in ,

Column: vendemmia

vendemmia
De vendemmia (foto: Pixabay)

Het is donderdagochtend als mijn telefoon gaat en ik de naam van een goede vriend van me op de display zie verschijnen. ‘Antonio, buongiorno, come va?’ roep ik hem vrolijk toe als ik de telefoon opneem. ‘Reinout, ja alles goed hier, luister, ik heb een vraag… De vendemmia begint komend weekend en mijn vader komt ernstig handen tekort dit jaar. Zou jij komend weekend willen meehelpen om druiven te plukken?’

Nou moet ik zeggen dat het al een paar jaar op mijn lijstje staat om deel te nemen aan de druivenpluk. Waarschijnlijk omdat er door de jaren heen een toch wel romantisch beeld is geschetst door reclames waarin je in de mooie najaarszon met je mand en je knipmes de ranken afloopt, tussen de middag heerlijk luncht met een glaasje wijn om daarna nog tot zonsondergang door te werken.

En ondertussen denk je: het is net een film, wat is Toscane mooi en idyllisch en de dochter van de wijnmaker blijft zo vriendelijk glimlachen en knipogen… Je denkt je hart te verpanden en in alle rust en met het grootste gemak je werk te doen. Lachend door de dag heen.

Niets is minder waar

De realiteit valt daarin iets anders uit. ’s Ochtends om zes uur staat Antonio voor de deur, zodat we rond de klok van half acht bij zijn vader op het landgoed kunnen gaan beginnen met plukken. Terwijl ik mezelf staande houd op twee sterke koppen koffie (note to self: de avond van tevoren een concert geven is niet bevorderlijk), wordt de mand in mijn handen gedrukt en lopen we richting de tractor met aanhangwagen die ons naar de ranken vervoerd.

De moed zakt me licht in de schoenen als ik de kilometers lange velden voor me zie opdoemen. ‘Dit wordt een hell of a job,’ mompel ik zachtjes tegen mezelf als ik merk dat de tractor vaart mindert. We ontvangen de instructies over hoe we de druiven moeten afknippen en dat we moeten controleren of de trossen goed zijn of niet. ‘Aangevreten trossen zijn niet echt bevorderlijk voor de wijnproductie,’ aldus de vader van Antonio. 

Idyllische lunch?

Na een ochtend zweten en ploeteren (ik snap echt niet hoe ze in de reclame zo zonder zweten blijven lachen, terwijl ik ondertussen een vetvlek begin te worden), is het tijd voor de lunch. Ik verheug me al op een glaasje wijn en een ontspannen samenzijn van een uur of twee à drie inclusief een klein middagslaapje (dat doet die man van de reclame immers ook).

Ik kom aanlopen in de schuur die is omgetoverd tot lunchplaats en zie een paar pannen staan met daarin dampende pasta al pomodoro. In plaats van wijn staan er flesjes water en na het zien van het enthousiasme en de gewichtige houding van Antonio’s vader durf ik erom te wedden dat het middagdutje vandaag wordt overgeslagen.

En inderdaad, na het nuttigen van de nodige koffie na het eten (ja kom maar door met die dubbele en extra sterke espresso), gaan we weer het veld in. Het is doorbeunen om voor zonsondergang zo veel mogelijk trossen te hebben geplukt. Het heetst van de dag hebben we gehad, maar toch is het nog altijd een goede 31 graden en met rode en bezweten hoofden plukken we verwoed verder.

Een tussenstand

Of ik het nog leuk vind? Ehm, nou ben ik niet vies van hard werken maar dit viel wel een beetje tegen. Natuurlijk, je weet dat dit die man zijn brood is en ik weet als geen ander hoe belangrijk het is dat dit werk snel en efficiënt gebeurt, want tijdens de vendemmia draait alles om tijd.

Wie ooit een Netflix-serie heeft gekeken over Bourgogne-wijn of champagne weet dat het bijna op de minuut aankomt, wanneer je de druif plukt en wat dat vervolgens betekent voor het fermenteren en de gisting. Spanning en sensatie alom dus. Voor Antonio’s vader dan. Voor mij voelde het eerder als een gladiatorenwedstrijd waarin ik vecht tegen de hoeveelheid druiven.

Een beetje opera

Tot zonsondergang geldt het ‘no mercy’-beleid. Ik maak er voor mezelf het beste van. Iedereen werkt geconcentreerd door en vaak raak ik in een pluktrance waarin ik alleen maar bezig ben met mijn eigen ranken en wellicht een beetje met muziek op mijn telefoon.

Met het concert van de avond daarvoor nog in mijn achterhoofd besluit ik maar mijn eigen sing-a-long op te zetten tussen de ranken. En voor ik er erg in heb staan we met z’n allen het Libiamo nei lieti calici te neuriën. Creëert toch maar mooi weer een sfeertje.

We plukken door tot de zon achter de ranken is verdwenen en legen de laatste manden in de aanhangwagen. De vendemmia zit erop voor vandaag. Morgen gaan anderen weer verder.

Uit dank nodigt Antonio’s vader ons uit voor een diner op het landgoed. Op zijn minst wordt er vanavond goed en uitgebreid gegeten! ‘Reinout, je moet mijn wijn nog proeven.’ (Het zit er nog in, gelukkig, ik kreeg al dorst!)

Toch nog!

We frissen ons op en lopen vervolgens de eetkamer binnen, waar de heerlijke geuren van het eten al hangen. Als in een film (toch nog), worden we aan een mooi gedekte tafel gezet en wachten we tot het diner wordt geserveerd.

Dan komt de moeder van Antonio binnen met in haar hand een grote pan. Ze kijkt ons lachend aan als ze onze vermoeide hoofden ziet. ‘Lekker geplukt, jongens?’ zegt ze met een knipoog. ‘Jullie zullen wel honger hebben. Oma en ik hebben het een en ander klaargemaakt.’ Als Antonio’s 88-jarige oma de keuken uit schuifelt en aan tafel gaat zitten, voel ik me even weer helemaal in het Italië van de jaren zestig.

Op het moment dat we willen opscheppen, horen we een ‘wacht op mij!’ uit de gang komen. Anontio’s zus komt hijgend binnen. ‘Sorry allemaal, het duurde net even wat langer.’ Ze ploft schuin tegenover me neer en kijkt me verbaasd aan. ‘Zijn de plukkers tegenwoordig ook al blond met noordelijk accent?’ ze lacht naar me en knipoogt (toch nog die lach en die knipoog).

Dankbaar wordt er heerlijk en lang getafeld. De vendemmia is afzien, bloed, zweet en tranen werk maar uiteindelijk een stuk Italiaanse traditie die je voor geen goud wilt missen.

Column: vendemmia
5 (2 stemmen)

Reinout Bosman

Geschreven door Reinout Bosman

Reinout Bosman is een veelzijdige internationale spreker, schrijver en marketeer. 'Al jaren ben ik gefascineerd door Italië en al zijn facetten en schoonheden. Op jonge leeftijd ben ik verliefd geworden op Italië, waar ik al een aantal jaren woon. Als ‘import-Italiaan’ leer ik iedere dag weer van dit charmante en cultureel rijke land. En sta ik af en toe versteld van de dagelijkse gebeurtenissen die zowel hilarisch als bizar kunnen zijn. All’italiano, laten we dat maar concluderen.'

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

Favignana, een van de mooiste Italiaanse eilanden

Nazomertips voor Italië

30.000 liter prosecco stroomt weg

De wereld rouwt om 30.000 liter aan verloren prosecco