in , , ,

Een nieuw huis in Italië – deel 11

C’è un problemino,’ begint Roberto als hij eindelijk weer eens bij ons is om uitleg te geven over de voortgang van onze queeste naar de heilige graal van de hypotheek. O jee, denk ik meteen, een probleempje. Het gebruik van een verkleinwoord duidt meestal niet op iets goeds.

Niente di grave, però. Niets ernstigs hoor.’
Nog erger.

via GIPHY

Dat Roberto ons ondanks mijn steeds wanhopiger getoonzette WhatsApp-smeekbedes dagen heeft laten wachten, het zij hem vergeven. Gisteren liet hij namelijk weten dat hij de nacht ervoor niet lekker was geworden en nu koorts had. Corona!? Alle alarmbellen rinkelden meteen oorverdovend. Ook bij ons, want een paar dagen eerder was hij nog bij ons geweest om te vertellen dat de afdeling Mutui met onze hypotheeknotaris een datum voor de akte overeengekomen was.

Wat? Maar dat zouden wij toch regelen, in een gezellig onderonsje met de notaris dat ertoe zou leiden dat de beste man, een oude bekende van Roberto, ons wat voorrang geven zou, zodat de akte nog in april getekend zou kunnen worden? Zou, zou, zou. Nee dus. De bank was ons te snel af geweest. Net die ene keer dat we wilden dat ze iets NIET zouden doen, bleken ze opeens slagvaardig. Het werd 6 mei. Zucht. Nou ja, er was in ieder geval eindelijk een echte datum!

Hoewel, 6 mei? Dat viel nog te bezien. Ook onze tweede notaris moest nog maar beschikbaar zijn op die dag. Armando, geometra en eigenaar van het bouwterrein, moest dat zien te fiksen. Het was ten slotte aan hem te danken dat we met twee notaii opgescheept zaten…

Toen we een paar weken geleden na weer een sessie bij de bank naar buiten liepen, begon Roberto een beetje geheimzinnig te fluisteren over een delicate kwestie, waarover Armando hem gebeld had. Na veel geaarzel en gemits en gemaar had deze bekend dat hij de akte voor het terrein liever niet bij onze hypotheeknotaris zou willen laten passeren.

Want, pijnlijke situatie, uitgerekend bij die notaris werkte zijn ex, de vrouw van wie hij nog maar onlangs gescheiden was. En hij had liever niet dat zij erachter kwam dat hij een flinke bom duiten ging incasseren. Roberto moest er een beetje om lachen en wij vervolgens ook. Het was toch een beetje een situazione all’italiana, gniffel gniffel. Maar we waren de kwaadsten niet en vonden het goed dat Armando een andere notaris voor de overdracht van de grond zou regelen. En misschien kregen we daar nu wel spijt van.

De datum voor de hypotheekakte was bekend en na weer het nodige getreuzel had Armando Roberto een paar dagen geleden laten weten dat hij dezelfde datum bij zijn notaris ging vastleggen. Intussen waren er nog wel wat kleine problemini opgedoken met de berekening van het fundament en van de minimaal vereiste dak- en muurisolatie. Die probleempjes kwam Roberto bij ons thuis uitleggen en losten we subito, meteen, op om niets en niemand een excuus voor nog meer vertraging te geven.

Dat Roberto op dat moment mogelijk met corona besmet was, daar hadden we geen idee van. Gelukkig bleek hij negatief, al gingen daardoor weer een paar dagen verloren, gedurende welke wij in grote onzekerheid bleven verkeren over de datum van 6 mei. Kon de notaris van Armando nu wel of niet? We hoorden er maar niks over. Hoe moeilijk kon het zijn om dat te bepalen?

Moeilijk klaarblijkelijk, want er was dus opeens een problemino, zo had Armando Roberto laten weten. Hij kon de datum voor de verkoop van het terrein nog niet vastleggen want in tegenstelling tot wat hij verwacht had moest het dossier over de kadastrale aanpassingen van het terrein toch langs de commissione edilizia, gemeentelijk bouwcommissie, terwijl hij verwacht had dat het stilzwijgend geaccordeerd zou worden.

