloftes, maar uiteindelijk is het echt om te… Nou ja, over je nek ga je wel als je geen zeebenen hebt en over deze wegen moet rijden.’

De eeuwig verloren stad?

Of Rome eeuwig verloren is, weet ikzelf persoonlijk niet. Als Nederlandse Florentijn kijk ik altijd wel met fascinatie naar wat er in de hoofdstad gebeurt. Het is ook wel een zooitje, moet ik toegeven, maar toch. De Romeinen houden nog altijd van hun stad en dat doet deze robuust uitziende taxichauffeur ook. Uiteindelijk geeft hij dan ook eerlijk toe dat hij geen andere stad zou willen dan Rome.

‘Rome blijft me altijd nabij: de stad inspireert ondanks alles. Raggi trouwens ook. Dankzij haar zit ik eraan te denken om te gaan schrijven!’ Als ik vervolgens vraag wat hij dan wil gaan schrijven over Rome, antwoordt hij droog: ‘Over Rome is alles al geschreven. Nee, ik wil schrijven over Raggi. En wel haar necrologie!’

Vrolijk begint hij een liedje mee te fluiten dat op de radio is. Langzaam naderen we Trastevere en dus de eindbestemming van mijn taxireis. Bij het uitstappen kijkt de taxichauffeur me aan en schudt me stevig de hand. ‘Veel geluk in deze verloren stad, je zult het vast wel naar je zin hebben en anders moet je doen wat we allemaal wensen… weggaan! Fijne avond!’

Ik knipper een paar keer met mijn ogen, kijk om me heen en moet onbedaarlijk hard lachen: ‘Heeft dit gesprek echt plaatsgevonden? Bizar dit, maar ook wel erg grappig’ Ik besluit een fijn restaurantje te gaan zoeken om een hapje te eten met vrienden. De gesprekken die avond gaan natuurlijk over Rome en de opmerkingen van de taxichauffeur.

Tja, Rome

Sommige van mijn vrienden wonen al meer dan 35 jaar in Rome en hebben deze stad zien en leren kennen als een bakermat: je komt niet aan de hoofdstad. Rome is heilige grond. Natuurlijk zien we allemaal dat mede door het beleid, maar vooral door alle heilige huisjes die om de Romeinse politiek zijn heen gebouwd. Het steeds ingewikkelder wordt om de stad te besturen.

Doordat er weinig échte preventieve actie is, zie je dus dat bij noodweer de stad deels onder water komt te staan, bomen omwaaien, dakpannen van de huizen waaien en er mensen overlijden doordat ze geraakt zijn door rondvliegend puin of vallende bomen.

Gebrek aan onderhoud is daarmee het algemene probleem. Weet je bijvoorbeeld nog die bussen die in de brand vlogen? En dat de bomen omwaaien omdat ze niet verstevigd zijn… En het wegdek… Als je je scooterritje overleeft, heb je het voor die dag weer goed gedaan of heeft de beschermheilige van het verkeer zijn werk weer voor je uitgevoerd. 

Is er dan helemaal niets goeds meer over te zeggen?

Zeer zeker wel. Want de Romeinen zijn natuurlijk ook wel echte beroepsklagers wat dat betreft. Zo werd ik vanochtend wakker in Trastevere en scheen het zonlicht door de nog natte straatjes. De geur van verse koffie kwam uit de bar hier op de hoek, waar ik mijn ontbijtje nuttigde en de headlines in het nieuws voorbij zag komen.

Onderweg naar mijn eerste afspraak sta ik toch iedere keer weer versteld van hoe mooi de straatjes zijn, hoezeer je nieuwe verborgen stegen en pleintjes ontdekt door gewoonweg wat te lopen en het vaak lijkt alsof je in een oude Fellini-film stapt als je op het Campo dei Fiori uitkomt, waar de markt is.

Je loopt langs de oude ruïnes, ziet de toppen van de koepel van het Vaticaan en de wandeling langs de lungotevere blijft prachtig. Rome kan dan wel moeizaam zijn om in bedwang te houden en te besturen, datgene dat de Romeinen al ver voor Christus hebben opgebouwd staat nog tot op de dag van vandaag, wat de stad een prachtig museum van oude tijden maakt.

En nee, dit zeg ik niet als toerist, maar als een inwoner van Italië die zich blijft verwonderen over dit bijzondere en vaak markante land met zijn uitersten, brute schoonheden en zijn alleszeggende hoofdstad.

Column: zeeziek
Beoordeel dit artikel

Reinout Bosman

Geschreven door Reinout Bosman

Reinout Bosman is een veelzijdige internationale spreker, schrijver en marketeer. 'Al jaren ben ik gefascineerd door Italië en al zijn facetten en schoonheden. Op jonge leeftijd ben ik verliefd geworden op Italië, waar ik al een aantal jaren woon. Als ‘import-Italiaan’ leer ik iedere dag weer van dit charmante en cultureel rijke land. En sta ik af en toe versteld van de dagelijkse gebeurtenissen die zowel hilarisch als bizar kunnen zijn. All’italiano, laten we dat maar concluderen.'

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Geen Spelacchio maar een Spezzacchio op Piazza Venezia

De kerstboom in Rome: van Spelacchio naar Spezzacchio

De 10 mooiste plekken in Emilia-Romagna