Maar daar waren de wijzigingen zoals nu bleek te ingrijpend voor. Terwijl het nota bene de gemeente zelf was die de grootste aanpassingen had geëist: er moest een openbare parkeerplaats komen en er moest een strook van een meter langs het terrein vrij blijven voor eventuele toekomstige wegverbreding. Het enige wat Armando zelf wilde aanpassen was het opdelen van het stuk grond, in het aan ons te verkopen deel en het reststuk. De gemeentelijke commissie ging dus vooral haar eigen voorstellen keuren…

Aanpassingen aan de grond (foto: Stef Smulders)

Het gevolg was dat we moesten wachten op het bijeenkomen van die commissie, wat normaliter een keer per maand gebeurde. Pas als de commissie haar (onvermijdelijke) goedkeuring gegeven had kon Armando de wijzigingen aan het kadaster doorgeven en pas als die waren doorgevoerd kon het terrein verkocht worden.

Gelukkig bleek de commissie eind van deze week haar sessie te hebben gepland, een groot geluk bij een onbenullig ongeluk. Maar de hypotheekakte stond al voor de volgende week gepland en Armando was er niet zeker van dat de kadastergegevens dan al zouden zijn doorgevoerd. Hij durfde het niet aan om de overdracht van het terrein op 6 mei te plannen.

Er zat niets anders op dan de bankdirecteur van zijn wens (eis?) dat beide aktes op dezelfde dag getekend moesten worden af te brengen. Zo niet, dan moest de kersvers vastgelegde dag voor de hypotheekakte alweer uitgesteld worden…

Met lood in de schoenen togen we een dag later weer naar de directeur achter zijn spatscherm. Roberto was optimistisch, een overtuiging die ik in de verste verte niet deelde want dat gezanik over de koop van het terrein speelde al vanaf de eerste vergadering, bij ons thuis, 7 maanden geleden.

‘Hij moet nu maar eens ophouden met zijn gezeur, we hebben alles gedaan wat we konden en nu is het basta!’ verklaarde Roberto moedig.
Wij vonden het eerlijk gezegd al heel lang basta maar dat had tot nu toe weinig effect gehad.

De directeur hoorde ons, door Roberto onder woorden gebrachte verhaal aan en bleef rustig. Dat was alvast wat. Het lag niet in zijn handen, zei hij, het hoofdkantoor had het zo gewild en met hen moest hij dus overleggen. Dat ging hij morgen (domani!) doen en voor half vier ’s middags zou hij ons laten weten wat de uitkomst was. Daarna ging hij in een heel lang overleg en de dag erop, vrijdag, was hij niet op kantoor. Dus uiterlijk half vier zou hij bellen, ook als hij nog geen uitsluitsel had. Absoluut, zeker en vast, zo ging het gebeuren.

De volgende dag werd het helemaal vanzelf half vier zonder dat we iets hoorden. ’s Avonds bleef het ook stil. De vrijdag verstreek zonder bericht, de zaterdag idem.

Het is nu zondag. Over 4 dagen is de tekening van de hypotheekakte. Of niet. Of wel. Of niet. Of toch. Geen idee.

‘Robertooooo, weet jij al wat?’
Non ti preoccupare. Domani sappiamo tutto. Geen zorgen, morgen weten we alles.’

Domani, domani, altijd weer dat eeuwige domani.

🇮🇹Leestip: Meer leuke verhalen over het leven in Italië lezen? Die vind je in de drie delen ‘Italiaanse Toestanden’ van Stef Smulders, o.a. verkrijgbaar bij bol.com.

Geschreven door Stef Smulders

Stef Smulders is een Nederlander die in 2008 met echtgenoot Nico en hond Saar naar Italië emigreerde om daar een B&B te beginnen.
Hij verkocht zijn huis, liet familie en vrienden achter en deed een sprong in het onbekende. In 2014, bijna vijf jaar later, deed hij in het boek ‘Italiaanse Toestanden’ verslag van zijn belevenissen. Over de aankoop van een huis met een wispelturige makelaar, de verbouwing ervan met een eigenwijze aannemer, maar ook leuke en leerzame ontmoetingen met bijzondere Italianen. ‘Italiaanse Toestanden’ is inmiddels het hoogstgewaardeerde Italiëboek op bol.com en is in het Engels en het Spaans vertaald. In 2016 schreef hij het vervolg: Meer Italiaanse Toestanden en in 2017 verscheen deel 3, 'Nóg Meer Italiaanse Toestanden'. In 2019 zal zijn eerste bundel met zeer korte komische verhalen verschijnen, onder de titel ‘Bezoekuur en 100 Andere Zeer Korte Verhalen’.

Comments

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

GIPHY App Key not set. Please check settings

Largo di Torre Argentina

Leven in Rome – Rosita Steenbeek

Groeten uit de Laars deel 1: Rob en Monique in Ceglie Messapica